758 resultaten.
Een zacht verglijden
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
598 laat in augustus ritselt
bruin plataanblad windbewogen
op mijn terras
ik kijk op mijn bankje
naar stoffige zomerbomen
die overdragen zijn
rode zaden van de esdoorn
glanzen enigszins vermoeid
tussen gebladerte
schemering valt sneller in
met eerste herfstdraden
die mijn gezicht strelen
.…
Zondagskind (24-8-1919)
snelsonnet
4.5 met 8 stemmen
601 Het was in Thun een zomers warme dag
Frau Polzer lag vermoeid op bed te gapen
Ze had helaas nog amper kunnen slapen
Nadat zij deed wat slechts een vrouw vermag
Er was, dat liet de kleine Heinz luid horen,
Een zondagskind én muzenzoon geboren…
Ad nauseam
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
161 Mijn vermoeide gelaat kraakt
Bij elke zucht die ik slaak
Ontdaan van mijn jeugdige moed
Aanschouw ik de sleur nog eens goed
Ben ik dan iets kwijt geraakt
Met elke zucht die ik slaak?
In de ochtend, als ik weer moet
En de sleur mij wederom groet
Kraakt mijn zuchtend gelaat
Tot ik eens - met moed ontwaak…
grijze vrouw
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
1.106 de dag staat
aan het raam
een grijze vrouw
met vermoeide ogen
de dromen liggen
bijna afgedraaid
tussen de lakens
een laatste restje
zoete sluimer
uit de diepte
komt langzaam
het weten boven
drukt op mijn borst
de grijze vrouw
van weer een dag…
NOU JA !?
netgedicht
4.6 met 9 stemmen
756 Licht blozend
lees je de teksten
waar haar hart
ligt uitgestald
veilig tussen de zinnen
glimlachend proef je ze
als snoepjes
Het medeweten
van vermoeide levensvragen
laat zowel waarheid
als illusie dromen
woorden, zinnen, lust
verzen smaken
als een kus…
storing
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
571 storing
witte schapen
loom grazend
in blauwe weide
de beuk verwent
het vermoeide gras
met heilzame koelte
een blad trilt
uit gewoonte
zonder aansporing
hij laat zich horen
de leeuwerik
vanuit zijn vlucht
zijn zang verstomd
als zij hoorbaar
naast mij plaats neemt…
SLAAPHOND
snelsonnet
3.9 met 31 stemmen
2.006 Lang was ik waak-hond”, zei ’t vermoeide beest,
“Nu word ik pit-bull, het is mooi geweest”.…
O n d e r w e g
netgedicht
3.7 met 10 stemmen
1.701 geeft zij handen ogen
voor houvast in de morgen
vogels vluchten niet
maar strijken vermoeid neer
waar nevel geen laatste adem
meer schouwt maar traant
wordt verlangend samen
eindelijk gekist
twintig rode rozen spreken
eeuwenoude taal
ik heb je lief
zij kijkt niet meer om…
tekens
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
747 de vele leestekens
we tellen ze niet langer
vertelden over ons samenzijn
ze zijn vervaagd zoals de namen
op een verweerde, vermoeide grafzerk
van een vergeten rustplaats
zo nu en dan probeert een van hen
verbleekt en haperig
onze levens te verlichten
de vele leestekens
ze tellen niet langer
we zijn samen…
De nacht voorbij
hartenkreet
2.3 met 22 stemmen
3.252 Hoe de nacht mij ook bemint
en loze uren de tijd bedrinken
met de regen aan
het zolderraam
stamel ik pijnlijke kreten
die gesmoord door het kussen
zich als zwaluwen nestelen
in de zin des levens
de tijd beraadt zich
als het licht zich eindelijk
om mij bekommert en ik
vermoeid weer aan een
nieuwe dag begin…
Nietsig
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
601 op de bodem van vermoeidheid
kom ik winterslaap tegen
hij maakt mijn lichaam loom
mijn hersenen op lage toer
de activiteitenmeter daalt gestaag
terwijl mijn agenda roept om handeling
zal ik mijzelf een baaldag gunnen
aan de zijlijn kijken en spijbelen?
