2670 resultaten.
denkbaar
netgedicht
4.0 met 17 stemmen
670 zonnebloemen, onvertakt
en dacht: misschien ben ik
één van hen, blijft de werkelijkheid
voorgoed achter me
op te dunne stelen, ongewild
door het licht
zonder middaguur, zonder reizigers
zonder te weten waar de wereld
begint
of misschien ben ik gewoon
een ogenblik
van de tijd vervreemd; tot drie gescheiden
ondenkbaar in alle uren…
Volgen maar
netgedicht
1.3 met 3 stemmen
536 het zit er al langer aan te komen
de dagen worden korter
gelukkig blijven de uren zestig minuten
van zestig seconden duren
blijft het licht als ik wakker ben
en donker als ik slaap
enfin, dat denk ik toch, slapend
weet ik het niet
de biologische klok tikt verder
zonder onderbreken
trekt zich niets aan van uur of tijd
heeft eigen telling…
Rozenbottels
netgedicht
4.2 met 14 stemmen
1.350 Vuurboetsduin ontzie mij niet
wanneer ik hier uw ziel geniet
met ogen van een kind
dat droomt van overzeese buren
van lantaarntjes op zee
in wat het Vlie hier achter liet
in kokkels van verdronken land
die dreven op een zeemanslied
waar ik als kind U nader riep
met moeder, zusje, vader liep
over dit land van Stortemelk
waar ik stil stond vele uren…
Verloren schelpen
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
502 schrale woorden vallen geruis en hulpeloos
tussen kust en strand
wachten op het ochtendlicht
als korrels zand
dan gebeurt het wonder
aangeraakt door dageraad en tederheid
zingen vroege vogels
verdelen uren in gedachten en dromen
van breekbare mensenogen
en lotsverbonden kwetsbaarheid
dromen neigen plots
tot werkelijkheid
je plukt het…
Nederlander in Peru
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
577 Uren verstreken,
en onderwijl lag daar
zielloos lichaam
tussen muur en bed,
van lieflijkheid ontzet.
Nu:
ren, jij doder,
met wapens als handen,
handen als wapens,
roeispanen op je tong
en cowboymeisje,
als pontwachter
naar de hellepoort gevaren.
Vruchten van de drakenboom
werpen, uiteindelijk,
altijd drakentanden.…
Donderjagen
netgedicht
4.5 met 10 stemmen
1.116 Je hoeft je niet te schamen
voor hetgeen wij samen gaven
aan elkaar hier in dit rollebollenveld
zo ongekend
als boterbloemen van plezier
die samen donder konden jagen
tussen koeien die jij later
nog eens naakt was nagerend
Jij was jezelf en nog meer
veel meer dan vuur er op kon laaien
onder wolken met hun schaapjes
die ik uren had verkend…
zon door de ramen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
424 zoals het stof danst in haar banen licht
sterren legt, langs waar ik kijk en dwaalt
in ogenblikken rust
zo laat ik mijmerdagen zweven, door de zomers
van mijn geest
vrij geweven tussen alles dat de dag beheerst
in liefde,
nu hoogtij warme uren telt
en alles even helder lijkt, fris als dauw
begonnen bij het krieken als de morgen zwelt…
Dat in de verte turen
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
496 je bent
de weg wat kwijt
in deze laatste uren
een woord je hand
de oogopslag
dat in de verte turen
de ferme stappen
zijn vergeten net als
drinken en het eten
verbazing en verwondering
als je weer even bij ons komt
in herkenning om je mond
we weten
dat je los moet laten
om alleen te gaan
maar met
onze handen vast
kun jij die…
Veillsonnaz
netgedicht
2.0 met 8 stemmen
873 we zijn er weer en hoewel
ze zich eerst in nevels verstoppen
vertonen ze zich na enkele uren
bergen van ongepolijste helderheid
de stappers aangetrokken ondervinden we
geloften van wolken, zon en wind
murmelende beekjes, fladderende vlinders
onopgesmukte beelden omringen ons
de onophoudelijke stil fluisterende schoonheid
schenkt ons zuivere…
Baldakijn
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
677 Ik weet wel dat ik op moet staan
om niet te blijven liggen
weemoedig staar ik naar de einder
golven met witte kruinen
vertellen een verhaal
maar het spookt zo in mijn hoofd
Ik spaar de tijd
in ongebruikte kamers
ik zit daar uren lang
maar het vallen van de noten
maakt me zo klein van binnen
hij staat vaak boven aan de trap
de man zonder…
Een wonderlijk fenomeen
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
632 De spin,
een wonderlijk fenomeen
Met fijnzinnige precisie
weeft ze
met ragfijn zachte snaren
een schitterend web om zich heen
dat door niemand is te
evenaren
Ze balanceert
onverstoord
gedragen door de wind
met souplesse
op haar zijdezachte koord
uren in het rond
en is haar creatie volbracht
hangt ze boven de grond
dan rust ze in het…
ZIE EENS AAN
hartenkreet
1.6 met 28 stemmen
1.727 Dat allereenvoudigste speelgoed
hield kinders uit vroegere jaren
vele aangename uren zoet,
mocht hun wilde gedachten baren.
