2616 resultaten.
Het laatste oordeel
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
399 ik zag je
lopen met
voetstappen
die de aarde
raakten en
in contact het
schijnsel van
verbondenheid
afgaven door
licht te geven
door
veranderingen
van de spanning
lichtten moleculen
op als zij elkaar
raakten en zo
een mensen
spoor achter
zich lieten dat
langzaam doofde
en in de loop der
tijd opgeslagen
werd in het
silicium…
Er is leven in de dood
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
507 Het is een stil geheim
dat vloeibaar goud
onzichtbaar stroomt
in langgerekte sporen
van de dorstende aarde
Dat de wind de tranen droogt
bomen krakend ter aarde vallen
zout als parels ligt op een bed
van kale takken
Dat de Tijd hier geen eeuwigheid
meer heeft om besef te laten rijpen
want het noodweer loeit met druppels
van tranen dat…
Zandpendel
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
164 Op dragende tonen trekt
de stoffelijke wereld uit een fles
die scheef aan zijn navelstreng hangt
en leegloopt over de blauwe mat
van het bewustzijn
van iedereen die erbij is
in sierlijke lussen een spoor -
een pendelende gedachte
Er schijnt steeds meer licht
door de fles en de wind
in onze zintuigen
wist de patronen uit
die we herhaald…
ik en de rest
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
480 Het bestaan draagt over een eenrichting spoor.
De kleine aarde,
ik en te vol.
Het mannetje spint,
draait om zijn as als een tol.
Het vrouwtje zoekt met hem de zin van het bestaan.
Maar nergens is nog plek om voor jezelf te gaan.
Het bestaan voert soms over een doodlopend spoor.
Ik en te vol,
de kleine aarde draait door.…
1,2,3 NS Directie word volwassen!
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
387 11 juni 2025
laat ik dan na 2 beroerde vervoersdagen
de 40.000 (veertigduizendste) en 1 (eerste) zijn
ik ben niet van de heb
ook niet van het krijgen
geef liever dan ontvangen
en dan duid ik op geld
daarin voel ik mij ook verwant
met de Here Jezus in de Tempel
want als het over geld gaat
dan zijn wij broeders in woede
en wat het spoor…
Wat de aarde blijft dragen
netgedicht
2.6 met 18 stemmen
7 Het gras houdt sporen
de wind draagt stille resten
groen wacht op herstel
Het gras houdt sporen vast van wat hier langskwam,
plastic en glas dat niet meer bij de takken past.
Je voelt hoe de aarde stil blijft dragen wat blijft liggen,
een lichte druk die rimpelt door de open ruimte.…
ploeg me maar
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
1.055 ploeg me maar
in jouw handen
zal ik je winter
laten bloeien
in warmte samen
met je stoeien in
de lichte lentezon
jij hebt je
zaden al geplant
je hand strooide
de nieuwe sporen
onze kiemkracht
gaat ook dit jaar
niet verloren
ik heb de
herfst gesnoeid
knoppen kans
gegeven te komen
tot hun volle groei en weet
dat jij me eeuwenlang…
Tussen hemel en zee
netgedicht
4.1 met 14 stemmen
1.329 Elke duin is een stap
een spoor die ons draagt
en in elke verte hangen silhouetten
van leven.
We gooien fluisteringen
over
en de zee neemt onze woorden
zo spoelen we de zomer stil.…
de dood werd ontbloot
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
786 ik was even thuis
met de zon op mijn kruis
door handen en voeten genageld
ik voelde de dreiging
van naderd onweer riep
luid om mijn vader drie keer
de dood werd ontbloot
door mijn huid te doorboren
water en bloed gaven slechts sporen
zacht rolt de steen
van mijn graf door de kracht
die het opstaan mij gaf
zij zijn gebleven als…
Scheiding
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
1.760 Onzin vult de lucht met dampen
leegt de longen vol van mist
waanzin volgt verleden wetten
onbewogen, onbetwist
Liefde heeft geen kracht te spreken
waarde niet meer recht, noch krom
vriendschap en nog heel veel dieper
dieper dan je heiligdom
Wormen volgen vaak een spoor
gieren maken graag amok
over resten van een held
of het sterven van…
verloren
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
1.109 Uren tikken langzaam weg
Het wordt steeds sneller nacht
De voetstappen maken weinig sporen
Langzaam kom ik op kracht
Verloren
Ik blijf altijd zaaien
De wijsheid heb ik soms in pacht
Zoek naar iemand die mij kan horen
Langzaam kom ik op kracht
Verloren
Ik ben op zoek naar handvaten
Niet specifiek naar de macht
Kijk in…
Zo subtiel
netgedicht
4.4 met 7 stemmen
733 je slankte je hand
zo subtiel dat
jouw vingers mij raakten
was bij je in seconden
minuten en uren het kon
mij niet lang genoeg duren
wist je alleen raapte
overal sporen maar voelde
dat aandacht jou niet zou storen
jij koos voor
de dag waarop onze bloem
het wildst wilde bloeien
de kleur en de geur
herkenden we later in zaken…
Beschadigde bloedbanen.
