2289 resultaten.
De dubbelganger
netgedicht
4.2 met 31 stemmen
1.368 Iedereen heeft een dubbelganger wordt er gezegd
waar heeft God de jouwe in Jezus'naam neer gelegd
Gezocht in het Verre- en Midden Oosten
niets van jouw evenbeeld om mij te troosten
Europa van Noord tot Zuid, zelfs Afrika
lachte Hij mij uit en gaf zelfs een trap na
Nu zag ik duizenden Claudia's in Israël
this must be heaven or this must be…
het paard
hartenkreet
3.9 met 18 stemmen
1.689 het adellijke paard
Zijn eigen meer dan waard
Mooi en sierlijk
Bijna niets meer dierlijk
Waardig en edel
Stap voor stap, tot in galop
Komt hij ten top
Spieren glanzend en strak
Joviaal en mak
Edel verwend
Door iedereen gemend
Manen als zijden draden
Die zijn fierheid verraden
Over heel de wereld aanbeden
Ook op relikwieën in het verre…
Liefde in licht- en zwaargewicht
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
1.114 Als werkelijkheid voor morgen zwicht
Daar gisteren verraderlijk een loer draaide
Genekt door molenstenen wiekslags verwaaide
Donker het duist’re is in je gezicht
Behoeftig en dorstig een brandend verlangen
Dat heden in nieuw decor wordt betreden
Dan kom ik terug uit je verre verleden
En zal je met bloemen en kransen behangen
Dan fluister…
Aangemeerd verlangen
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
750 Jij bent een blinde passagier
verborgen in het ruim van mijn verlangen
ik kies de zee al dromend op de pier
en jij het schip met horizon behangen
onze ogen spoelen aan in verre landen
maar toch gaan we voor anker
in onze haven van gevlochten handen
waarin de sporen van gemis verzanden
één keer nog wil ik in de zee van liefde springen
en…
Tropen Jaren
netgedicht
4.7 met 18 stemmen
932 De minaret klaagt, van verre,
een flardende litanie
die mijn zinnen bedwelmt en mijn
borst dreigt te scheuren:
Waar het kromzwaard
van je hartstocht me doorkliefde,
gaapt nog steeds
een gruwelijke wond.…
je werk was slopend
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
852 je hebt hardhandig
stenen verbrijzeld
ons pad weer geëffend
beseffend dat we anders
niet door konden gaan
we gingen voor maan
de zon en plukten
de sterren die voor
ons schenen van verre
stenen blokkeerden de weg
je hebt het gezegd
zij kenden gevoel
hielden gedachten gegijzeld
we waren vertwijfeld
jij bereikte ons doel…
benauwenis in vroeger tijden
netgedicht
4.3 met 10 stemmen
1.361 in de droesemige lage landen
al aan de woelige Noordzee
zuchtten wij ons potje mee
de praal lag nog aan banden
grachten in steden waren berucht
stonken een eind in 't rond
alom gevreesd verre van gezond
velen namen speciaal de vlucht
voor natte zomers in ons Amsterdam
voor waar niet te harden klef klam
men bad om frisse wind uit den west…
SPIEGHEL HISTOREAL
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
672 Een slijper werd zo’n vijfendertig jaar
In Idar-Oberstein’s verre verleden
De edelstenenstad kent in het heden
Enkel nog ingevoerde handelswaar
Een bergkristal, duizenden kilo’s zwaar
Een diamant volgens de wet geslepen
Je wordt door bodemschat en berg gegrepen
Zelfs in je pijnappel een exemplaar
Je wordt omhoog gehesen naar het slot
Als…
De slappe lach
netgedicht
4.0 met 12 stemmen
1.086 ze plantte zich voorspoedig voort
werd zo van verre reeds gehoord.
De roepstem om die lach te delen
werd slap gelachen
nu door velen.
