223 resultaten.
waarheid
netgedicht
3.4 met 12 stemmen
2.003 waar is de waarheid
nog wel sneller
dan de leugen
als dronkenen
en kinderen
hem ook niet
meer spreken
en daar het oog
van de naald
verstopt in
de hooiberg
de weg niet
meer ziet
zoek ik vruchteloos
in het doolhof
naar de vuren
die de rook veroorzaken
en stel ik
me tevreden
met een half ei
terwijl ik
in troebel water
naar de nagels…
lichtglans
netgedicht
4.2 met 24 stemmen
1.035 wanneer een spiegel glijdt
uit de nacht
het doolhof vult
tussen duin en dromen,
de maan zich losschudt, minutenlang
meer dan vol
verandert de zee niets
aan zomergrassen, te midden van
de dag
bloemen zullen opgroeien
als sterren in een vijver, hun dorst lessen
met golfjes dons
geplukt uit het sierspoor van de eend
die in…
Moeilijke vragen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
460 Eenvoudige antwoorden vinden,
is als zoeken in een doolhof.
Vraag en aanbod er zijn samen,
als zoekenden zoekgeraakt.…
Loes
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
456 op jouw fiets naar het feest
lange lokken speelden
langs jouw gezicht
vrienden ontmoet
in stilte afscheid genomen
met vastberadenheid onder jouw arm
fietste je door het maanlicht
op weg naar nergens
verdween zij achter de wolken
al tijden opzoek naar de sleutel
bleek je gevangen
in een doolhof zonder uitgang
dit leek dit de enige…
Kale muren
netgedicht
2.2 met 8 stemmen
1.353 Ons pril verleden is een doolhof
Van wisselende beloftes
Van pijnscheuten en samen reiken naar
de vollere nacht.
Elk vooruitzicht begraven we in de tuin
Met het geduld van een opperhoofd.
Ik ontbind na de genadesteek
Meng me door het grondwater
Dat later opwelt en verdampt.…
Je hoorde lief te hebben
netgedicht
4.9 met 15 stemmen
996 woorden wachten
in een doolhof van
donker zinkende
gerechtigheid
het roesten
van je gelaat
tekent het zwerven
langs smalle kieren
en verbannen hoeken
je aders
beitelen al zo lang
de stilte in de morgen
en in je zwart-witte ogen
sterft de dichter
een verborgen dood
nu je leven
later wordt en
je alle woorden vergeet
stroomt…
Onwetendheid
netgedicht
3.6 met 23 stemmen
901 wat schuilt er toch in mijn gedachten
wie stuurt de stilte in mijn hoofd
hoe komt het, dat je blijft verwachten
wanneer wellicht alle antwoorden
reeds zijn verdoofd
zwijg ik de stilte aldoor
omdat mijn tong is verdroogd
en schreeuwt een hemels koor,
dat alleen mijn zwanenzang
nog wordt gedoogd
het is raden in een doolhof
met steeds…
Voorbestemd
netgedicht
2.9 met 8 stemmen
605 jij reikte mij de hand
ik streelde zacht je vingers
aan de werkkant
vond warmte en
begrip dat dieper ging
dan ik verwachtte
jouw zachte stem
opende wegen in mijn geest
waar ik nooit was geweest
geen doolhof meer
vol onbegrepen vragen
ogen die de antwoorden al gaven
wij zijn gaan lopen
alsof we waren voorbestemd
jou heb ik mijn…
gedegen lijfsbehoud ?
