3020 resultaten.
jij de grand-cru
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
603 ik wist van jou
maar iedereen belooft
zijn trouw aan kerk en vaandels
wat zo onschuldig leek
bleek in realiteit jong
hout in nieuwe takken
jij zocht een stam om
weer te enten ik wilde groen
en druiven zonder krenten
samen gisten we tot tafelwijn
jij de grand-cru en ik gaf jou
mijn laatste druppeltjes azijn…
in kransen van verwachten
netgedicht
2.0 met 5 stemmen
1.151 je hangt weer
takken aan een stam
die herfst al
heeft kaal gemaakt
en groent vanaf
vandaag je kerstverhaal
schildert nog een
donkergroen advent
in kransen van
verwachten maar hangt
de boom al vol met
verlangens en gedachten
zij schittert
blinkt een lieve lust
en de muziek maant
rust waarin de schapen
weiden en eindelijk…
onder een oude plataan
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
513 een oude plataan
duizend slapen verder
op losliggend schors
ontwaken we onder
het bladerdak van
een oude plataan
een buigende tak
verwijst naar ons verblijf
vroege ochtendregen
brengt het blad in
glanzende pracht
traag pas jij je hand
op een blad
parels op je borst
soms is het verleden
ineens overal
duizend slapen verder…
thuiskomst
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
472 we kwamen thuis
toen we door het raam
onze flinterdunne
vervlogen dromen
aanschouwden
het schommeltje
vergeefs bungelend
aan een balk
de dode takken
in zompigheid vergaan
een verlaten ploeg
woekerende brandnetels
de vogelkers die brons
kleurt in het ingetogen
herfstlicht
de tamme kastanjes
het zacht haast
sacraal roze
van…
ontwrichting (2011)
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
476 het kind Wakubenga
het patina van de tijd
legde een bittere
scherpte over de sluier
van onschuld
de ogen van het kind
dat wordt geminacht
lachen nooit ze leeft
op al te tere takken
onontkoombaar en
smal als een doodskist
wordt het kind bedolven
onder doffe schaamte
in de meisjesbuik groeit
een vreemde bittere
vrucht brandmerk…
winterdag
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
597 een man lag roerloos
op de zandvlakte
zijn lijf bekleed met
met wier en mossen
piepschuim en
schelpen bedekten
de onbehaarde
weerloze kruin
de armen als lange
takken gespreid
de handen ontvouwt
als vingervormig blad
benen als twee
stammen vergroeid
verbonden
met elkaar
de gekromde tenen
in het zand gedrukt
wortels…
REGENDRUPPELS
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
202 De fluitende wind speelt ondeugend met een tak.
Lentebloemen, gisteren nog fier met een popelend hart.
Vandaag moedeloos... alles zwart.
Bedroefd laten ze hun hoofdjes hangen.
Terugkeer van de zon, een groot verlangen.
Ze zien de schoonheid van de regen niet.
Glinsterende parels wanneer een zonnestraal door de wolken schiet.
Amanzimtoti…
Tijd
hartenkreet
3.9 met 9 stemmen
1.503 Tik, tak,tik, tak
de klok loopt door.
Waarheen, waarom,
en vooral waarvoor?
Wannneer zal het tij gaan keren?
De tijd, die zal het ons leren!
7/4/2002-9:25 uur pasten de puzzelstukjes in elkaar.…
De Perendief
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
859 steeds zon op kattekwaad
Aan de school had hij een hekel
't Liefste zwierf hij langs de straat
Op een avond zag de deugniet
Ergens bij een boerderij
Hele bomen vol fijne peren
Hij dacht dat is wat voor mij
Jan keek eerst naar alle kanten
Nee er was geen mens te zien
Toen vlug in de boom geklomen
Dat ging in een ommezien
Op een dikke tak…
Mijn liefste
poëzie
4.0 met 9 stemmen
1.984 De nacht is zo zwart
en de winden gieren
en voor mijn voet, bange geesten,
slieren
tak en takken, in knakken
verward.