Chatfant - 23 oktober 2006…
Trust
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
612 Omdat Christina de belasting wil ontwijken
Verdwijnt haar erfdeel naar een verre brievenbus
Dat wordt geregeld door de mensen van haar zus
Moreel appèl ? Het Parlement mag 't bekijken
Maar mogen ze bij deze wél bedingen
Dat ik haar nooit meer hoef te horen zingen ?…
Ik wou
hartenkreet
4.4 met 25 stemmen
1.294 M’n armen zijn te kort
als ik alles wil omhelzen
alle bomen van het verre bos
de geuren van het gemaaide gras
de glinstering van de stromende beek
de witte wolken drijvend in de blauwe lucht
het edelhert, met zijn trotse blik in d’ogen
het mos liggend aan de voet van de eik
muis knabbelend aan een beukenoot
wuivend riet, de wortels kletsnat…
Strandstorm
netgedicht
3.8 met 13 stemmen
848 De dagen rekken
tot hun einder
met de schreeuw van verre vogels.
Een uitgestrekte vlakte
lengt scheiding
tussen vloed en branding aan.
Ver weg waaien nog de geluiden
van een warm te vinden sponde
waar de wind van de vergetelheid
zijn adem nog niet vond.…
- Het leven door het oog van een lens -
netgedicht
3.8 met 11 stemmen
617 ontleend aan een middeleeuws raam
zonder bril door het leven willen gaan,
enkel aan je hand,
de realiteit of werkelijkheid
volgend door het donker
bij gebrek aan visueel vermogen
waardoor het zachte licht waziger wordt
en jij in verre zicht gaat staan, vergeten
zijn alle onverklaarbaarheden
het verheerlijkt gevoel van emotie.…
Apocalyps?
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
610 De Oermoeder sterft
wordt aan verre hemelen
met kind gekruisigd
Alles wordt tot stof
als oog en silhouet kruisen,
degens begraven
De dorstige mens
drinkt het gif uit haar wonden
van dode handen
Uit een nieuwe kern
onder een oud gesternte
werd zij geboren
Op helblauwe kraters
van de zoekende mensheid
rust een felle zon
Zijn stralen…
Fietstocht
gedicht
2.7 met 23 stemmen
13.862 Het verre postkantoor was de magneet.
Niet om de luchtpostzegels of de taal
Van overzeese stempels – nee, het deed
Op tweehoog ’s middags dienst als jeugdleeszaal.
Tweemaal, op dinsdag en donderdag,
Verdween ik in het ruime trapportaal
En kwam weer buiten met een brede lach.
Ik had mijn voorraad boeken andermaal.…
Het zwijn en zijn zonnestralen
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
882 Ze had nog zo gezegd:
‘Blijf verre van’,
maar in het licht van de maan
lijkt alles verder weg dan dichtbij.
Als sterren.
Stofjas
in de stroom
danst met vonken
voor hij vlam vat
en het zwijn
dat daar de ham at,
naast de stronken
in dat oude grijze bos,
kan vanuit zijn kikkerperspectief
maan noch zonnestralen zien.
De halfgod lacht.…
De waandirigent
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
532 Dirigeert de waanzin
naar verre uithoeken
van gedachtenwerelden
waar verborgen lijken
wachten op hun kans
om spokend te herleven
Mist één dode hoek
waardoor ze er weer zijn
grijnzend in de spiegel
klaar om in te halen
af te snijden van de weg
Steeds harder gaat het
in de waan te ontsnappen
aan de zin van het lot
de zekerheid van eindeloos…
Sphagnum
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
466 Ginds ademen verre dwaallichten schrille klanken
op de grens van nevel en land
zonder te verzaken de aarde voor giften te danken.
De knoestige ziel van gebogen ruggen in lange halen
is aan de bodem verpand
waar zonderlingen zonder gids zouden verdwalen.…
verlangend naar stilte
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
549 verlangend naar stilte
in tinten te vangen
dient zij zich aan
in groteske amorfie
geen heimwee naar verre
verlokkingen
en ik - begerig - koester
haar totdat de lokroep
van de wereld haar laat
ontsnappen vanonder mijn
pen
krachteloos tussen vinger
en duim
spinselen van hersenen en
gedachten voeren oorlog
in mijn borst
moorden…
Sneeuwman
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
724 Je moet denken als de winter
om de vorst te zien en de takken
van de pijnbomen volgeladen met sneeuw
En koud geweest zijn, al zo lang
om de jeneverbessen te aanschouwen, ingepakt door ijs
De sparren ruw in de verre schittering
Van de januari zon; en dan niet te denken
aan welke ellende dan ook in het geluid van de wind,
in het geluid van…
Vakantievlucht
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
592 Vertrek van Schiphol voor vakantie
Naar verre en exotische landen
Was gedoemd om te stranden
In strijdgeweld om Russische macht
Een land rest vol tranen en emotie
Herdenkt met gevouwen handen
Solidair met andere landen
Gedenkt hen, wenst hen: slaap zacht
Maar van rust is hier geen sprake
Geweld en schieten gaat steeds door
Delen blijven…
De ~Rijmer - Componist~
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
507 Het schrijven van een swingend partituurtje
bekoort hem als een maagd de jonge knaap
wiens libido hem verre houdt van slaap
en dromen doet van menig herdersuurtje.
