3511 resultaten.
het spel van de regen
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
425 op de wind van duizenden gedachten
draagt mijn raam de druppels van de dag,
ze glijden laag en volgen traag
elkanders sporen
tussen oren zweeft de zon, ze staat
heel hoog, om toch vooral mijn wereld te
bestrijken
aan mijn voeten prijken zacht
de kinderen der zomer: ik ben blij
want ondanks alles heb ik lang
op ze gewacht…
Stof tot nadenken
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
524 zo voelt dat dus, leeg zijn
alsof de aarde sneller draait
harder aan je trekt
je nooit meer los zal laten
alsof de muren zuigen
en hoeken gevangenissen worden
ramen je wegduwen naar de schaduw
om er volledig in op te gaan
zo voelt dat dus, te vervagen
in stukjes en beetjes
jezelf te verliezen
aan de eeuwigheid van stof
al je gedachten…
Je lach van kristal
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
502 ik heb je zien dansen
dollen en sjansen
met je lach van kristal
was je ineens overal
drijvend en draaiend
op vlaagjes wind
uitbundig verwaaiend
zo speels als een kind
ik wilde naar buiten
zag je nog dwarrelen
met anderen scharrelen
vlakbij de ruiten
je landde voorzichtig
op het glas van het raam
smolt in ons afscheid
als druppel…
Alleen in een klein huis
gedicht
3.9 met 22 stemmen
9.737 Alleen in een klein huis kan je behoorlijk denken
de muren zijn dichtbij genoeg
weren de regen met gesneden voegen
die regen moet je kunnen horen
het dak lekt op bekende plekken
daar heb je plastic neergelegd
emmers gezet, als er een raam is
zelfs een plant, alleen
in een klein huis
kan je behoorlijk denken.
---------------------
uit: …
Nieuwe Tijd
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
523 Een trein raast met grote snelheid
het landschap voorbij
Achter het raam staart een meisje
In gedachten verzonken
Op de achtergrond klinken stemmen
en het gerinkel van mobiele telefoons
Het is niet meer wat het was,
Het zal nooit meer terugkomen
De stad is een machine
Onpersoonlijk en dynamisch
Men weet één ding zeker:
'We leven…
Ooglid
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
602 Het water stijgt
mijn hand van haar lijf
mijn laatste traan
die het raam beslaan.
Een verwaterd zicht
op jou gericht
de herinnering schijnt
door jouw paradijs.…
Spinsels in onze kop
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
541 Ramen worden ruw gesloten.
Wanneer we weinig verwachten,
worden we zelden teleurgesteld.
Een frisse storm steekt op.
Hersenpannen worden geopend.
Spinsels waaien uit onze kop.…
Afscheid
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
699 Zij was zijn zonsopgang
de opkomende maan
het licht van Halley
de zekerheid van de ochtendkrant
van de vers gezette koffie
van het klaargelegde kloffie
dat verdween toen zij sprak van afwas
ramen lappen waar geen vuiltje zichtbaar was
dagen die aan elkaar waren geregen
hij hoorde het aan woord voor woord
zijn ogen dicht geknepen…
nieuwe nachten
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
480 we raken verder
verder weg van
de wereld
een krimpende stok
meet de dagen
in stoffig zonlicht
met dunne armen
zwaait de oude tijd
als ongeziene drenkeling
traag keren gehavende
hoofden zich naar
de geopende ramen
jonge avonden wachten
met reikhalzend ongeduld
op de nieuwe nachten…
Vlieguren
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
601 blijf nog even, we hebben
onze tijd niet verzadigd
doorleef nog even, aan
kalenderscheuren voorbij
buiten het zicht van
de haven, struinend
door het kathedrale bos
dunner dan gisteren
altijd helder als
ontluikend avondlicht
binnen vaste kaders
vanwege vluchtgevaar
raam of gangpad, een
warme doek in 't gezicht…
Bamboeblad
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
563 Het ritselen van de bamboe
door het open raam
stelt mijn gedachten op hun gemak
het paard verlangt naar suikerriet
ik wens jasmijnthee met jou