De nieuwe jeugd kan zich vermaken
met verbazende uitvinding,
zal dan nog blije kreten slaken
bij lap en stokje vol verbeelding.…
So wiert dat landt reyn wit end klaer
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
676 Jeronimo vertelde mij vandaag hoe hij uren kon
uitkijken over de besneeuwde daken van de stad.
Een staand horloge was voor hem de toren van
de Bavokerk maar hij liet zich niet tot de orde roepen.
De toekomst was een duister gat en wegdromen
verrukkelijker dan studeren.…
Naar Eddy van Vliet: Dood
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
586 Klop mij geen geld uit de zak
voor nutteloze uren in chique dancings.
Veeg je voeten en wees welkom…
Advent
gedicht
2.4 met 12 stemmen
7.527 Prijs dan de uren, als niet de jaren
hangt straks in de kerstboom
een bescheiden bazuin.
-----------------------------
uit: 'Zeehond graag', 2000.…
Zedeloos jongleren
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
613 Ik herdenk nu stil de uren
onze liefde, vol in bloei
heeft niet lang kunnen duren
geleid door innerlijke groei
besloot ik ons te scheiden
het genot en het vermaak
we danken nu ons beiden
onze wederzijdse smaak
hoe ik het ook probeerde
je raakte mij niet aan
bleef bij zedeloos jongleren
verlangen naar de maan
nachten werden eenzaam…
gevallen engel
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
608 gevallen engel
het leefde van de lucht in je longen
tilde door je maag heen de zware stenen op
tegen je te zwakke rug aan
het begon op deze dag met negenenveertig uren
een koude week
de eerste bladeren vielen
en jij zag de engel voor jouw dood aan
overschrijd geen grenzen
wie zonder naam een rots kan zijn
mag als lijk bekeken…
Hier
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
487 hier, want niemand kent me beter
ik ben betoverd door zijn mooie stem
en de eenzaamheid besluipt me stil
terwijl ik de seconden vermenigvuldig, zonder hem
toen de dagen nog roze waren zong ik mijn liedje
voor een publiek van gedachten en hoop
liefde laat zich niet vangen door woorden
net als het verlangen dat van mijn stem af droop
de uren…
Het verschiet
poëzie
3.0 met 3 stemmen
1.116 Nog uit mijn bitterste uren klonken
De woorden op aan u gewijd.
Gij waart mijn heul, mijn troost, - gij zijt
De enige toevlucht, mij geschonken.
