5661 resultaten.
Het woeden
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
124 Alleen het goud en de parels
van de goede gouden tijd
toen edelen nog dachten
te weten wat ieders bestwil is
zijn in de verhalen doorverteld
en de ellende moet je zelf
er maar bij denken
Ach, het leven verleidt je
om verliezen te vergeten
de gestolen kazen, de doden
bedolven bloemen, geruimde graven
Het is niet allemaal zo mooi
dus…
Toekomst ontluikt
netgedicht
4.5 met 8 stemmen
1.141 Langs het pad van kiezelstenen
groeien hyacinthen paars van kleur
in kleine groepjes naast elkander
verspreiden zij hun eigen geur
ze kijken luchtig naar het licht
soms verschillend van nuance
diep geworteld in donkere grond
laten zij lentedagen dansen
omhelzen elke nieuwe morgen
sprankelende druppels ochtenddauw
buigen zacht naar zonnestralen…
KOMMER VAN ONS KAMPEN
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
1.038 En als het dan daadwerkelijk dreigt
dat de herfst zijn intrede doet,
de dag weer korter wordt in tijd,
maar aan luchtigheid inboet,
zie ik ons beider sterfelijkheid.
En het is ook de herfst die biedt,
dat ik, in de pauze van het leven
de kommer van ons kampen zie,
al is het maar heel even.…
Een zachte dood & Laatst
hartenkreet
3.3 met 7 stemmen
1.600 klaar te zijn
Haar ogen bleven daarna dicht
Langzaam verdween de pijn
Een lichaam bleef achter
Met rust op haar gelaat
En haar wangen nog iets zachter
Een laatste kus kwam net te laat
-Laatst is nooit later
Maar altijd geweest
Laatst is lang geleden
Van de dagen het meest
Laatst is geen heden
Laatst is niet traag
Laatst is niet luchtig…
De Ziel
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
1.157 Vormloos vol
de leegte voorbij
geen behoefte aan het ego
geen tijdsbesef
Mistige flarden
van vergeten landschappen
verdronken oorden
luchtige schouwspelen
Wetend, voorbij de herinnering
Ziende, voorbij het oog
snelheid niet te begrenzen
een schicht in een eon
Klank en ritme
kleurrijk geheel
vloeiende bewegingen
verstilde portretten…
Perpetuum Mobile
netgedicht
3.6 met 19 stemmen
857 verspreide paden door onzichtbaarheid
opdat geen traan zich daar verbrandt aan sterfelijkheid
ook al draagt mijn hand een hemel zonder gewicht
en zijn de ogen verdwaald of zichtbaar gedicht
waar ook nog kreten zijn gestaald door beproefde gebruiken
hoe duid ik jou, in vredesnaam, dat mijn rozen naar rose ruiken
of in wit zijn gebouwd op luchtige…
Dus jij zegt nu echt
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
903 Dus
jij zegt echt
dat vlinders
geen dromen hebben
en mijn woorden
te luchtig verdeeld
geen uitkomst
voor jouw vrouwelijkheid bieden
waarmee je toegeeft
ontvankelijk te zijn
voor mijn innige liefde
die niets anders is dan het bezingen
van een lentegetrouwe getuigenis
over dat alles
in jouw heimwee
zucht
onder het verlangen…
Monet à la minute
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
694 (Een dichterlijke impressie van een meesterschilder)
Kruislings kleuren de lelies
luchtig op het stille water
De zon, het oog van Apollo, doorklieft
de atmosfeer en licht het hoofd
in een eeuwig later
Kroon en loof vleien zich tinten groen
en mijmeren stilletjes voor zich uit
De geur van kamperfoelie spreidt
zijn nevels over een pittoreske…
Maart
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
519 De oren met luchtige kussens toedrukken
bood ook geen soelaas, nee mijn nacht was kapot.
Dus Gorter zijn Mei, ja hoe mooi ook geschreven,
komt toch ietwat laat met zijn nieuwe geluid.