Bamboes blad
Die ritsel van die bamboes
deur die oop venster
stel my gedagtes op hul gemak
Die perd verlang na suikerriet
ek wens jasmyn tee met u…
Acceptatie
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
504 Eindelijk is er een accepteren
dat ik alleen
maar toch ook saam
in gedachten,
door het raam
ben bij elkaar,
met iedereen
hoewel niet echt,
maar wat is echt
fysiek contact,
of in het zaad,
nog ongezien en ongelaten
veel méér contact daar,
alles is ineen daar
uiterst fijn
structuur aanwezig,
is er bezig, op te bouwen
te ontvouwen…
Vier jaargetijden in de herfst
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
479 De lichte kleur van de zomer
verdwijnt uit je haren
Het bruin van je huid wordt wit
als de sneeuw van de winter
Jij bent niet te verklaren
uit het vallen van de bladeren
het tikken van de regen
op het raam, hoogstens benaderen
vast te houden als een zegen
waarvoor beiden aansprakelijk zijn
verlangen naar ijs en groen
opnieuw een…
Doorzichtigheid
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
497 nog weet je
het eerste vlokje
dat plakte
tegen het raam
daar zijn
glinsterende
ragfijn witte
kristallen liet zien
om dan
heel langzaam
naar beneden
af te glijden
steeds kleiner
in een snel
drogende lijn
naar het kozijn
ademloos
heb jij haar
zien sterven aan
doorzichtigheid
wil melker
18/01/2019
www.wilmelkerrafels.deds.nl…
Leve!
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
651 de zon schijnt door de ramen
voorspelt al de mooiste namen
zoals Merel en Margriet
de kou is nu verdwenen
geen last meer van wintertenen
ik huppel weer en geniet
de lucht is aan het warmen
en bijna met blote armen
omhels ik de eerste spriet
de lijster zal straks zingen
de lente staat al te springen
er is toch geen mooier…
in het landschap van de stad
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
534 de zwerver
zijn fiets gemakkelijk naast
een plastic tas geparkeerd
slaapt onder wakkere wolken
een droomloze slaap
de stadsmus
laat zijn spiedend
vogeloog vanuit
de heg op een vale
boterham vallen
de vrouw
kijkt betraand door het
raam naar de zwerver
naar de mus en terug
en draait zich om
wie overleeft
in het landschap
van…
Aan Ila
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
610 Ik droomde eens
dat jij
uit Oostenrijk kwam
Om precies te zijn
uit Wenen:
eeuwen geleden
En je woonde daar
allang
Uit alle ramen
klonk muziek
Geen toon
ontbrak
in de straten
En vooral
de driekwartsmaten
trokken veel publiek
En uit de bergen
kwam
een warme wind
Die bracht je
naar je nieuwe land
Geen bergen
maar een strand…
Haiku's winter
hartenkreet
3.6 met 8 stemmen
588 Dubbel glas -
geen ijsbloemen meer
op de ramen.
Kale takken
tegen een duifgrijze lucht
- sneeuw op komst.
Winter -
de kale tak herinnert
zich het jonge blad.
Hij voert het water
met brood tot de eenden
komen.
Radiostilte -
televisie geeft sneeuw
de uil blijft thuis.
Winter -
gewaagd ijsballet
op de gracht.…
Animo begeesteren
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
446 Je bent in alles denkbaar
in de pot suiker in de keuken
voor de kruidentuin bij het raam
nare vergeten herinneringen
heimwee naar een nooit en nergens
over voetstappen die ik vergeet
in het voorbijgaan onder de maan
wanneer we kussen tussen regen
kom ik je steeds opnieuw weer tegen
jouw naam alweer verloren
uit mijn naam ben je niet…
Sneeuwdeken
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
5 De sneeuwdeken
van herinneringen
aan de zomer, onze
radslagen van verlangen
in kleren van Vlisco
om mijn stil alleen
voor het raam
de geluiden van buiten
wielen onder mijn gedachten
bedekken mijn broosheid
het gewicht van mijn ziel
te zwaar om te dragen
en te taai om stuk te slaan
koud van vroeger
in jouw warme handen
onder het witte…
Irak
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
887 Lichtstralen vliegen door mijn ramen.
Op mijn netvlies is haar gezicht gebrand.