Nu is dan ’t ogenblik gekomen,
Dat we aan de nieuwe morgen staan,
En de waranden opengaan,
Die en alzijdig, onzer dromen, -
Dat liefdes ongestoord verschiet
Rondom ons ligt, - en anders niet.…
blauwe periode
netgedicht
4.1 met 13 stemmen
887 jij zegt
“je hebt de ogen van Picasso
ik zal je tekenen
met gekruiste armen”
ik weet wat ik zie
en wat bij de leegte hoort
je hoeft de regen niet uit te vegen
in elke lijn van mijn hoofd
jij vraagt dan
waarom ik de druppels dragen wil
het verdriet, onverwisselbaar
zoals jij en ik
ik antwoord
“ik geef je eerlijke uren
maar durf…
Verwaaien in echo
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
609 stormachtig is de dag
waarvan de uren
stilte beuken op de muren
woorden van onmacht
trekken als koude tocht
langs je heen en vervliegen
liegen hun waarheid
in raken en negeren
verwaaien in echo zonder proberen
als de wind is gaan liggen
de schade opgemaakt
weten we ineens wat we missen
de angst is verdwenen
voor de tomeloze stilte…
gouden glans
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
631 als de nacht de dageraad
ontmoet
ontwaakt ze uit een diepe
slaap
de klok wijst tien voor zeven
ze verzamelt haar nog broze
krachten
en stapt uit bed
verlangend hoort ze reeds de
uren wachten
die ze zichzelf heeft
beloofd
een gouden glans te geven
nieuwsgierig zonlicht door een
kier in de gordijnen
fluistert:
wees gerust,…
Regen
poëzie
5.0 met 2 stemmen
2.174 Tussen bleke huizenmuren
hangt de dag van trage uren,
evenwicht naar alle zijd;
in de stilstand van de tijd
lekt het sijpend ogenblik
tik, tik.…
Uit de schaduwkant
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
502 met een handvol slaap
dek ik de wereld toe
wens ieder goedenacht
zelfs bloemen sluiten
zacht hun knop onwetend nog
van duisters pracht
in edelstenen fonkelt
leven uit de schaduwkant
als licht na schemer strandt
ook zonder zon
bruist pure levenskracht
langs oevers van de nacht
met open oog en lach
zullen de kleine uren
weer…
Verdwaalde plukjes zon
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
490 de matheid van de dag
breekt licht in donkere stukjes
die samen nog wat vonken
in verdwaalde plukjes zon
geen droefheid
maar een doffe pijn
de uren niet meer weten
er slechts fysiek te zijn
ben dwalende in
niemandsland waar geen arm
de hand op steekt in groet
men elkaar gewoon vergeet
zonder enige impuls
is zelfs geduld
een schone…
tellen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
414 een paar tellen
en de trein gaat
midden in de nacht
tel ik de uren
van de zomertijd
en van alle vogels
die nu kwetteren
in het Amsterdamse Bos
het seizoen zo vroeg
overal de bloemen en de bloesem
dan zie je die oude wijzerplaat
met een secondenwijzer die telt en telt
stel dat je die wijzer ziet stilstaan
precies op de klok…
Regen
poëzie
5.0 met 3 stemmen
1.904 Tussen bleke huizenmuren
hangt de dag van trage uren,
evenwicht naar alle zijd;
in de stilstand van de tijd
lekt het sijpend ogenblik
tik, tik.…
een nacht
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
395 zullen we
de nacht verdragen
elkaar niet in woorden vatten
ons in stilte oefenen
zullen we
gekleurde herinneringen dragen
elkaar blind omarmen
ons in dromen hullen
zullen we
gewichtloos samenvallen
elkaar vinden
ons ingraven in licht
zullen we
de loden uren vergeten
elkaar troosten
ons vermengen met zilte tranen
zullen we het…
lieve
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
517 vingertoppen
reik me je mond,
je zomermond
het fruit van je lippen
laat me liefkozend graaien
in het rode herfstbos van je haren
je zachte nekvel strelen:
huiverende hindehuid
laat me zinken
in de grijze wintermeren
van je ogen
laat mij het jaar zijn,
speels genesteld
in je vier seizoenen
dag in dag
en nacht na nacht
tot ik me
de uren…
Niet met zoveel woorden
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
492 op een dag is het onbespreekbare
in letters geborgen
het weke, het naamloze
het bestorvene, nog donker voor het licht
alle spinsels zonder gezicht, in een zucht
terwijl de dag vol uren loopt,
de nacht zich toenemend verlaat
zich wakker schudt in vergeten
nog warm van gedempte toon
schielijk langs onaangeroerd waken
ik ga weer zwijgen…