30553 resultaten.
Telkens weer opnieuw beginnen
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
483 Telkens weer opnieuw beginnen
op zoek naar zekerheid.
Rechtlijnig en creatief denken
op zoek naar mijn doel.
Het omzeilen van mijn emoties.
Vertrouwen op mijn buikgevoel.…
OUDE VERTELLING KOMT WEER
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
630 Tijdens de vroege levensjaren
zijn bekende geliefde sprookjes
een verre nachtelijke stad
stil in 't einderduister verzonken
die haar plaats alleen aanduidt
met een zwakke hemelgloed
waar slopend werk en drukke pret
samen bescheiden rossig glanzen
Assepoester Sneeuwwitje Duimpje
bestaan voor rijpe mensen
als vertrouwde wijze dwaalsterren…
dromen mag steeds weer
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
530 gesloten in een pen
geborgen in de schoot
van nachtelijk gevoelen
laat de warmte in me wellen
de zon mijn jeugd vervellen
en alles zoveel mooier
minder zijn
simpel veelheid zijn
in alles wat ik ben
en ooit had willen zijn
de nacht verzacht de randen
raakt mijn dromen keer op keer
slapen doe je in het donker
dromen mag steeds weer…
WENS DIE STEEDS WEER KEERT
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
1.628 Mocht
in de stille kerstnacht
een kleine smeulende vlam
geboren uit de ster van Bethlehem
op me neerdalen, door mijn huid dringen
zich bescheiden schuilhouden
binnen aders en zenuwen
als een onschuldig brandend stipje
onder weke pollen vochtig mos
somtijds vermanend gloeien
of
even aanzwellen tot oplaaiend vuur
waarin moed en hoop liefdevol…
Het zal wel weer koud zijn met kerstmis
hartenkreet
2.0 met 5 stemmen
966 weet je hoe het voelt als een huis is zonder thuis
en weet je hoe het voelt heel alleen weer voor de buis
want daar zit ik sinds jij wegging
mijn tranen smelten sneeuw
wat moet ik dan, als ik het aankan,
deze kerstmis hoort mijn schreeuw
het zal wel weer koud zijn met kerstmis
zonder zonneschijn
het zal wel weer koud zijn met kerstmis
whisky…
Ik lig weer vreedzaam in het gras
poëzie
2.8 met 4 stemmen
1.375 Ik lig weer vreedzaam in het gras,
En rond mij geurt de goede aarde,
Mijn lieve dwaalt met lichte pas
En leest de bloemen in de gaarde.
De nieuwe lente is aangebroken,
Met zonnewarmte’ en vogelzang,
Met bloemen en met zoete roken,
En immer rijker welt mijn dank.…
Weer reiken mij de grauwe dagen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
540 Weer reiken mij de
grauwe dagen
de vraag aan van het waarom
waartoe
hoezo
tijd glijdt als
zand tussen mijn handen
Ik voel hoe het knarst
tussen mijn
tanden
als ik iets zeg
braak ik een nutteloze
woordenbrij
Ik raak aan niemands wezen
en niemand raakt aan mij…
Het zal wel weer koud zijn met kerstmis
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
847 weet je hoe het voelt als een huis is zonder thuis
en weet je hoe het voelt heel alleen weer voor de buis
want daar zit ik sinds jij wegging
mijn tranen smelten sneeuw
wat moet ik dan, als ik het aankan,
deze kerstmis hoor mijn schreeuw
het zal wel weer koud zijn met kerstmis
zonder zonneschijn
het zal wel weer koud zijn met kerstmis
whisky…
Het zat ooit weer morgen worden.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
647 Het zal ooit weer morgen worden,
ook na deze nacht.
Van kilte, kou en zorgen,
van regen en van storm.
Het zal ooit weer morgen worden,
ook na deze nacht.
Van pijn, verdriet en eenzaamheid,
van honger en van dorst.
Het zal ooit weer morgen worden,
ook na deze nacht.
