3967 resultaten.
KIL
gedicht
3.2 met 36 stemmen
18.719 Hun schemerende skeletten zijn behangen
met dunne gouden munten waar de zon
doorheen schijnt,
versleten dukaten die zullen
vallen op vochtige hollandse zandgrond.
------------------------------------
uit: Groen land (1961)…
Verloren
hartenkreet
3.8 met 12 stemmen
986 Zo, n verdriet om jou
En mijn verloren dromen
De schemer in mijn kamer
Weerkaatst diep in mijn ziel
In godsnaam hoe kan het
Dat ik zo diep viel
Ik zal je beeld moeten wissen
De herinneringen verdringen
Zodat ik op een dag
Weer kan dansen en zingen
En dan, verlost van alle pijn
Zal ik pas mezelf weer zijn…
Laat mij leven!
hartenkreet
3.6 met 7 stemmen
1.187 Het is maar een lichte schittering
die mij hinderend in mijn ogen valt
een aanwezigheid die me niet bevalt
als een vage contour in de schemering.
Ik snap niet dat het mogelijk kan zijn
het gaat van ongemakkelijk naar hel
maar misschien is alles wel schijn,
misschien ben ik het zelf wel...…
Een gebaar
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
2.223 Eenvoudig als een handkus
mysterieus als een gebaar
een brand van jaren
tot peuk geworden sjekkie
is ongezond
daarmee gekweld
alsof gezondheid terminaal nog telt
een troosttrek in de schemering
is hem ontraden
met laatste krachten
zuigen aan het leven
dat ‘ongezond‘ is waar
maar mag hij
voor hij sterven gaat
als klein gebaar…
Wat zich vergeten laat
gedicht
3.3 met 45 stemmen
13.512 Mijn lief, mijn boos, verbeten lief,
wij riepen naar elkaar,
tot twee, tot drie, tot vier keer toe,
door de schemer en het sneeuwlicht
van de late winter,
en keer op keer kwamen we terug,
onwillig, gebroken, verliefd.
--------------------------------------------------
uit: 'Februari' in Het meer van ondank, 1987.…
Intens
netgedicht
3.1 met 22 stemmen
3.522 Kijk me aan wanneer de dag naar schemer reikt
De avond vallen gaat
Blijf bij me
Als het donker stiekem en stil
langzaam oplost in de dageraad
De zon komt op
Een nieuwe dag breekt aan
Ga maar
Ik kan het nu alleen wel aan
Met aarzelende stappen, balancerend op een nieuw bestaan
Weet ik dat ik nooit alleen zal staan
Intens…
reis
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
1.764 voor mijn moeder
je reis geboekt
je tas gepakt
het inchecken ondergaan
de instapkaart uitgereikt
van bewust naar onbewust
van daglicht naar schemering
je bent niet echt vertrokken
je aankomsttijd onbekend
het afscheid ontstellend zwaar
je zwaaide cum laude uit
dag lieverd, laat los, ga maar
tot later, tot ooit, tot daar…
ontmoeten in eenzaamheid
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
554 sluiers trekken over 't land
woorden zweven
wervelend op een wind
de zon drijft hen hoog
zij lossen zich op
vergroeien
met het duister van de nacht
licht
tussen dag en droom
trekken jouw woorden
aan, in mij
wij lieven de schemering
daar ontmoeten wij ons
en zijn toch alleen.