Mijn liefste waar zal ik
slapen
vannacht?…
Appelboom
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
649 Maar na een paar jaar ben j' er weer
met knop in elke tak,
voor een top appeljaar, een schaduwdak.
De tuinman in mijn leven,
wist welke tak gesnoeid en welk' gespaard,
houdt meer nog dan van mij
van bruidskledij,
van bloemen en van appeltaart.…
Zondagochtend in het bos
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
536 ik ging glimlachend zitten op het
groene mos en zag de bladerloze
takken van de bomen lichtjes
in de niet al te heftige windstoten
heen en weer zwiepen,- een begroeting
aan van alles en nog wat zat ik
te denken, maar in het bijzonder
dacht ik aan woorden die in bepaalde
volgorde, leek het, tussen de takken
vandaan in mijn hoofd vielen…
Een alleenstaande moeder
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
2.064 Als je samen met een partner de taken zult kunnen verdelen, is het veel beter
Een moeder kan de taak van moeder en vader wel op zich nemen
Maar toch is het met een man in het leven veel beter
Kinderen hebben een moeder en een vader nodig
Ze hebben ook de lessen van een man nodig die hen zal vormen in het leven,
die vaak wat strenger en harder…
Plataan in Catalonië
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
563 Het onopgemerkte, nu gezien
de takken bogen zich nog dieper
het kleintje van dichtbij te zien;
El Petit Plataner!…
Het vooral altijd maar ‘moeten’ van anderen
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
897 O.k., ik geef toe, ik geef het toe
ik spring van de hak op de tak
als een aap, een rode aap
in het oerwoud van moeten
ik moet dit nog
ik moet dat nog
ik moet zoveel
ik had gisteren
ik wil morgen
ik zal overmorgen
volgende week, maand, jaar
moeten, moeten, moeten
Als een aap in het oerwoud van moeten
slinger ik mij chaotisch ogend een…
Wanneer de stilte breekt
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
535 Eerste roep klinkt zacht
door koude takken zingt iets
de dag opent zich
Lucht is nog dof van de nacht, een vage
blauwgrijze belofte, maar ergens tussen de takken
breekt een stem uit de stilte. Hoog en aarzelend eerst, dan voller,
als een hand die tastend winterse kou opent en langzaam iets nieuws aanraakt.…
In de schaduw van de bomen
netgedicht
2.4 met 11 stemmen
775 Strekkende wortels
wind fluistert door de takken
rust in de adem
Zij staan stil terwijl seizoenen
als schimmen voorbijgaan, hun wortels reiken
dieper dan wat ooit zal worden gezien. De aarde draagt hun
verborgen verhalen terwijl wind hun takken beroert met fluisterende handen.…
Ode aan de vlinderstruik
hartenkreet
2.0 met 7 stemmen
1.275 Als de middag vordert, blijft de
vlinderstruik een rustpunt, de schaduw van haar
bladeren uitnodigend voor de kleine wezens die zich tegoed doen
aan de nectar, terwijl lucht steeds warmer en zon zwaarder wordt boven haar takken.…
Wintertafereel
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
302 De bomen dragen zilverglans,
takken buigen onder koude pracht.
Het veld beweegt in witte dans,
verlicht door bleke winternacht.
De adem hangt als dunne mist,
hoog boven het bevroren meer.
Elk hart dat even iets mist,
voelt rust die glijdt, sereen en teer.