Ik moet aanvang maart al mijn nachtrust opgeven
door krollende katers, op zoek naar een bruid.…
De boswachter
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.587 Hij gaat langs de kronklende wegel in 't bos,
't geweer op de schouder, in luchtige dos,
na verre ronde, na bange wacht
op eenzame paden, in duistere nacht.…
ster
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
1.778 zonder sterren zijn ze nergens
en hebben ze ook geen publiek
Zonder ster is een oester oe
een heester alleen maar hee
En waren ontdekkingsreizigers
nog steeds verdwaald op zee
Zonder sterren hebben we geen glans
geen lichtjes om in te verdwalen
geen horoscoop om in te geloven
en hebben de bladen geen schandalen
De wereld ziet sterretjes…
Opa wacht dus
netgedicht
2.0 met 14 stemmen
2.134 De uren zijn al lang geteld,
staan 'em alledaags voor ogen -
Hij poetst nu druk
zijn glans uit het antiek
en wat geleefd werd ligt tot eenvoud
ingedikt: zijn Gooise stoomtram
en huzaren, 't liefje dattie
trouwen moest. Z'n zwijgen
heeft geen nieuwe naam,
de schemer valt en binnenwaarts breekt
tochtstrip uit clivia's en kieren.…
Spiegel theatraal
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
797 wanneer jouw
stalen plaat
weer kilte praat
de kou met
blauwe lassen
niet te dichten is
open ik witheet
brand warmte in je ziel
omdat ik voor je viel
je roest in veel vergeten
toch schuurt de liefde
altijd weer het samen weten
glans maar staal spiegel
theatraal mijn blauwe lassen
zullen naadloos op jou passen…
Een meervoud van karaten
netgedicht
2.1 met 7 stemmen
816 soms draagt een
vinger heel de hand
zij schitterde
in ring jouw diamant
kaatste in facetten
liefde die jij nooit
in woorden kon vertalen
las de kleur uit je verhalen
je briljante niet
in setting maar
straalde puur natuur in
een meervoud van karaten
kan jouw glans
nooit meer verlaten
alleen voor mij ben jij
voorlopig nog te…
droom-auto
netgedicht
3.5 met 15 stemmen
2.313 ik droomde dat ik auto was
en dat jij mij ging poetsen
je zette mij zacht in de was
opdat ik niet ging roesten
je opende vol vlijt mijn deur
en schoof jezelf naar binnen
je wreef mijn ex- en int’rieur
zodat ik stond te glimmen
jij spiegelde je in mijn glans
en mocht mij trots bezitten
ik bleef altijd je eerstehands
nog vele verre ritten…
Na ingedronken letters
hartenkreet
2.4 met 7 stemmen
705 tussen vallen en opstaan
kleurt en kruidt poëzie ons leven
zwart-wit bewimpeld
door nevels komt glimp tot glans
vastgezet in geluiden
tussen verwante vingers
na ingedronken letters
aan de hand van het alfabet
ontbreekt soms de juiste melodie
waar klanken niet samensmelten
tot een harmonisch geheel
van woord tot woord…
ik heb ingelogd in jouw
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
683 ik heb ingelogd in jouw bestaan
je geloof veroordeelt aan de beeltenis
uit mijn verleden, de glans in je ogen
gedoofd met zaailingen die ooit
mijn handen hadden geoogst
toch wintert mijn bescheidenheid
in dunne laagjes wit
en lief ik zelfs jouw sporen in de sneeuw
die ik volg terwijl de ijzel
mijn lippen trachten te sluiten
om mijn woorden…
Hart voor de natuur
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
468 Tussen alle mensen is een stille man
hij wandelt mee in zijn ogen
zie ik een verandering van tijd
bomen die vielen na storm en ontij
bleven destijds echt niet liggen
als bewijs dat de kringloop zijn
oude glans weer wilde hebben
we hoeven nu niets meer te doen
behalve samenkomen met
als prijs dat de wildernis
daar vanzelf wel zal komen.…
Morse
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
751 Haar handen met een ziltige glans,
dansend over de rugzijde als een sensuele dans.
Immer ongeoorloofd en onzeker,
als de regen op mijn dakzijde, als warm water in een gekoelde beker.
