207 resultaten.
de fundamentalist
netgedicht
2.9 met 18 stemmen
2.559 en schikt het op het vuur
waarvoor zijn zoon de dure tijd verspilt
de varkens krijsen in het kot om kriel
en op de deel rammelen de koeien
de gaskous suist gestaag haar helle wit
en weer gaat schallend door zijn hoofd:
gij zult uw enige zoals gij hebt
beloofd ten offer brengen aan uw heer
hij strekt zijn hand uit neemt het mes
een siddering…
Wodan wekt me
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
1.129 bijten naar de strot
Wadend door pus en bloed
Met een bijl die zelden mist
Zijn oog is het wijze offer
Zijn lichaam bengelt aan een tak
De toekomst weegt zwaar op het gemoed
Twee trouwe raven strijken als bodes neer
Krassen van de rode zondvloed
Maar Thor neemt het over
Rijdend met bokkesprongen
Werpt hij zijn donderhamer
Naar sidderend…
Ik vrees zijn spelen in de drukke straat
poëzie
4.6 met 14 stemmen
2.363 Ik sidder nooit om wat zijn hart zal kiezen.
Zie, op de plaats van mijn gedroomde zoon
Glanst zon, en niets is smartlijker dan dit.
---------------------------------------------------------------------------------
uit: De Lichtstreep (1926 - 1928) II De gedroomde zoon (1928)…
Lief vlechtenmeisje
hartenkreet
4.7 met 13 stemmen
1.206 Ik nam jouw haren in een strengetje
en vlocht er mooie vlechtjes van
zette het vast met vlinderstrikjes
en was van jouw puurheid in de ban
ik streek de kleine plukjes
voorzichtig uit je mooi gezicht
vol liefde straalden jouw oogjes
je blik zo lief op mij gericht
ik nam jouw kleine handje
en legde het in mijn eigen hand
een siddering ging…
sneeuw in de zomer
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
575 slapen de wereld draait door en
verder zelfs op zijn kop lijkt alles dichtbij
door perspectief vertekend braakt de uil
haar maaginhoud in chaos sneller
dan ik denken kan volgt de dag de nacht
de nacht de dag wordt
eikel boom waaronder kinderen
nietsvermoedend blindemannetje spelen de
schrille kreet van de specht veroorzaakt kil
moment van siddering…
Rollenspel
hartenkreet
4.2 met 12 stemmen
4.571 Mijn mooie, trotse,
sterke knul, trillend in overgave,
en sidderend van geil genot.
Wat doe je me veel,
en je wéét het ...
Speel mee in dit spel zonder slot!
(voor Robbie)…
Voorjaar
poëzie
2.8 met 8 stemmen
2.083 En wij, wij kussen U bemind Heelal
En plukken uit uw sidderende hart
De kleine vruchten van de gouden sterren
En eten ze en proeven Eeuwigheid.…
Droom van de witte akelei
poëzie
4.5 met 4 stemmen
1.275 Zij streelde het licht sidder-gras,
En zeide dit is Gods gewas
Dat boven mijn hoofd zingend was.
Zij zei, onder dit gras-geruis
Ligt nog haar vergeten huis
Het wit geraamte van een muis.
Zij zei, hoe hoog hier bomen staan
Eens is het daarmee ook gedaan,
Dan kunnen wij weer samengaan.…
SLOTERMEER
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
362 De Friese wind geeft blije siddering
aan 't onvaste, waaiende oeverleven,
brengt de sterke grond steeds verademing.
Hier spreekt een kunstwerk, ijl maar hoog verheven:
"Vreugdevolle huivering schept schildering,
die met grillen aan de ziel blijft kleven."…
DAT ENE WOORDJE: BLIJF
hartenkreet
3.6 met 27 stemmen
1.630 Ik nam je nog één keer in m'n armen
voelde een siddering door je lijf
toen je met de grootste inspanning
nog één keer kon zeggen : blijf.