hartenkreet
3.7 met 9 stemmen
2.726 Rood en wit
ze vechten door
plaatsen mij
op een dood spoor.
Stil en gelaten
geef ik mij gewonnen
deze tweestrijd
oneerlijk begonnen.…
gewaarwording
netgedicht
4.2 met 12 stemmen
944 kom naderbij,en suggereer dat je me opmerkt
zeg dat je vingers me bevatten kunnen
je door mijn aanwezigheid de taal bemint
die wij eens spraken zonder woorden
afgeladen in veinzen en in een heldere expressie
o laat ze vrij, de vlinders van je ademhaling
want intens smacht ik naar alles wat jij bent
dat ik het spoor bijster raakte in mijzelf…
de innerlijke schemer gevangen
netgedicht
4.2 met 17 stemmen
782 ik hoor een vogel
rondom de kruising
van mijn binnenveld
blauw geletterd
met rood doorstreept
lokken sporen, halfvergaan
tot aan de bosrand
in het windgebladerd ruisen
klinkt een verre stem
en in mijn lijf de dood
met ruwe wind
daalt de vogel naast mij neer
spreidt zijn veren over het zwarte stof
ik vlucht en op zijn vleugels…
de eenzamen iv
poëzie
3.8 met 6 stemmen
2.771 De klokjes zijn nog hoorbaar,
Het rulle spoor nog zichtbaar,
De kar is al bijna verdwenen.
Ja, alles gaat, verdwenen…
Wat over is gebleven
Is lief maar onvoldoende
Om op te leven.…
onder nul
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
758 grabbel op de tast naar iets
van waarde doch 't chronisch tekort
aan verbeelding speelt mij parten
bij het zoeken naar een onderwerp
voor een gedicht stuit ik
pijnlijk op mijn onwillige pen
en een inspiratie van ver onder nul
de som van dit gegeven drukt
mij met mijn neus op de feiten
vandaag zit de poëzie
toch werkelijk op dood spoor…
De tijd staat even stil
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
1.389 Ze langs zich heen zien glijden
als zwanen op dat meer,
gevolgd door 'n spoor van schitteringen,
getrokken langs hun zijden.
wie wil dat niet een keer?
Waarom nog langer kniezen,
blij wordt ieder die dat wil,
omdat hij zoveel mooie dingen
beleven mocht en kiezen,
de tijd valt daarvan stil.…
Adoptie
gedicht
2.6 met 134 stemmen
71.456 Pogend je afwezigheid te bezweren
zal ik vergeten klanken
op het spoor komen
verlaten woorden opnemen
met mijn mond ze helen
met mijn hand
voor hun kleine gestalten
een pleegouder zoeken
in de nooddruft van wit papier.
--------------------------------------------
uit: 'De wetten van Mendel' 1997.…
die mooie beloften
netgedicht
3.2 met 10 stemmen
9.597 En in dit liefelijk landschap de zoon
van de maker, aan een boom genageld,
maar geen spoor van geweld
of verzet, alleen maar
vrede, rust.
Zijn lege ogen kijken het landschap in,
om zijn mond spelen eeuwige vragen,
waarom dan, wie ben je,
waar was je, e.d.
