35278 resultaten.
De oude man op zee (Deel I)
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
505 Santiago
een oude visser, heeft al 84 dagen
niets naar boven gehaald
Ouders van leerjongen Manolin
willen dat hij zijn geluk bij
één der andere vissers beproeft
Hij weigert, die Old Man
niet meer te zien. Bezoekt
en helpt hem waar hij maar kan
Gezamenlijke passie:
honkbal, en zeker
Joe DiMaggio
De oude man zal de vol-
gende dag…
Jouw blonde zee
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
523 Over jouw blonde zee
waait een stille wind
met een gebaar
van diepe innigheid
jij slaapt omdat
je licht bent op een wolk
ik zie jouw dromen
overdrijven
je werpt een kushandje
naar mijn onderbuik
ik vaar een eindje
in de verte
waar een meeuw vliegt
boven jouw akkergolven.…
Het zout van de zee
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
631 Ik ruik het zout
Van de zee,
Zie het duingras
Dat moeiteloos
Meebuigt in de wind -
En even,
Heel even maar,
Voel ik me weer
Een veilig kind…
Zee en zand (2)
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
805 Jaren geleden heb ik je voor het laatst gezien
Mijn geliefde zee
met je schuimende golven
die troostend over me heen dansen
alles wegspoelen dat niet meer
in mijn leven hoort
Te lang geleden dat ik jou heb gevoeld
Mijn geliefde zand
dat mij doet aarden
natte klei tussen mijn tenen
vaste grond
verwarmend poeder
dat het harde eelt…
Beeld aan zee
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
791 Mijn moeder is nog altijd aan zee
bij een frisse zon en een tintelend windje
Genoeg stilte om haar weer te horen
Ze is hier niet geboren
maar hoort hier wel
Ze ziet me niet ze ziet me wel…
voltooid verleden tijd van een zeevaarder
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
681 En langzaam kwam het schip tot stilstand.
Toen hij nieuw was werden er foto's, en tekeningen gemaakt.
Nu ligt hij als een aangespoelde drol op het strand.
Als een onbekend object waar mensen omheen lopen.....
Een enkeling herkend hem nog, maar de meeste zien alleen maar een aangespoelde grafkist.
Lelijk geworden door de tand des tijds.
Met grote…
Ademloze Huivering
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
537 mij
in werkelijkheidsdromen
geen zuurstof krijg ik
dan door jou
sprakeloos ben ik
want jij bent mijn spreken
sidder bij de muziek
van je stem
waar ik zo van hou
door je ogen verruimt
mijn blik naar oneindig
jij lieve ziel zuivering
zo zijn we elkaars onderkomen
stort je gedachtenstroom maar in mij
dan word ik onze zee…
licht marine blauw
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
559 als schering dwars
op de stroom geslagen
langzaam wordt het patroon
naar de kust gedragen
de trap van het duin
telt witte treden zand
stil smal gesneden
tot de halve trede
de meeuwen verkennen
hoog een wijd plan
vanwaar ze een koers
boven zee richten
of ze over een
lot beschikken.…
Ter inzage
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
482 De golven slaan haar logboek open
Ik mag de glazen letters lezen
Hoe stemmingen daalden en rezen
Hoe krabbetjes het strand opkropen
Hoe zij genoot van schepen slopen
Om zeebanketten werd geprezen
Maar ook hoe zij werd nagewezen
Door tevergeefs op terugkeer hopen
Van schipper, stuurman en matroos
Maar buiten dat trakteerde zij
Op schelpen…
Vers uit de zee
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
561 Aangespoeld
lag daar deze broze
schat aan liefde
Tussen warme korrels
waddenzand
Vers uit zee
Het was Oerol
dat ik me weer één voelde
met het mooie Schylge
Omgeven door de golven
en de eilanders,
de zilte lucht…
Ademloze Huivering
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
448 mij
in werkelijkheidsdromen
geen zuurstof krijg ik
dan door jou
sprakeloos ben ik
want jij bent mijn spreken
sidder bij de muziek
van je stem
waar ik zo van hou
door je ogen verruimt
mijn blik naar oneindig
jij lieve zielezuivering
zo zijn we elkaars onderkomen
stort je gedachtenstroom maar in mij
dan word ik onze zee…
Parnassus
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
410 ik leg het hoofd te rusten tegen lome golven
dan komen dagdromen vanzelf boven
op schervenkusten, op zeehoogte, langs de
koorde van vervreemdbaar licht
wanneer verdwijnt mijn schip achter het
gordijn, het kraaiennest nog fier in zicht
deze maten zijn zo onmeetbaar
alleen zij kunnen tijd of genade doven
tijdens de zondvloed blijft niets…
nu.... fluisterde zij
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
1.191 weet je - vroeg ze zacht
hoe laat de meeuwen
wakker worden
hij dacht na
terwijl het antwoord groeide
als een paal boven water
torende het machtig uit
boven het witte schuim
en diep in de buik van de zee
bruiste verlangen
nu... fluisterde zij…
dode hitte
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
513 de blauwe groenheid
van de zee
het schuim en geratel
tegen stenen torens van de stad
gewicht van luchtkastelen
tastzin van een grottenolm
het dunbezaaide lentepad
naar een paradijs
om er te verblijven
niet om te wonen…
Behouden thuiskomst
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
706 Als het strand en de zee waren wij met zijn twee
We verlieten elkaars pad dus ergens zoute bittere tranen.
Elkaar luttel weinig verteld destijds; feelings en of
Alles was mij wel nieuw ook onbekend, tof.