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
454 in de termijn van het gesteld
proces, het inter-zijn dat
waakser is dan mijn doolhof in het ontmoeten
dirigeert de annihilatie
geen bouwval die niet kermt, geen specie
die draadloos spreekt geen verankering
met trots slechts lege tonnen en spijbelende
mensenmassa’s, allen op weg naar hun geweten
het houvast in het falen van die ander, het…
Ontknopt
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
1.214 Deze ogen doden
kijk me niet meer aan
De ijstijd van mijn nabijheid
is hopeloos bevroren
ik besmet besmeur verziek
laat me nu maar gaan
Dit is geen kalme zee
drenkeling zul je zijn
gevangen in mijn doolhof
van voorgoed verloren
Dus ren, nu het nog kan
bespaar jezelf de pijn
Maar dovemansoren horen
veel dieper dan bedoelen
en blinde…
paniek
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
417 wat als je adem reikt
tot aan het slotakkoord
je hart haar kloppen
zoekt in de doolhof
waar angst geen uitweg kent
de moesson zich laat gelden
op delen van het lichaam die
je bijeen houden, verstikking
in beleving en geen stem die
je tot een zuchtje wind kan temmen
minuten raken uren waar
kwartieren vluchtig in
seconden verdwijnen,…
Dementie part ?
hartenkreet
4.3 met 6 stemmen
1.740 In de doolhof van gedachten raak je steeds meer
geheugen kwijt.
Dementie is een nare ziekte en een nog naarder
woord.
Jij en wij, kunnen en weten niet wat te verwachten
of je nog wel een beetje jezelf blijft.…
Ontknopt
netgedicht
2.8 met 9 stemmen
997 Deze ogen kunnen doden
kijk me niet meer aan
De ijstijd in mijn nabijheid
is hopeloos bevroren
ik besmet besmeur verziek
laat me nu maar gaan
Dit is geen kalme zee
een drenkeling zul je zijn
gevangen in mijn doolhof
van voorgoed verloren
Dus ren nu het nog kan
bespaar jezelf de pijn
Doch dovemansoren horen
vaak dieper dan bedoelen…
WOORDEN (2)
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
1.092 Woorden
snoeren mij de mond
lichten me beentje
vallen over mij heen
als sneeuwvlokken
als herfstbladeren
als woestijnzandkorrels
woorden
bezorgen mij kippenvel
doen mijn haren recht overeind staan
slaan waarschuwingen in de wind
raken kant noch wal noch gemoed
de doolhof die woordenschat heet
sluit zijn ingang hermetisch af
verbergt…
Halsketting?
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
548 In beperkt gespreid zicht
loop ik door de grijze sluiters
van steeds weer opkomende
mist, zoek al eeuwen lang naar
de uitgang van een doolhof, van
het steeds maar zullen falen,
geschreven op de schakels van
de ketting van de angst, ik
breng ze naar mijn oor, beluister
hun verhalen, ze blijven zwijgen,
ofschoon zij het weten,leid…
De tijd van H.Sarda
netgedicht
3.8 met 16 stemmen
590 tijd is niet meer
dan een doolhof van het leven
zei ik zacht
toen ik wees naar de antieke klok
doorheen de stilte van
de zondagskrant
ik wachtte
tot de wijzers voorbijschreden
in kinderverhalen
aan de helling
waar vlinders werden vrijgelaten
in laatavondwind en in het carillon
van ooit gehoorde geluiden
ik zag de stenen tot…
Geen kant op
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
576 harten bonzen
meningen vederlicht
Zwalkend in een doolhof
de route verloren
uitverkoren
geen kant kan ik op
bijtend in het stof…
Dans van Harlekijnen
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
869 Er was geen mond die harder schreeuwde
zoveel harder dan de zijne
toen hij door de hoven ging
op zoek naar vlinders in een lint
die hij niet vond waardoor hij wist
dat ook zijn lach daar zou verdwijnen
in gestapeld licht van wolken
dat zijn ogen had verblind
Slechts met de wind wou hij nog dansen
in een dans van harlekijnen
en ik zag hem…
Stel je voor
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
533 Stel je het leven als een doolhof voor,
waarvan de uitgang zich steeds van jou
verwijdert als je denkt dat die dichterbij
komt. In het doolhof van het leven lijkt
het einddoel het begin van alle afstanden.