sunset 25-07-2007…
parel
netgedicht
1.8 met 5 stemmen
551 buiten kijk je meer dan levensgroot
naar binnenhof en ridderzaal
denk je in de verte misschien wel delft
waar je kleuren en mysterie zacht gloeien
tegen de duistere achtergrond van je tijd
waar de onschuld van je jeugd
vecht tegen ontluikende gevoelens
een eeuwige parel schittert in den haag
springlevend in stille tijdloze schemer…
dagen herfst
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
1.012 mijn nat geluk
golft in de dans
van zeven sluiers
en ogen bronsten
waar schemer
melkwitte parels
vlecht tot een glinsterend net
over adembruggen
rode nevels
aan verre horizonten
druipend omstrelen
de zoom van jouw mistig kleed
trek ik het uit
in naakte helderheid
wil ik de dagen
van deze herfst
gemeenzaam met je drinken.…
Dood Moment
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
690 Op dit moment
aarzelt de dag
of zij zal buigen
voor de nacht
Die heimelijk
vermomd als schemer
haar weerloosheid
heeft afgewacht
Gewichtloos is
de lege stilte
Nog onbestemd
dit dood moment
Ik kan het vangen
in mijn hand
de vijand weren
Door medelijden overmand
zal ik haar vragen
of ik haar laatste licht
mag dragen…
Eclipse
netgedicht
4.8 met 25 stemmen
556 Het ongerijmd verlangen
dat glansrijk de schemer bood
de dagen mijmerend doen galmen
met de ranke souplesse van de nood,
laat voldoende ademscheuten
om schamelheid te verdringen,
een schouwspel adembenemend
wanneer men de dichtregels kent,
mijn hart zal dan niet nodeloos tikken
maar met fantasie krachtiger dan ooit
wannneer het de onherroepelijke…
zielerust
netgedicht
4.2 met 18 stemmen
868 ik bloei even op
als de schemering valt
de dag is dan bestreden
en draag mijn handen mee
naar de nacht
moe van slechts één etmaal
verleden
het vlakke ontwaakt
als allengs licht
zich verspreidt
minuten schrapen zich
dan bij elkaar,
leven betast het gevoel
pas in de avond
besta ik weer;
kortstondig van duur
dat is
wat…
eindelijk ben je dichtbij
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
628 de bloemblaadjes dwarrelen op mijn dode lichaam
en ik weet nu wat jij voelde toen
traag schuift het deksel
en de schaarse schemering duistert
dan ben ik vrij
de kramp trekt weg
de wanden lossen zich op
en daar ben jij
je draait je hoofd en fluistert
eindelijk eindelijk ben je dichtbij
dan wordt het stil in het graf
je neemt mijn hand
en…
Stuifdromen
netgedicht
4.0 met 10 stemmen
565 Lichte gordijnen trekken grenzen
voor het behang
de schemering is bang.
Luie druppels worden hard
en duizelen als kleine herinneringen.
De sneeuw leest haar dagen
voorbij onzichtbare banden
en wiegt zich
in een ondichtbare slaap.
De nacht wacht op haar adem,
luistert naar het groeien van de sterren.…
Verlangend naar...
netgedicht
4.2 met 22 stemmen
594 In naaktheid van schemering
blinkende zweetdruppeltjes op verhitte huid
tastende handen over heuvelland
versmeltend verheven naar andere stand.
Wegglijdend in ritmisch bewegen
verdwijnend als pasgeboren jongeling
in vochtig koesterende warmte.…
koude eenzaamheid
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
544 de nacht stort koude eenzaamheid
over slapende velden en heuvels,
donkerte verglijdt langzaam omhoog
zilverkleurige sterren vervagen
als dromen in grijze sluiers
schaduw omgeeft de mistige nevels
als een achter gebleven herinnering,
schemering in de tijd van stille rust
omgeeft de lucht van heden
verlangend naar het licht.…
Zomersprookje
netgedicht
2.4 met 7 stemmen
1.446 een sprookje ontwaakt
in late schemering
elfen kleuren hun vleugels
kabouters spelen met eekhoorns
een prins dwaalt door het bos
op zoek naar sneeuwwitje
misschien wordt het wel assepoes
glimwormen verlichten zijn weg
een oehoe schudt zijn hoofd
herkauwt rustig zijn prooi
een doornenhaag doemt op
achter de rozen slaapt een prinses…
Kil
gedicht
2.9 met 39 stemmen
13.511 Hun schemerende skeletten zijn behangen
met dunne gouden munten waar de zon doorheen schijnt,
versleten dukaten die zullen
vallen op vochtige Hollandse zandgrond.