Na tal van jaren weer luchten en ventileren bij elkaar
Ster die neerstrijkt - geen verklaar -.…
keergrens
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
402 ergens voorbij het keerpunt,
in verhoogde staat, als de
stilte stormachtig zwijgt, op het
uur van bombastisch wilde wolken
grauw, grijs, chroom, groots,
van golven met hun woeste koppen
hun haren wapperend in de wind
schuim op de bek
geen vaste vorm te zien
nergens grond om te staan
driftig op drift
met nog een lange reis te gaan…
Stil strand
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
572 ons mooie strand
en levendige dorp
heeft uitgestorven straten
de zee is kalm
alsof ze vredig
zo verlaten
haar golven van gemoed
kan laten stromen
uitgerust aan een rustige kust
ons stille strand
blijft onvermoeibaar wachten
niets veranderd wat is verankerd
in ons hart
zo dromend langs de lijn
weten we waar we trots op zijn…
Parel
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
594 kanten
Diep kijk je bij mij naar binnen
Net of je weet van het hoe en wat
Je weet er is altijd een omdat
Een oorzaak een reden
Voor de toestand in het heden
Voor het verdriet
Dat niet kan verdwijnen
Dan maar in de samenleving wegkwijnen
Maar toch overeind op een bepaalde manier
In je houding
Je lach
Ben je fier
Een parel in een oeverloze zee…
Ver
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
525 Ik stond aan de kust
En kuste de wind
Streelde de golven
Met mijn ogen
Zout water prikte
In mijn open wonden
Schelpjes staken
In mijn blaren
In de verte zag ik
Een schip varen
En ik voelde me
Ver weg
Wolken trokken weg
En mijn adem steeg
Er bovenuit
Een zucht ontsnapte
Ook vissen
Bubbelen hun adem
Tot boven het
Oppervlakte…
Avond aan zee
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
468 Hier stempelen wij voetafdrukken
in door zout water geschoond zand
hoeden wij schelpen in onze hand
als waren het schatten
concerteren schuimende golven
onweerstaanbaar en dominant
mooie sonates voor het strand
lopen wij betoverd gevangen
en aan de verre kim danst verlangen
voorbij de uitersten van ons zicht
onder flonkerend sterrenlicht…
zeeën voelen
hartenkreet
3.5 met 6 stemmen
485 door bruine waterlopen
drijft plastiek met hopen
alles komt terecht in zee
blikken, bussen, flessen thee
olie, smetten, allerhande vetten
spannen synthetische netten
vissen sterven onnatuurlijk
zeeën voelen onaanvaardbaarheid
maar mensen blijven instinctief
herhalen stomme dingen positief
ik blijf hopen en ga opzij
de verloedering...…
[ De zee sluit me in ]
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
414 De zee sluit me in
zodat mijn schreeuw terugkeert –
hij kan niet zwemmen.…
Van eb naar overvloedig
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
743 Zinnenstrelend
deinend en prikkelend
opzwepend en groots
veranderde de wereld
van eb naar
overvloedig
Liet zij zich gaan
en hij in haar
werden ze samen zee...…
de monotone galm van vergeten
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
434 toen het licht veranderde en tijd
bijna onzichtbaar
schreeuwde het verweesde dier
zijn weeklacht naar het onbekende
golven omarmden hoopvol nog zichzelf
ebden weg en verdwenen
in een zee van verlatenheid
waar de angst stierf
en vanuit een onmeetbare leegte
naderde de monotone galm
van vergeten…
KOUD WAAIEN
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
419 Het strand is vol wind.
Golven rollen schuimend voort.
Spijt! Geen deinend schip...…
leven en sterven
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
531 levende kustlijn van zand
altijd in wording
altijd aan het sterven
landschap in beweging
grillig ruig
stelend en vretend
onberekenbaar
huizen verdwijnen
onder bergen zand
Charybdis’ wellustige
kaken zuigen
schepen op om ze
dan weer uit te spuwen
verslindende Scylla
wacht sluw haar kansen af
niets niemand blijft gespaard in
dit…
A en later
netgedicht
4.6 met 8 stemmen
593 Jij
Ik
Wij het hele rijtje
De jongens groot
De meeste zonden
Weer vergeven
En Icarische Zee
Jij leert ze lui zijn
Gaan waar ze willen
Ik leer ze blauw
De kleur van dromenvliegen
Dromen
Jij leert ze blauw
De kleur van springenduiken
Vliegen
Ik duik met in
Dit blauwe water
Zoals het hoort
Voor jou alleen
Zee-egels met brood…
verstaan
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
503 het slaan van de golven
de krijsende meeuwen
zijn verscheurde verleden
het is hem droef te moede
gesloten roodomrande ogen
verdrinken in een peilloze diepte
zijn leven is tot op de draad versleten
het zijn niet alleen vogels
die de stem van het water verstaan…
Van deinen en zieden
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
526 Ik ben de zee, de oceaan
Die surfers meedraagt op zijn golven Vaak raken zij door mij bedolven
Onstuimig laat ik hen weer gaan
Ik ben de oceaan, de zee
Ik trek soms schepen naar beneden
Ben doof voor smekende gebeden
Heb macht inzake wel en wee.…
Zomer van een zevenjarige
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
500 Kind in katoenen badpak met een
Rokje, zonovergoten ben je
Bruinverbrand
Donker je huid, maar weet van hoe je Vader voor De Gordel van Smaragd Vocht
Heb je niet
Zorgeloos stoei je met omslaande Golven, gulzig drink je Limonadegazeuse, eet je wit brood
Met boterhamworst
Zand knerst tussen je tanden, rots in De branding je vader, maae weet…