Nog even en ze straalt het uit,
het volledige, het totale,
de liefde en het begeren tot de laatste stuit.…
Je ligt er zo stil
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
1.228 je ligt er zo stil
een glans op je gelaat
lijntjes, fijntjes
kunstig besnaard
de handen rank en wit
rustend op je tooi
je oogt zo vredig
verheven mooi
en och,
ik kan het niet beredeneren
waarom een leven
een fonkelend kristallen glas
brak in talloze scherven
de schaduw zijn best deed
zich deze zonneplek op aarde
te verwerven…
Watervogel
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
482 Zo rond het middaguur
trof ik haar in de open hand
van de vroege lente
Rust samen met mij
in de glans van mijn ogen
in de tint van mijn flanken
Ik glimlach en streel
in gedachten haar zetel
tussen de twijgen
We wachten samen op het
openbarsten van de knoppen
en het ruisen van de zee
Ik ken de woeste golven niet
zo hoor…
avondwake
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
741 met de maan linksachter
door de avond heen geen zwarte gaten
slecht de zachtbeschenen weg langs
bermen knielend gras
ik was daar ook en zag de glans van kleine
vonken, op een waterrijke sleur
vol donkere hiaten
die sloot wist enkel wat daar voortbewoog
om in mezelf te praten koos ik
slechts een taal
die er, in diens eenvoud
niet…
Iemand moet de tafel dekken
gedicht
3.9 met 8 stemmen
10.041 Maar ik heb het gisteren al gedaan ik heb
de glans in de glazen gelaten ik heb
het bestek weer eens opgewreven ik heb
gezegd wat er lekker zou worden ik heb
mijn handen gewassen gewassen ik heb
mijn handen gewassen ik heb
etiketten gelezen, ik ken ze, ik heb
me verzet tegen oorlog want dat het
gedaan moest zijn ja, met die onzin,
gehoopt heb…
Mat gepolijst
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
495 het steen lijkt
de beitel te ontwijken
als ik een stukje dwars
voorzichtig wil splijten
meegaand heb ik
zijn structuren gepolst
aders en lijnen gevolgd
in subtiele verfijning
mat gepolijst
met de glans van
bloed zweet en tranen
ademt schoonheid je schaduw
vol karakter sta je daar
bevallig en profiel
maar met je stukje dwars
ben…
niets staat vast
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
467 in de woelingen
van een tijd waarin
nog niets vastligt
rijgen we momenten
aaneen tot een bestaan
op zachtmoedige dagen
zoeken we woorden
om te zeggen wat we
misschien bedoelen
niets nog staat vast
de dingen lopen zo
schitterend uit onze handen
zachte briesjes verstoren
de schijnbaar strakke oppervlakte
alles nog doorstaan we met glans…
zonder jou
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
574 zonder jou ben ik
slechts de wind die
door de achterdeur
kruipt, op zoek
Naar honger en chaos
dat er niets te vinden
valt maakt van redelijkheid
De gezochte twijfel, sluit
de dag en de nacht vult
al mijn leeg gegooide glazen
zonder jou struikel ik over
alle glans die ik ontvang , weet
zelfs deze lente te ontwijken
door de vallende…
LAISCCC
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
406 Hun git is glans in ons, een purperring.…
Verdraagzaamheid
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
644 De ooit zo mooie wereldbol,
Vol liefde en culturen,
Verliest langzaamaan zijn mooie glans,
emoties die verzuren.
Discussies worden feller,
de wereld die verhardt.
Zoveel verschil van meningen,
Men raakt stuurloos en verward.
Verschil dat maakt de mensen
juist mooi en zo uniek.
Sta open voor een ander,
ga niet voorbij aan de ethiek.…
Wondere zolder
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
496 Nog één week in sferen
van glans uit de dozen
met spiegelreflecties in plexiglasfiber
In sprookjesland
toverrijst schoteltjesogen
donkere stuiters in
zielsdiepe vijvers
Magische kerstster verlichtingsmomenten
van engelhaarslingers
en bambikijkers
Kindervermaak in
een klein paradijs
de wondere zolder
als speelgoedpaleis…
tot in het dal
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
283 de zon staat steeds vaker op
verblindende hoogte als zij
haar zachtgouden haren duwt
over onze afdraaiende zijde
de lichte nazomerwind
is hard geworden voor handen
in jouw bleek gezicht
begint de kou te snijden
en laatbloeiende bermbloemen
schenken een felrode glans
als bloed het land overstroomt
tot pal voor onze voeten…