Van eenzaam en alleen zijn,
van tranen en van woede.…
Wit weer ongelezen blijft
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
598 eenzaamheid
vertrouwt het
wit papier
als chaos vlekt
in tekeningen
die geen letter
zullen lezen
zij bouwt
op lijnen
tussen regels wit
fel uitgelicht
doorziet gebrek
aan zinnen
en gevoel
diep van binnen
is het stil
als wanhoop
tegen muren krijst
alleen-zijn geen
respons meer krijgt
wit weer ongelezen blijft…
Ik zie de was in gedachten weer hangen
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
606 Ooit woonachtig op een boot,
moest ook de was worden gedaan,
de wind deed zijn werk!
Het geplas met water,
het wringen met een wringer,
gebruik van een centrifuge,
en spoelen met veel en koud water,
mijn handen deden het werk.
Maar als ik nu al die schepen zie varen
met de wapperende was aan de lijnen,
denk ik terug aan de was die…
De luikjes gaan weer open
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
464 Als de luikjes
Die jaren lang
Hermetisch afgesloten
Zijn geweest langzamerhand
Weer open gaan
Spreekt voor het eerst
Het gevoel weer aan
Dat al die tijd was
Opgesloten in de mens
Die eraan gewend was
Om levend dood te zijn…
Weer (l)even(d)
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
780 Dan, vriend, ben jij,
tot je niet meer bent,
om later toch weer te zijn,
en ik, telkens weer met zin,
met jou kan praten.…
Dichters moeten de minnaars uit zich weren
gedicht
5.0 met 2 stemmen
3.151 Dichters moeten de minnaars uit zich weren
willen zij naakt gelijk de goden zijn.
Waarom dan, hart, dit mateloos begeren
... naar alle naaktheid, geborneerd en klein,
en waarom zijn onsterflijkheid bezeren
aan deze beten van het bot venijn,
wanneer de liefde slechts dit klein creperen
de beste is achter ‘t bedgordijn?…
Heen en weer (Drs. D)
snelsonnet
3.8 met 5 stemmen
630 Plan Samsom is met verve gelanceerd
Uit rubberbootjes op de veerboot stappen
Zodat geen vluchteling nog kan ontsnappen
Frau Merkel zegt: “Das hast du kopiert”
Vanaf zijn zinkend schip dit wanhoopsplan
Geheel verzorgd...een reisje Erdogan…
Als de bloemen weer gaan bloeien
hartenkreet
3.7 met 7 stemmen
820 als de bloemen weer gaan bloeien
kan ik iedere naam met liefde noemen
krijgt ons leven weer ‘n warme schijn
hoe dankbaar moeten wij onze Tuinman zijn
als de lavendel liefelijk gaat geuren
en purperblauw de borders kleuren
rond ‘n gazon dat groen en glad geschoren
zijn zon en zomer in volle glans herboren
als de juffertjes in ’t groen staan…
hun zwarte pakken glanzen weer
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
655 wordt wat afgekloot
met roze seks en schamend bloot
niets blijft over kaal geplukt
door democratisch overheersen
kies me maar ik leid ze allemaal
corrupt zijn door de gore macht
een ander te schofferen
te zeggen wat die doen en laten mag
wij hebben ze gekozen schoften van weleer
de intellectuele bollebozen
hun zwarte pakken glanzen weer…
de wereld weer laat razen
netgedicht
4.8 met 5 stemmen
578 spiegelbeeld
kan dat doorgronden
zie mezelf
in jouw perspectief
verdwijn niet zo
mijn lief
als ik
in de bossen loop
zie ik tussen
teer en groen
jouw ogen komen
je donkere haar
je oren
uit het niets geboren
jouw gezicht
gevlochten door
het licht
de mist
verneveld glimlach
je naar mij
het maakt me blij
als ik
op strand
jouw geuren
weer…
je bloemt weer in verkleurde foto's
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
648 je knipt bloemen
uit verkleurde foto's
maakt boeketten van die tijd
de restanten leg je maar terzijde
omdat het niemand verder spijt
ze bloeien in het licht
van alle kleuren
de geuren zijn nog schraal
herinneringen gaan weer leven
in beelden met een nieuw verhaal
de scherpte is afgevlakt
tranen zijn verdwenen
jaren schoonheid komen…
Bij ziekte zoek je weer troost
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
687 En dan denk je plotseling weer aan zijn lijden
aan dat ruwhouten kruis. En je roept in het diepst
van je ellende ..óh Heer, ..óh Heer kom ook weer bij
mij in huis.…
Nu de dood spurt zeg ik het je weer
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
512 Liefde kan niet sterven
de stilte zal het je doen ervaren,
ervaren wat te koesteren
wat bewaren is en mag zijn,
al zal het onmeetbare leed
ook altijd voelbaar zijn.