Stel je jezelf als een zwerver voor
die zich uit het licht verwijdert en
er steeds weer in terugkomt.…
Scherpe kantjes
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
470 hij was hoekig
maar zij wist
zijn scherpe kantjes
zacht af te vlakken
met tijd
politoerde zij de
mooiste vlammen die
zijn innerlijk verwarmden
in zijn vrijwel
ontoegankelijk doolhof
kende zij de wegen
uit zijn turbulente leven
de buitenkant
bolstert nog altijd ruw
maar zijn ogen zijn
rustig warm en zacht
in samen bloeit
genegenheid…
Gesproken toon
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
692 Ween niet als dat
gestorven is,
haar schim op winden
zucht, naast de leeuwerik -
in volle vlucht -
in een oneindige klim, naar
een streepje licht,
ontrokken aan de duisternis,
een smetteloze vlam
haar vonken op mijn
hemel heeft gericht en
aan de hete as ontkwam,
gebalsemd in een seringenbad
en geurend duizendschoon,
haar doolhof heeft…
DICHTERBIJ
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
540 op hoge poten verlaten herinnering en verwachting de werkelijkheid
mijn troebele, immer aanwezigen
verdringen elkaar buitelend in de coulissen
klaar om me naar alweer een ander doolhof te leiden
om beurten klaren ze de klus
vergelijking en voorstelling staan te trappelen
en werpen zich in de strijd
met zwier leiden ze me om de tuin
de niet gekende…
hemel in verpulverde staat
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
1.491 de lucht brak in
talloze scherven
we ademden hemel
in verpulverde staat
straten trilden
wegen schokten
overbodig gewicht
doelloos uit zicht
aarde verstilde in
het doolhof van tijd
de nacht was de dag
in de schemering kwijt
handen vatten de
dood als geluk
stervenden schreeuwden
hun werkelijkheid stuk
met de zon in
de hand, ogen…
Pure Verwarring
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
1.160 Zoektocht naar mezelf
Mijn persoonlijkheid verloren
In het doolhof van gevoel
Onderdrukt verlangen
Sluimering van constante Climax
Bij alles wat ik doe
Denk ik aan jou
Mijn hart slaat
Een race tegen de klok
En dan weer stilte
Alleen een harde steek
De leegte is Onmenselijk
Gemeen en Onnatuurlijk
Zo is het niet bedoeld
Liever duizend…
Wolkenwaas
hartenkreet
3.4 met 22 stemmen
1.759 Een wolkenwaas trekt voorbij
Gedachten vol met mist
Mijn hart gekwetst en eenzaam
Liefde zomaar weggegrist
Vertrouwen zachtjes verloren
Zo kwetsbaar als een kind
Dwalend in een doolhof
Waar ik jouw schaduw vind
De echo van het verleden
Verliest langzaam aan kracht
Dagen opgevuld met leegte
Niets wat het gemis verzacht
De wereld lijkt…
Vrienden blijven?
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
2.434 Zullen we dat doolhof met rust laten
wat dat gaat toch nooit werken
echt, ik zal je nooit zomaar haten
maar mijn hart zal de ruimte beperken…
Grenzeloos vertrouwen...
hartenkreet
1.4 met 33 stemmen
3.142 't Poesje ontkluwkt de klos wol onmogelijk, wat naar Dilemma groeit uit tot een doolhof, dus gevaar.
Goede vrienden helpen, ze laten me nooit in plan
Lieverds, ik reken even op jullie, dat kan!
Lopen jullie een eindje mee?
Bedankt!…
Beeldvullend
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
438 Het onvervangbare, toevertrouwd
aan rustbarend papier
om te bewaren in kantlijn
aan randen van doortast
in grensgebied van geheugen
als zinkput in wankele bodem
waar we onze gangen natrekken
berusten in een doolhof van twijfel
verweren tot goudkleurig zirkoon
ons opdelen in halftijd
Het oprichten, het nabouwen
vertellen uit losse…
Mijn carrousel
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
519 Nu ik mij bevind in de kern van je doolhof
en jij in het verborgen licht op mij wacht
is dit gevoel als de laatst vallende druppel
in leegte van een ongevuld bourgogne glas.…
Melancholie
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
554 Door schittering van sterren benoemen
kan ik alleen de verlichting verwoorden
door de deugd als liplezer rondom je taille
Nu zonder jouw verzachtende intimiteit
wat leeft als een boemerang in de dageraad
ben jij mijn doolhof waar ik in blijf verdwalen.…