En ik ben bij jou gebleven
om nooit meer weg te gaan
want hoe moeilijk het ook is
we zullen ons er samen doorheen slaan.…
Kreunende Cirkels
hartenkreet
4.5 met 19 stemmen
3.626 Moment de l'amour
Euforisch genot brandend vuur
Zachte handen vingervlugge verleiding
Strelingen sidderen hitte in hete rust
Gepassioneerde lijven verlangen
Jouw geur bedwelmt en hypnotiseert
Lippen verkleefd in bloedrood
Warme versmelting en versnelling
Zweet gutst als een goedkoop parfum
vervlochten tongen hongerig en nat
Borsten…
BOOMKWEKERIJ
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
611 Avondzefier streelt de kleine kegelbomen:
verweerde, geschaduwde torenspitsen
wiegen onder sidderend glijdend licht.
"Ledig genieten," manen de luchtstromen:
"Mag zakenstrijd deze tuin ophitsen?
's Hedens nietige vreugde kennen is zijn plicht."…
Nacht
hartenkreet
2.7 met 6 stemmen
1.002 mijn lichaam, likkend zoek jij je weg
Van mijn borsten tot aan mij yoni
Jouw tong voelt als fluweel op mijn tepels
Vannacht mag ik even bij je blijven
De zee wacht op mij, ik wil nog niet gaan
Ik wil de nacht aan jou geven en me overgeven
Aan mijn verlangens, mijn lichaam hunkert
En dan roept de zee mij terug
Drijvend op de golven, sidderend…
Andøy en Noorse nostalgie
netgedicht
4.6 met 9 stemmen
765 bedoeld was
om leven te omhelzen
bespeeld te worden door het licht
en het zomaar verder gaan
van windgolven
op waar ze vallen wilden, nog even
of veel langer
dan de oude kleuren, haast vergaan
door het tasten aan de aarde
en lagen roest
waar het uitzicht naar toekomst
vergane glorie achterliet
er geen geruis meer was
of een siddering…
GOUDEN MACHT
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.120 De wind huilend in de enge kale bomen
Bezorgt me sidderende schrikwekkende nare dromen.
Kil, ijzig, koud staat 't leven even stil
Ach, de natuur heeft zo haar gril.
Morgen is zij weer paraat in groot ornaat
Met milde warme stralen waarin ik zo graag baad.…
Tederheid
hartenkreet
5.0 met 29 stemmen
1.851 Hortend en stotend gingen we naar ons climax op jacht
Sidderend en kreunend kwam het orgasme in al zijn pracht.
Weken samen naar toegeleefd en veel aan gedacht
Jij vlijt jouw hoofd op mijn schouder en ik zie dit wordt een lange nacht.…
Stuk gruiz'len, 't strand op, van de horizont
poëzie
4.9 met 10 stemmen
1.800 Sidderingen, die tot zijn diepte dalen,
Hij voelt ze niet, verdiept in pijn van wond:
Zijn teerheid bloedt parels, die, klein en rond,
De ronde zee, immense paarl, herhalen.…
Of de aarde een sterrenhemel schijnen wou
poëzie
4.1 met 13 stemmen
1.984 Of de aarde een sterrenhemel schijnen wou,
Sidderen zonnestelsels, fijn gesteeld:
En ied're graspluim is een sterrenbeeld,
En als een Melkweg hangt die streep van dauw;
'K zie, als ik 't hoofd eerst zo, dan anders hou,
Hoe rode Mars oranje Sirius speelt,
En hoe, knipogend, 't groen zijn gunst verdeelt
Naar 't geel en 't violet van achter…
Korte ontmoeting in Afrika
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
1.671 En draagt een bril met
Spiegelende glazen
God valt plots
Ongeroepen vanuit niets
Bij kleine kreun van pijn
In betonnen nergensland
God is hand
Slanke vinger die verwijst
Raakt de wond geschoond
Verwaait het kwade vuil
God is glimlach
Verdwijnend in het licht
Het verblindend lege wit
Van helse nieuwe wegen
God is ver
Een sidderend…
Je laten gaan
hartenkreet
4.7 met 64 stemmen
2.777 Een sluitende deur
Het is gebeurd………
Een siddering gaat door m`n lijf
Schouders naar achter
Hoofd omhoog, ogen glanzend nat
Mijn masker op zijn plaats
Draai ik me om... en zie de morgen
Zonder jou………………
Stoffelijk Overschot
netgedicht
4.2 met 9 stemmen
1.773 Een beul met een schuimkraag op de lippen
Zijn jeukende hand is de zweep ontwend
Wringt in zijn broekzak
De voering door ringen gescheurd
Een duifgrijze mist zwelt
Omzwachteld me in wijde slierten
Schuift over prikkeldraad
Ik blijf, sidderend, wenend
In de aardkorst geschroefd
De beul toont zijn striemen
Bewijzen van een oud gevecht…
ZIJ KOMT
poëzie
3.0 met 7 stemmen
1.642 Gij, zwaatlende olmen, nijg u naar het pad,
En kus de dauw van sidderende mossen!