ik dompel mij in nietsigheid
laat mij stromen in het nulpunt…
Hachelijk
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
519 ingebroken uitgebroken
aan jouw spullen gezeten
rotzooi op de grond
foto's van overleden dierbaren
zijn stille getuigen van wie
hier ongevraagd binnen is geweest
golf van onveiligheid giert door
jouw lijf dat extra alert is
ondanks de vermoeidheid
tevergeefs probeer je de slaap te vinden…
Roparun 2015
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
563 Vermoeid, voldaan, gesloopt
kwamen ze aan.
Glunderende gezichten,
wisten waar ze het voor deden,
hebben geen enkele horde
dan ook vermeden!
De een deed het voor een familielid,
een ander, omdat ze het wilde,
gewoon.
En dat maakt deze RUN
zo wonderbaarlijk want kanker
brengt de mens gewoon
dichter bij elkaar!…
over het water
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
460 nu buigt het gras
het ligt vermoeid ter aarde, geen
bloem die nog de kop
opsteekt
de uiterwaarde kruimelt droog en wit
verhitte stukken zand
aan land de frisse schaduw van
een mensenhand, gebouwen liggen stil
te bleken, in de harde middagzon
heb ik het stil bekeken…
Aangesproken
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
430 Wie het ik was
Dat in mij woonde
Was allang vergeten
In de tijd, opgegaan
In nevel, uitgegroeid
Tot dichte mist in
Dit vermoeide hoofd -
Tot opeens uit het niets
Die prachtige klanken klinken,
Doordringend tot in
Het verdoofde oor,
Muziek die me wakker roept
Uit mijn boze dromen
En zie, het ik
Wordt aangesproken
En mag…
Anti-matheid
netgedicht
1.7 met 9 stemmen
695 't Zou heilzaam zijn als menig vermoeide
zich in het bijzondere op kon richten,
op kon gaan in het magisch unieke
dat gisteren mijn last verving...
Mijn remedie tegen oververmoeidheid
dwingt me daarom stijlvol af te ronden:
Tast, wanneer je ontzettend moe en mat bent,
naar ongrijpbaar óver-blije hemelwolken...!…
Nachtgedachten
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
1.077 en wat dan nog
aan de overkant van middernacht
woont een bleker zwart dus wacht
ik geduldig tot de dingen weer
gestalte krijgen en zich aarzelend
kleden met de kleuren van de dag
en ben ik nu zelfs voor mijn
wakkere ogen nog onzichtbaar
straks herken ik weer de plooien
van mijn lichaam als een vermoeide
afdruk tussen de lakens in dit…
Dodona
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
1.127 Woudduiven brachten de boodschap aan
te luisteren naar het bladerruisen
in de kruinen van de eiken
Sprak daar Zeus niet met paarse
vermoeide lippen de toekomst uit
orakelend, bliksemend gods woord
via mannen met blote voeten
onverzorgd als bomen in het bos
bladerval, dode tak en hangend mos…
testament van mijn jeugd
hartenkreet
4.3 met 6 stemmen
1.188 door stramme handen
ontglipt mij de jeugd
waar een hart jong gebleven
het testament maakt
van zijn leven
en in vermoeide ogen
dromen vervagen
speels verlangen
naar vervlogen tijden
dit doorleefd gezicht
aanschouwen mag
dat toekomstdromen
liggen verborgen
in reikende handen
van een kind…
De Perenboom
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
882 Huilende
vlinders
in een witte wei
Geknakte
sneeuwklokjes op een
Onzichtbare rij
Een kille bries die
het zwakke gras
doet huiveren
Een vermoeide witte duif
die de treur niet kan zuiveren
Het vredig leven
in de witte wei
Zwaar als lood
Want gisteren
ging de perenboom dood…
Het witte laken
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
599 gedachten vlokken
jagen zonder
het serene wit
haken tot obstakels
hoge duinen
waar geen uitweg is
warrelwinden kolken
draaien horendol
de geest op hol
in uitgeraasd
herneemt de rust
vermoeid haar stilte
strakke orde
en geen vlokken meer
het witte laken doet zo zeer…
De mooiste onderdanen
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
453 ze had zo
haar eigen
choreografie
limieten in tijd
een rekbare
spanningsboog
voor overmoedige
werelddagen
zij liep
de kilometers
waren haar
beloning zij
voelde zich
koningin
met de mooiste
onderdanen
showde haar
elegante energiek
dansende stijl
in lichte tred
alsof het haar altijd
voor de wind ging
vermoeidheid lag
te rusten…
De Stad
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
787 De stad in mij
is vermoeid door
een oeroud verdriet.
