2449 resultaten.
Onweer
gedicht
3.6 met 14 stemmen
9.059 In nachten van zinledigheid
toont god zijn pinksterdrift
de hand van zijn aanwezigheid:
vurige vingers in het zwart gegrift
De wind slaat in de tuin, papieren
waaien weg, waarheden vervallen
De geest, in hart en nieren
vuur, brandt in ons allen
Hij dringt door in keel en hand
Daden lichten op bij het spreken
Harten zullen zinvol breken…
Daar hangen de emoties
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
618 Aan het vervallen huis
hangen nog
de verveloze luiken
en haveloze voordeur
in verschoten donkergroen
aan het gebint
wapperen spinnenwebben in de wind
de tuin ligt er chaotisch bij
emoties hangen
als druppels aan de struiken
hoe vredig was het leven toen
de notenboom draagt
nog steeds haar vrucht
door de takken kijk ik
naar de blauwe…
Afscheid van het oude huis.
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
928 Nog één keer de tuin in
waar de bomen gerooid zijn
en de poezen begraven.
Molly de grijs gevlekte moederpoes
die stierf tussen de spinazie.
Rijden langs het oude huis,
ik kan het niet en wil het niet
kijken hoe de haag niet langer
scheef geschoren is.…
Het hangt in de lucht
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
716 er staat een wachtrij in mijn tuin
van irissen tulpen en anemonen
een voor een laten ze zich zien
en dansen op de lentetonen
de zon lacht en temperatuur stijgt
het leven voelt opnieuw geboren
al het grauwe is verdwenen
voorjaar klinkt in onze oren
ruik het groen voel zonnestralen
duik een bos in en ervaar
zie de kuikens en de lammeren…
Ja ik wil
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
449 handen
aandachtig uitkleden
en liefkozen, dikke kussen
geven, hitte en kou
deren mij niet, ik geur
vruchtbaar in jouw armen
open je met mijn huid
ontdoe je van eelt
en stijfheid, ja ik wil
zonder verleiding van jou
zwanger zijn
elke dag begeerd worden
door jou, ik wil alles
van jou, kinderen
en kleinkinderen koesteren
in tuinen…
denken aan toen
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
547 ik heb mijn denken in het huis gelaten
wat ik wil doen is een ontastbaar feit
bij wat ik deed krijg ik amper respijt
hier op het erf voel ik me verlaten
de beiden paden ernaast en de tuin
zijn voor mij in gebreke gebleven
ik wil er naar toe en er weer leven
en brokstukken opduiken uit het puin
of ik daar nog iets terug kan vinden
dat mij…
Dure namen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
444 Machthebbers folteren geen paleis-
wacht meer om voor hun lusten
een tuin te roven uit het buitenland
nee, tegenwoordig is geld genoeg
het magnetische grote geld
dat altijd knechten vindt
Kijk goed naar dit schilderij
de kleuren zijn donkerder, en oud
is de verfhuid, eeuwig
meesterlijk zijn de penseelstreken
maar toch is deze materie…
Jouw eerste vlinder
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
725 zag je huis
op eeuwenoude
fundamenten voelde
jij je thuis
generaties daar geboren
getogen in een strak regiem
en toch verander jij
de ornamenten en wat togen
zachter zijn de kleuren
de ruimtes herverdeeld
een nieuwe tuin waarin de
zon weer met de lichten speelt
op dat fundament
kon ik jou vinden wij
deelden samen dat beginnen…
Beproeving van de werkelijkheid
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
350 Binnen de heg loop ik
rondjes om mijn tuin
te verdedigen
Kwajongens en vandalen
denken dat ik gek ben
en hier niet thuishoor
Vanaf de nok speur ik
de omgeving af, de buren
komen kijken, ik blijf zitten
niet banger dan ik wil zijn
Als ik val, ligt het aan mijzelf
ook al wil ik niet wegglijden
over de gladde pannen
Beneden me bespreken…
Overwoekerd
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
220 Daar sta je dan, vol van alles