Zonder verwijt, hij moet hebben geweten
wat er zou gaan gebeuren.…
maankreten
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
839 enkele dagen per maand
straalt haar lach op de aarde
waar in gebekte heuveltjes
het spoor te lezen valt
van de opkomst van het tij
en dan monkelt ze nog na
bleke pretlichtjes rondom rond
de sikkel harer bestaan
voor hoe lang ook
ze nog kan heersen
in haar hemel onbetwist
is er nooit sprake van
verrijzenis of teloorgang
ze bedrijft…
zo wil ik mijn taal
netgedicht
4.9 met 8 stemmen
654 zo wil ik mijn taal
lichtzinnig van zinnen
door mijn angsten overwonnen
getemd door mijn mannelijkheid
en mijn woorden indrukwekkend
opduikend in een poëzie
die wetten breekt
ondanks plaatselijke gebruiken
zinnen die voorbijvliegen
als een zwaluw die lente maakt
in het venster van alle seizoenen
en al cirkelend haar sporen nalaat…
Hoefslag,
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
523 vermetele
paarden , die de helse
vonken slaan uit de met
goud beslagen hoeven,
die als vuurstenen zijn
gehangen aan dat
vermaledijde uur en
alles wat er in dat tij
is beweend, drijft het
scherpe bit me in die
galop te wanen, gezadeld
achter de fiere manen
van het ochtendgloren, in de
beugels van een braaf gelid,
van rebelse sporen…
Muren van vergetelheid
netgedicht
3.1 met 9 stemmen
465 Alweer zes maal klokje rond,
daar sta ik dan, vertaal de beelden
in de spiegels voor een venster
waarin ik de jaarlijkse gestrooide
bloesem vang, de herinneringen
verdorren niet, door het leven
niet verrekend, effenen ze hun
voorgenomen spoor, al dan niet
opgetekend door de wissel van
het lot, spot met de wetten van
de tijd, al is…
Avondgeluk
hartenkreet
2.5 met 4 stemmen
1.084 Niet verlaten door oude schaduwen die fluisteren
in de slapende stilte
heb ik liefde in woorden verloren,gedachten gevonden en kleuren verzameld om elk spoor van rouw
weg te tekenen in een droom
waar schimmen hun cocon verliezen
en geboren schaduwen blijven glimlachen
wannneer de avond mij omarmt als een
minnares die haar mijn liefde schenkt…
Zwart op wit
hartenkreet
4.0 met 9 stemmen
665 had ik maar één taal op sporen
dat wasemt over de zilveren zee
die geen vragen stelt in vergaarde schemer
op tranen van lang gelee
dat ik jou kan ademen
met het vinden van waarheid
om de dingen zwart op wit te hebben
wat troost schenkt bij "het oor van mijn hart"
zo diep, kalm en helder zicht
en ik zacht wordt gewiegd op eindeloze golven…
Bruin grind
netgedicht
4.4 met 35 stemmen
841 Op een eiland zonder treinen
volg ik het spoor van zon en zee
de bielzen in mijn hoofd verdwijnen
maar de machinist rijdt mee
met kokkels, zaagjes, slakkenhuizen
en alle schelpen die ik vind
probeer ik jouw dood weg te sluizen
maar ze voelen als bruin grind
als een jutter langs de kustlijn
sprokkel ik mijn laatste deel
liever een zoutpilaar…
Smeltend zal je sterven
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
568 je schuift
het sneeuwgordijn opzij
treedt ijskoud op
in volle glorie
kristallen schitteren
op je japon
gedragen door de wind
je sprankelende lach is zon
je zweeft en
slecht in sporen
op de baan zien we
jouw ronde zwieren staan
ik weet je in mijn armen
zij zullen jou verwarmen
smeltend zal je sterven en
wij heel snel jouw lente…
Ogen als kooltjes
netgedicht
2.8 met 9 stemmen
622 aan de blauwspar ijskristallen
kastanjes poffen
boven het vuur
een kersenrode mond
gretig happend
in een appel
tintelende vingers en koude tenen
natte wanten
op de kachel
blozend rode wangen
ogen vol pretlichtjes
ijsbloemen op het venster
natte neusjes
laten sporen na
op het tuinpad
de sneeuwman
met zijn dikke wortelneus
draagt…
Reincarnatie
hartenkreet
3.2 met 10 stemmen
1.088 ben ooit olifant geweest
Kijk maar naar mijn slurf
Hij hangt wat lager dan ooit was
Omdat hij nu niet meer echt durft
Ook ben ik een keer mol geweest
Mijn holletje was zijn gat
Ben zelfs een Duitse kwal geweest
Al wordt die echt wel onderschat
Pas was ik nog een naaktslak
Je weet wel
Bloot en niet zo snel
Met op mijn hoofd een slijmerig spoor…