-------------------------
uit: 'Groen land', 1961…
De heilige avond ,Gluhwein en wij
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.122 We doen ons geboorte kostuum aan
en de heilige toorts laten we in de schemering fonkelen.…
ik wist wel dat je langs zou komen
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
643 de tafel is gedekt
met fris laken groen
kopjes klein, staan
tussen madelievenzoen
te pronken in krokuskleur
worden door de zuiden wind
gevuld met lentegeur
terwijl de schemering
aan de winternacht
het teken gaf
" wij moeten gaan"
toen ben ik opgestaan
om de lente te begroeten
ik wist wel dat je
langs zou komen
verlangde naar je…
dageraad (het blauwe uur)
netgedicht
4.4 met 7 stemmen
644 ijle gewichtloze stralen
verzilveren de vroege morgen
uit schemering gezeefd
door de donkere nacht
is daar de dageraad
hij strekt zich uit
over slapende velden
dekt de gewassen toe
die nog staan te dromen
glijdt over water
wat rimpelloos vlak
de koele diepte spiegelt
verzonken in rust
kleurt de lucht bleek
en de beemden blauw…
indian summer babe
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
713 Flaneren, paraderen,
neerstrijken op een terras,
tot waar de schemering
vroeg om een jas
en zij
de zon bleef vangen
tequila sunrise
en een mix van wijn.
En hoe ze dacht:
Nog één keer,
zo hier, zo nu,
niet moeten, niet hebben;
Alleen maar zijn.…
Voorbij de huizenrij
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
538 voorbij de huizenrij
blijf ik dralend staan
in ieder ervan had ik een bestaan
herinneringen verschimmen tot allerlei
vrees voor heldere kinderstemmen
die mijn ziel beroeren
en naar de avond voeren
tonen die in schemer zwemmen
een ommegang van gezang
met slepende tred
bij iedere doorgang
gevangen in het drijfnet
huizenrij mijn kruisgang…
zij
netgedicht
4.0 met 14 stemmen
797 zij
die ik niet ben
kijkt me aan
ze kust me niet
noch de kinderen in mijn open buik
en hoe meer ik verander, mijn gebeden
in de rivier verdrink, eerdere gedachten aan
ontwortelde bomen bind
de schemer vasthoud alsof ik daardoor de terugkeer
kan vermijden
ze is slechts een getij
aangespoeld door de zon
ik kijk haar aan
het meisje…
Haar tijd
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
48 De Westminsterklok
breedarmig
op een marmeren schouw
uren schuiven verder
op houten ellebogen
over gerimpelde handen valt middaglicht
een whodunit op haar schoot
Agatha Christie
Hercule Poirot
traag slaat ze de bladzijden om
licht schuift van dag naar schemer
zij schuift mee
met de wijzers van de klok
en soms, heel soms
is ze er nog.…
Verzuchting
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
529 men bidt om vrede
in welke taal dan ook
tijdens de schemer
herbergt het dal haar doden
iedere dag opnieuw
tranen zijn niet aan te slepen
evenals kisten
de zon verzoekt Ares
om vrede, salaam, sjalom, pax
te verzegelen met vers geboren regen
zodat men het prille begin
kan omhelzen in alle vrijheid…
Keere weérom - voor Sanda Dia
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
574 De beiaard luidt de grote
klokke: keere weérom
Reusken, keere weérom
Hoe te buigen voor de
schemering als het licht
zich afwendt van alledag
Hoe blijft men moedig
in een onomkeerbare
duisternis
Hoe leg je je neer
als de vliegende vogel
verdwijnt in de nacht
De beiaard luidt de grote
klokke: keere weérom
Reusken, keere weérom…
Notitie in een biologieboek
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
395 vrolijk vergeetachtig vruchtbaar
onvoorzichtig wellustig opgewonden
in falende duisterwetenschappen
vol donkere heimweefantasie
naar waarheid van de zilte kust
der blonde struikelduinen
lekker struinen, blootsvoets
naakt jongleren
vrije vogelvriend veroveraar
vlinder vrijheidsstrijder, minnaar
in warrige deemstering
onderweg in de schemering…
Ik had u niet gevraagd...
poëzie
3.1 met 21 stemmen
3.008 Veel bloemen bloeiden in mijn stille tuin;
de zoele Meiwind wiegde kruin tot kruin
vol tere bloesems, fris als lentedromen.
Ik had u niet gevraagd: gij zijt gekomen,
Muze der smarten, in mijn stille tuin;
daar bogen levenloos nu twijg en kruin,
en bloem en bald verschroeide op plant en bomen.…