Ze staat op een foto in de krant,
die ligt hier naast me op de tafel.
De pannen op het dak gaan glimmen;
huilen de hele wereld bij elkaar
om een oorlog die niemand kan winnen.…
Een dag als een ander?
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
1.972 Gewoon een dag als een ander
als ik door het raam
naar buiten kijk.
Kinderen rijden naar school,
de melkboer doet zijn ronde,
de buurman haalt de krant
uit de bus.
De hele straat komt langzaam
weer tot leven.
Langzaam ga ook ik over
tot de orde van de dag.
Alles lijkt zo saai
en zo gewoon.…
LATER
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
2.131 Later, als ik sterven ga,
laat dan de ramen open.
Laat licht en lucht voor 't laatst bij mij,
zich storten op en over mij
en blijf gewoon rondlopen.
En vat de dood mij bij mijn strot
en vangt mijn doodsstrijd aan,
sta dan niet kweez'lend rond mijn bed,
maar wild een drinklied ingezet.…
Leeg
hartenkreet
4.1 met 17 stemmen
1.511 Met mijn nagels trek ik fijne lijntjes
Horizontaal op het beslagen raam
Mijn gedachten zijn voortdurend bij jou
Letters vormen behoedzaam je naam
Ik voel me diep gekwetst in mijn hart en ziel
Je hebt mijn liefde enkel willen lenen…….
ik snap het niet en het voelt zo pijnlijk leeg
Zelfs je naam op het venster is weer verdwenen…
kwetsbaar
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
1.176 Wat zit zij daar te dromen,
kijkend door een raam,
kwetsbaar zo broos,
te overdenken tijden van voorheen,
destijds een vrouw van sterkte,
de spil voor haar gezin,
zie haar nu zo kwetsbaar,
denkend aan die tijd,
van zorgen en bestieren,
door druk van haar gezin,
nu gekomen door de jaren,
in die rust een oude dame,
kwetsbaar en fragiel,…
Rust in vrede.
hartenkreet
3.5 met 35 stemmen
3.749 Hij vloog tegen het raam,
Brak zijn nek en het was met hem gedaan.
Kees heeft nu een mooi plekje onder het gras,
Toch zag ik graag dat hij nog in leven was.
Voor hem houden we onze pet voor de buik,
En staan even stil voor een kuiltje bij een struik.
Dag Kees, bij leven nog koolmees!…
Stilte voor de storm
hartenkreet
2.7 met 6 stemmen
1.046 Het is letterlijk stilte
voor de storm
spookachtige straten
bijna verlaten
op een enkeling na
optimist of niet in staat
vastgelopen
in meters file
motoren oververhit
vingers trommelen
chaos en paniek
wachtend op het oog
angst zweet
voor de monsterlijke kracht
deuren en ramen
dicht gespijkerd
lijdelijk wachtend
tot de tornado losbarst…
Halte?
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
566 Aan het raam
Kan er onderweg niet uit.
Dienstregeling doemt tot de remise.
En donker is het.
Alleen binnen neemt het de tijd mee.
Neemt het de tijd.
Het buiten spiegelt slechts
en de voerman laat ons raden.
Waarom het daar doorgronden?
Het donker duiden.?
De klokken luiden immers nog niet.…
Anthurium
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
923 Zielig sta je daar te staan
eenzaam starend uit mijn raam
Dit is veel te kort
dit hoort niet zo te gaan
In de stralen van de maan
en van schone schijn ontdaan
word je een schim
van je schamele bestaan
Met je laatste restje kracht
diepgeworteld, onverwacht
beloof je mij
dat je nimmer zal vergaan
Maar je geel wordt nooit meer groen…
Bewegen steen voor steen
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
707 zon schildert
brand in alle ramen
laagstaand laat ze
stofjes dansen in de
stilte van de tijd
zacht komen de
herinneringen spreken
beelden vanuit schaduw
bewegen steen voor steen
hun leven van voorheen
in de koelte
van de kathedraal
oogden zij heel theatraal
maar dichterbij gekomen
heiligen zij altijd onze dromen…