Maar weet liefde,
liefde kan niet sterven,
zelfs als ook het zout van tranen
de herinneringen als wijn
zoals je zelf ook gaat ervaren
uiteindelijk nooit op zullen zijn…
jouw koolstof brandt weer
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
791 ik zie de schetsen
van je hand
jouw koolstof brandt
weer in verwisselbare lijnen
je verblaast het stof
en scherpe contouren
laten je hart weer in
het zichtbare verschijnen
zacht in pastel
ben je gaan kleuren
voorzichtigheid in rozerood
toenal proefde ik je geuren
je beeld komt op uit
onverwerkte contrasten
herboren laat jij je…
is dood het weer geboren kwijt
netgedicht
1.8 met 4 stemmen
882 na
het hoosde maar de wind
zocht zijn verpozing in
wat vlagen en dan gaan
zon schijnt randjes
aan de grijze wolken
streept banen met zijn licht
ze geeft de dagen overzicht
doet op tijd de horizonnen dicht
zon schijnt haar verhaal
tekent voor het leven
als zij haar warmte heeft gegeven
verliest eeuwigheid haar tijd
is dood het weer…
[ Morgen kom jij weer ]
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
423 Morgen kom jij weer
terug, of later, of nooit --
nooit verlaat je mij.…
elke dag weer opnieuw
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
430 elke dag weer opnieuw
loop jij naast mij
ben jij in alles
wat ik doe en zeg
mijn gedachten bewegen
naar waar ik jou ontmoeten kan
om samen weer te dromen
van het leven samen
zo stuur ik dagelijks
mijn groet ter omhelzing
naar mijn lief in de hemel
tot ook ik daar zijn zal…
voordat ze weer zichzelf vergeet
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
720 ik moet leven
met de schaduw
die ik maak
ik loop en heb
niet in de gaten hoe
vaak we mensen raken
ik vlieg daarom
veel liever op en kom
zo van mezelf los
ik voel me vrij
zij op de aarde
ziet en volgt mij
tot ik land
ze vangt me liefdevol
weer in haar handen
ik ben langs geweest
neem haar mee voordat
ze weer zichzelf vergeet…
De Sint is weer in ‘t land!
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
638 De Sint is weer in ‘t land!
De Pieten kijken raar,
en zien er bleker uit,
dan vorig jaar
Worden de kindjes weer
Balletje-balletje,
door kleurgevoeligheid
van pruttelaars?…
weer weg wuift uit je ogen
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
719 er scharrelt
zonlicht in je haar
als de wind het
nonchalant weer
weg wuift uit je ogen
en jij je hoofd
licht buigt in
teder mededogen
ik vang de
heldere hemel
in je blik die
groen en blauwe
kleuren lacht
rode lippen vochtig
van het antwoord dat
je stem naar buiten bracht
je zei ja
speelt nu met mijn
handen en ik kus je…
sinds tijden kijk ik weer
gedicht
4.0 met 2 stemmen
2.224 sinds tijden kijk ik weer van dichtbij naar die zonderlinge maaksels:
de schorshuid diep gegroefd
ruwe gravure van
droog-ritsen wirwar-stroompjes doorsnijden winden zich
waarin kermesrood
een rondhangen
traag trekken
van vuurwantsengewemel
stamopwaarts
voortschuift
tastend
voelhoorns volgend
aldoor snijdende honger
drijft hen
van ver…
je schijnt weer minder schaduw
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
849 je schijnt weer minder schaduw
contouren donkeren vaag
ben jij jezelf wel of zijn er
anderen in je geest vandaag
ogen zijn niet peilbaar
je huid doorzichtig fijn
je stem een zacht gefluister
met een ondertoon van pijn
je hoekt wat in bewegen
het soepele loopt niet echt
in je houding schuilt de twijfel
alsof je grenzen zijn verlegd…