Dus velen menen ~het is slechts geluk
wat hij op beide schouders heeft te dragen,
haast alles wat hij doet schenkt hem behagen
bij hem hangt er geen sores aan het juk~.…
Als wonder van boven
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
535 ik heb ertsen gesmolten
stenen gekloofd
geloofd in hogere machten
paranormale krachten ervaren
om jouw aura van ziel
en magie te mogen bewaren
kathedralen en torens gebouwd
om de hemel te raken
iets van jouw mysterie te smaken
vreemde culturen bezocht
in verre landen mijn licht opgestoken
je bleef mij steeds maar ontlopen
toch heb…
Op een kier
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
656 de hand,
had ze niet meer verwacht
verlengt zij de hoop
of komt ze mij vertellen
dat mijn jeugd is gevallen
"ja, fluistert ze
rond jou
stapelen zich
te veel getallen
je geraakt allengs meer
aan het verleden gekluisterd"
"maar ik zal de deur niet sluiten
noch de houten luiken
dat beloof ik je, mijn waarde
immers je blik is verre…
Toch flessenpost
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
511 Ongebroken dobberen met wat drijft
hier valt nog iets van te maken
oogsten waar zoveel van is
liefde en verbondenheid
met een verre, onbekende god
door onzeker licht omspoeld.
Even wachten tot het nu
verschuift, verleden wordt
de toekomst een meteoor
met doordringend vermogen
in een hoofd vol luchtigheid.…
Stofje
gedicht
4.7 met 3 stemmen
4.049 Ik hoorde verre muziek en begon te geloven
te kunnen ontsnappen, ik rende naar buiten.
Diep in de tuin van geluiden vonkte het tussen
schrikdraad en schaar, daar in de jungle
van het gazon waar de torren tokkelden
op hun gitaren.
---------------------------
uit: 'Raadselwater', 2015.…
Langs de oude IJssel
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
718 langs
schuchter groen
in onze wandelschoenen
Eenmanspaadje
aan
de Oude IJssel
lucht boven ons: loodgrijs
Waarin wakken
licht van lente
blauw van kou
van 'n vroeg april
Merels
lijsters,stil
of
van de wijs
Wind
wist niet
van wanten
bleef steken in z'n gril
Het scheepje
aan
de wal gebonden
droomde zich
een verre…
Bodem
netgedicht
4.4 met 9 stemmen
755 de wind is oppermachtig in het noorden
hij geselt de verloren graswoestijn
en buldert met beangstigend venijn
door stervende of doodgewaande oorden
waar nuchter de gesloten noorderlingen
totaal doorweekte klei amechtig knechten
en kale kromgebogen struiken vechten
aleer een trage dood ze zal bedwingen
de bodem van het verre wingewest…
Nostalgie…
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
647 hoge bergen, tropische landen
verre oorden, witte stranden
heimwee is niet altijd denken
aan vervlogen tijden,
soms heb ik heimwee naar
je warme handen die zich zoekend
een weg banen in mijn wilde haren
je bonzend hart dat op hol slaat bij
het fluisteren van je naam
je sensuele blik die zich weerspiegeld in de ruit
van ons geliefd…
....
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
687 keek aldoor
in de ogen van de ander
immers in de naam die jezelf koos
lag je doel verankerd;
daadkracht besloten in jouw wens
geen brug te ver,
zelden een doodlopende weg,
je was klein van stuk,
doch een groots gelovig visionair
overtuigd van de waarde
achter iedere weerbarstige heg
ik vergeet nimmer het moment
al gelegen in je verre…