Zware woorden klinken
tegen de gevels
die scherp omlijnd zijn
in de eerste dagen.
De bruggen overbruggen
diepe sombere waters
Geen lach weerspiegelt.
Hoe schoon en mooi
het klonk en was
Het verbond is verbroken.
De stad breekt zichzelf af
Ze geeft niet meer
Ze gaf…
vandaag
hartenkreet
3.8 met 8 stemmen
1.093 Vol goeie moed ga ik beginnen
om vermoeid na een half uur,
weer ziek naar bed te gaan.
Als ik mijn ogen open doe
mijn lichaam stijf van de pijn.
Dan nog denk ik steeds,
vandaag ga ik beginnen
anders zal het morgen zijn.…
Twee voetstappen
hartenkreet
4.2 met 8 stemmen
1.940 Twee voetstappen verdwijnen
in het vermoeide zand,
ik ga nu wegdrijven
naar een witstralend land.
Ik ga nu echt,
maar weet,
ik had je lief
...heel oprecht.…
Trouw
hartenkreet
3.4 met 45 stemmen
12.721 Jij gevangen in jouw cocon
ik in die van mij, ben ik
de groeven in jouw gezicht
ontstaan op weg naar waar
geen verdriet heersen kan
een landschap van ravijnen
die bij elke nieuwe regenval
rivieren van smart bevatten
en ik pieker, pieker me suf
zeg jou dat het van vermoeid-
heid is, terwijl ik beter weet…
Koud
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
858 Wat kan ik voor mij doen
nu het verleden niet meer
wordt ingezet met nieuw licht
wij zijn niet dezelfde gebleven
de deken waaronder wij sliepen
heeft mij bloot geslagen want
liefde kwam uitsluitend bedekt
over jouw lichaam naar mij
het zijn stille nachten en klein
vanwege te vermoeide verliezen
om ons beider te verwarmen
laat staan van…
naar lijf en ziel
netgedicht
4.3 met 20 stemmen
866 wat ik bemin
is wat ik achterlaat en wat een beetje
op eeuwigheid lijkt
dromen, vermoeide woorden,
de knuffelbeer van een kind
dat met waarheid
de leugen bestreed en de wereld
verzamelde onder het bed
dat het geen sprookjes waren
omdat de honger steeds luider schreeuwde
hoe dichterbij het lezen ook
de lakens vervuilde
van het…
Ik mankeer niets
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
711 Zoveel ambitie, zo leergierig, zoveel vermoeidheid, zo onplezierig.
Dan weer blij, dan weer boos. Dan weer stevig dan weer broos.
Je hoort bij mij, ook al wil ik niet bij jou horen.
Je hangt aan mij, ook al wil ik je laten vallen.
Je bent niets is wat de artsen zeggen, maar voor mij ben je alles.…
Nadia
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
465 een kind van
het licht
beschadigd
en vermoeid
bidt het bidt
naar de zon
hoe maakt
het kind de
oversteek zonder
de handreiking
van een brug
naar de woorden?…