Als een tuin die overwoekerd is
En te popelen staat om gewied te worden
Alles om je heen overweldigt je,
je wordt verstikt
Belemmert ieder zicht
Het frustreert je enorm,
tot diep in je wortels
Wachtend om waargenomen te worden
Zoals die ene bloem,
daar in de wei
Waarvan de kleuren en vormen alleen
maar…
Naar alle zijden ligt nu als een tuin
poëzie
3.3 met 7 stemmen
2.670 Naar alle zijden ligt nu als een tuin
Dit Holland met zijn bloemenvolle gronden,
Terwijl de heuvels lijdzaam langs hen blonden,
Hoeven-doorhoekt, van 't zilverzande duin.…
Een oud web
hartenkreet
3.6 met 8 stemmen
851 Een bevroren wolk
overnacht in een oude kruin,
een oud web in een verloren tuin.…
Nachtmerrie
netgedicht
3.2 met 11 stemmen
1.632 De tuin lijkt op een slagveld,
Stomme leguaan.…
Het winterkoninkje
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
1.226 Stel dat het gaat vriezen
Of de tuin die wordt gesnoeid
Zijn roosje gaat er dan vandoor
Zal voor de rijkdom kiezen
Voor ze volop heeft gebloeid…
Hiroshima
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
1.159 vliegt overboord
Het pantser weegt en vreet brandstof
Buiten bereik van het afweergeschut
Valt Little Boy door het luik
Zijn romp vol uraan geperst
Neemt een steile, fatale duik
De havenstad is in een wenk weggevaagd
In een wijde straal daalt as en puin
De helft ontsnapt, kruipt met buikloop,
Verminkt door gezwellen door de verkoolde tuin…
hagel
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
619 Mijn tuin met de
glimlachende scheutjes,
verdronken in de modder.
Bladeren van struiken,
doorpriemt met gaten.
Het ijsballenspel vernietigde
alles wat het tegen kwam.
De aarde sleepte zich tot
aan de afvoer, om daar zijn
verstoppend werk uit te voeren.
De regen vond genoegen,
in al de kuilen en voegen.…
Het zwijgt er woorden
netgedicht
3.9 met 10 stemmen
685 hoe schijnbaar lucht danst
in de weerspiegeling
van getraliede ramen
blauwig paarse bloemen
geuren mij toe in het nest
van het met riet getooide huis
achter me een stenen muur
waar een eenzame tafel
enkel de wolken draagt
als in gebed verzonken
het is mijn tuin niet
ik snoei ook de rozen niet
maar plooi me nederig
tussen de avond…
Artistieke vingers
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
642 ik zie je slanke handen
op het zwartwit klavier
artistieke vingers dansen
met intens plezier
je volgt met
een dromerige blik
wisselend zachte golven
waarin de melodie zich schikt
door openslaande deuren
dwarrelen tonen naar de tuin
die zich mengen met
de geuren van het lentefestijn
een paradijselijke plaats
om heel lang te vertoeven…
Lente 2006
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
647 kinderen spelen
met jong verworven
idealen nog niet klaar
delen groeien tot meer wezen
blozen zonlicht in elkaar
een accordeon weerklinkt
laat de buren
muren breken
tot een tuin die voelen zingt
stemmig
zonder dat er
echt iets spreekt
of het moet de lente wezen
die de zomer in zich leegt
rustig zit ik in mezelf
te wachten…
muren van weleer
netgedicht
3.7 met 19 stemmen
632 ja, het is vaak lopen op sprokkelhout
eer ik het klinket nader, nabij de hoek
diep achter in de verwilderde tuin
het hangt al jaren scheef
aangedaan door de tand des tijds
juist daar ervaar ik de pracht
van het komen en gaan
van gaan en komen
ik ben daar zacht
soms in dromen
ook als ik met het heden ben begaan
zoals nu
hier sta…
jou missen kan ik niet
hartenkreet
2.6 met 7 stemmen
1.559 op een morgen
als de dag
klaarte uitbreidt
zullen de tuinen
in zee verdrinken
wij zoeken samen
ons en onze stemmen
in elke nacht
geven ons
in onze monden
woord voor woord
krijgen er nooit genoeg van
elkaars adem te zijn
’t licht valt in de kamer
waar jij lucht bent
en ik zoek langs oevers
uren jou
in mijn zee.…
"De zon spreidt haar bed."