En, snelgewiekte liederen der bossen,
Stem aan èn zang èn lof! En, klimveil, dat
De slanke, diepbeminde beuk omvat,
Druk hechter aan de twijgen u, de rossen!…
Felice (1)
poëzie
1.0 met 1 stemmen
4.088 Tot eindlijk 't leeg verlangen werd gevuld,
Uw teder-lichtend englenbeeld onthuld,
'k Uw heilge schoonheid sidderend ontdekte!…
Ik vond een vogel, stervende in de tuin
poëzie
4.6 met 5 stemmen
1.329 Eén siddering - en dan, in niets meer weten,
Verstrakte 't lijfje, als de aarde grijzigbruin.
Wij hebben 't stil begraven in de tuin -
Die kleine vogel kan ik nooit vergeten.
Zo zag 'k voor 't eerst het wonder van de dood
- Nu moest die vogel zang en vliegspel derven,
Weerloos vergaan tot aarde in aardeschoot.…
Zo tedere schade als de bloemen vrezen
poëzie
4.0 met 1 stemmen
2.643 Gij hebt de witte en de rode rozenbladen
Gebeurd in uwe smalle hand, - zij vielen
Vochtig en sidderend weer in ’t diepe gras.
Hoe zal dan ’t hart van even tedere schade
Genezen, nu om u de rozen vielen,
Nu uwe handen stil zijn, diep in ’t gras.…
ADAMS ONTWAKEN.
poëzie
3.2 met 4 stemmen
839 Toen in des Heilands zwaarste lijdensstonde
De bergen spleten, de aard haar donkre schoot
En grafspelonken sidderende ontsloot,
Drong ’t licht ook door tot Adams diepe sponde.…
Vergane weelde
netgedicht
2.0 met 6 stemmen
1.292 Krampachtig speel ik nog onder haar rok
In het begin was zij een sidderend standbeeld,
de laatste storm die mij omhelsde
met tentakels van tropenwind.…
Sneeuwlandschap
netgedicht
4.0 met 32 stemmen
2.330 Of nog:
het grillige lint der Zwarte Nete
met hangwallen van sneeuw
en in het gestolde land
de nu intense siddering
van levend water.…
Laatste zomerdag
poëzie
4.5 met 8 stemmen
2.740 Als verwaasde glanzen dalen
Door de sidderende luchten
Vlakker al de brede vluchten
Van verzilverd gouden stralen,
Tot de glans in gloed ontblaakt
Waar hij Zomers peluw raakt. . .…
Nacht in de tropen
netgedicht
4.1 met 24 stemmen
1.493 Haastige vrouwen sidderen
onder de schemersluier
verlangend naar
het veilige dorp.
De geur van wierook
en het gemompel van gebeden
kringelt op uit tempeltjes
langs het pad.
Dan stopt het krijsen der vogels!
Geen oog doordringt nog het duister,
geen hart kan
de oerangst ontkennen!…