De wind schuift langs de kale takken,
een echo door het doffe hout.…
Sinecure
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
202 Ze wil grote stappen zetten,
maar haar voeten kiezen kleine passen,
alsof de aarde haar in lettergrepen leert lopen
in de boom
tussen takken die te dicht op elkaar zijn gegroeid,
wordt iets wakker
niet de boom zelf,
maar het vermoeden van een boom
een vorm die zich uitrekt in de richting van licht
dat nog niet bestaat
de takken oefenen…
Vergeten
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
947 Tussen hem en het leven
zit nu glas
met uitzicht op de schuur
waar alles
dezelfde bruine kleur heeft
snoeischaar en hark
in zijn schoot liggen
dode takken
Tussen hem en mij
zit nu glas
buiten juicht de zon
heerlijke zomertuin
bomen zwaar van fruit
maar binnen
is het zwijgstil
ik breng hem een peer
proef maar, zoet
sappig, toe…
bevroren ziel
hartenkreet
3.0 met 14 stemmen
2.464 naakt
lig ik in de sneeuw
het gevoel van
absolute verlatenheid
midden in de natuur
die onverschillig is
Het vriest
berijpte weilanden
weerkaatsen in
het licht van de maan
Kromme geknotte wilgen
vormen aan weerszijden
van het pad een erewacht
voor mijn langgeleden
gestorven ziel
Hun kromme takken
verwelkomen mij
nemen mij in liefde…
Een beetje Boedhistisch
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
979 Hij heeft die taak eens opgelegd
Op de harde schouders van Karma.
Ken maar jezelf is er gezegd,
En al de rest is telkens Dharma.
Debiet – krediet schommelt als een wieg:
Een fout, misbruik en een kans.
En op de weegschaal van Nemesis
Zoekt onze ziel naar haar balance.…
Al zie ik nog niet goed
netgedicht
3.9 met 12 stemmen
1.093 Al zie ik nog niet goed, het licht
verwarmt de kilte en doet hopen
terwijl de mensen soms voor mij
als wandelende takken lopen.
‘k Verheug me om wat komt, de
tere winterbloemen, ‘t goud van
tederheid en van erbarmen
terwijl we ons aan eerbied warmen,
omdat het nu toch gauw weer
Kerstmis wordt.…
Smeltpunt
netgedicht
4.8 met 8 stemmen
818 een grauwe waterplas
waar ooit in sprookjeskou
de mooiste sneeuwpop was
stenen ogen op besmeurde grond
een kromme, vieze wortelneus
te strak gevouwen takkenmond
rode koontjes vragen zacht
of hij nu soms
met opa in de sterren lacht
en prompt liggen op het groene gras
wortel, stenen, takken klaar
voor als het straks weer sneeuwen mocht…
Haagse Hopjes
hartenkreet
4.4 met 13 stemmen
1.811 Tussen het gesteggel door
is hun verbijstering weer eens groot
ministerie voor miljoenen opgelicht,
staatsgeheimen liggen in de goot,
het is zorgelijk lachwekkend
hoe 'n regering zijn taak verricht.…
het is voorbij
netgedicht
4.4 met 7 stemmen
2.382 de olijke kapster schaart met ogen
wandelt tussen takken
rozenolie fleurt het zwerk
rillende kraaien op de grassen
de dood is opgeruimd
netjes in de pul op het dressoir
de dag zit in de knip
fladdergons verlaten de geruchten
appeltaart staat op de stoep
thuisloos woont de witte waterroos
het marmert aders blauwglans
de tondeuze slikt eiderdons…
In een vreemde lucht
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
436 voelde hoe
de tijd verschoof
hoorde paarden
rook de geur van
omgeploegde aarde
in het schimmige
voorbijgaan proefde
ik hun angst en pijn
zag de aftocht in het
bloedige verslagen zijn
vanuit mijn ooghoek
werd het langzaam stil
het zonlicht straalde
helder als voorheen
ik was moederziel alleen
maar de sporen
waren warm en vers
takken…
Hemel
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
619 Zie, de lente groeit
het aanstonds zwellend blad
grof onkruid in het pad
dat op de harde tegel bloeit
Hoor, het voorjaar zingt
haar jubellied vanaf het dak
terwijl de eeuwiggroene tak
ruisend op de adem swingt
Van warme wind die prijst
de zachte wolke deinend
over de stad, zon omheinend
hemel die ter aarde stijgt…
Rijpt vorst kristallen
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
438 mist vreet stilte
onder huilende takken
waar druppels spatten
op het rottend blad
vocht schuurt langs
basten van bomen
spiraalt naar toppen
in watten gevat
onzichtbaar
sombert het bos
zijn witte vachten
in koud kille nachten
in het eerste licht
rijpt vorst kristallen
is stilte weer terug
zonder vallende drup…