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
495 Bamboe in de tuin
schieten jonge scheuten,
die gaan niet dood.
Betraande zaden
zullen nooit vogels kooien,
ze planten bomen.
Verlaten oude bergen
de zon heeft weinig nodig
om dood te bloeden.…
Boterbloem
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
594 Zo geel, zo mooi,
als botergoud
thuis gekomen
in het zwarte vaasje
je zetten zou
Nooit gedacht
dat je bloemenpracht
zo zou blijven in gedachten
Nu ik terugkijk
en je slechts in bermen terugvind
maar ook je wortels in mijn tuin
Waar ben je, behalve dan in mijn gedachten,
gebleven, onderaan de polderdijk?…
bevrijding
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
489 De wereld is mijn tuin. Vanuit deze kamer
zie ik op de dalen neer, stijg met de vogels
naar haar gedachten. Ik probeer dit huis
te ontvluchten, het lukt niet meer.
Daar ligt mijn oorsprong,
onder wortels verscholen,
in de beek, in het gras
ja, ook in het licht
dat sprankelt over het water
mij in haar schaduw laat dolen.…
alles is tijd
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
574 in jouw gedicht
je maakt er duinen, het water helder
en een schip vaart heen en weer
hoge halmen dragen de zon
vrij om het licht te begrijpen
en voor dagen die nog geen zomer zijn
bouw je een huis, een raam met
verziende ogen voor als je weg bent
vogels
en bomen
en zodra de lucht geklaard is
schrijf je dagreizen, ginds in de tuin…
Verklaring
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
498 op zoek naar jou gezicht,
volkomend overweldigend
ogen te kort om je ten volle te zien
je charme achter de sluiers, bedwelmend door jou
zoet geurende adem, als de ochtendwind die
over mijn stille tuin neerdaalt
mijn ziel jubelt van extase, zintuigen slaan op hol
in de schaduw van de hartstocht smacht de liefde,
het laat me mezelf verliezen…
Herfstvogels
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
529 De jonge aantrekkelijke filosoof
met kleren uit de kringloopwinkel
en een nonchalante kijk op het leven
staat in de tuin bij de rivier
om de liefde te overdenken
en hij ziet de herfstvogels
ze lijken niet lang na te denken
eten zich vliegensvlug vol
met zijn overheerlijke bessen
de rijpe vruchten van een dromer
daarna nemen ze kwetterend…
Moeite van het zoeken waard
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
494 Een tuin vol licht en kleuren
bloemen vogels en veel meer
heldere beken rozengeuren
overal vlinders bont en teer
zachte bries tussen hoge bomen
melodieën uit vele vogelkelen
schaduw om tot rust te komen
engelen die op harpen spelen
maar bovenal een zacht geluid
als wind dat met bladeren speelt
en klinkt als lieflijk stemgeluid
dat diep…
inwijding
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
530 ik heb dit nieuwe huis gezegend
mijn naakte borsten
vol vertrouwen
aan de lege kamers laten zien
nu durf ik naar binnen
schroomloos bovendien
de drempels
zonder hink-stap-sprong
te nemen
buiten in de grote tuin
verraadt een rijke bloei
dat heden in verleden heeft gesnoeid
ik gooi niets weg
de opstap naar opnieuw
verraadt…
Hagel
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
443 Mijn tuin met de
glimlachende scheutjes,
verdronken in de modder.
Bladeren van struiken,
doorpriemt met gaten.
Het ijsballenspel vernietigde
alles wat het tegen kwam.
De aarde sleepte zich tot
aan de afvoer, om daar zijn
verstoppend werk uit te voeren.
De regen vond genoegen,
in al de kuilen en voegen.…