2076 resultaten.
wandelen in de sneeuw
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
807 Ik tekende op een bank
Met potlood in de hand
Kwam een hond voorbij
Bleef staan bij mij
De man en vrouw bleven maar gebaren
De hond bleef echter naar me staren
Ik gaf de troost die ik zocht terug
Ik gaf een aai over zijn rug
De man met sneeuwwitte haren onder zijn hoed
- Zag ik dat goed -
Had een bijzonder mooi gezicht
Daarvoor was ik gezwicht…
toen was het
gedicht
3.2 met 68 stemmen
19.738 toen de glazen glazig bleven
de borrelnootjes weggehapt
kruitdampen moeizaam weggedreven
peuken waren uitgetrapt
appelflappen, oliebollen
in magen waren weggepropt
kinderhoofdjes zachtjes tolden
gapen werden weggestopt
honden, katten weer verschenen
opa's, oma's langzaam waren weggezakt
voornemens al weer verdwenen
nog voordat ze waren…
CLAIRE VOYANT
hartenkreet
3.8 met 6 stemmen
898 Zijn enorme liefde voor honden bezorgde Laurent de bijnaam “Prins Woef”. (Bron: Gazet van Antwerpen).…
Vlooienplaag
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
1.329 schouderbladen
Tussendoor gesprayed en
Aan banden gelegd
Pluizenbuikje caprioolt
En stuitert als een gabber
Van bank naar tafel naar vensterbank
De stofzuiger zuigt zich
De neten naar eitjes
Voorlopig niet uitgevlooid
Het wordt wel minder, goddank,
Ik ben bijna uitgekamd
Sporadisch de duimnagels gebruikt
Aanleiding tot dit al
Vakantie, hond…
de duinen behoren aan wie hen liefheeft
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
725 holen en de nesten leeft
en kent de vindplaats van elke plant
wie zo wandelt, is een rentmeester en geen recreant
maar waar Natuurmonumenten het duin beheert
wordt de ware wandelaar met bordjes en prikkeldraad geweerd
en is de boswachter een bureaucraat
die zijn gezag zeker wil stellen
bekeurt wie het harde pad verlaat
of wie zich door een hond…
de duinen behoren aan wie hen liefheeft
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
702 en de nesten leeft
en kent de vindplaats van elke plant
wie zo wandelt, is een rentmeester en geen recreant
maar waar Natuurmonumenten het duin beheert
wordt de ware wandelaar met bordjes en prikkeldraad geweerd
en is de boswachter een bureaucraat
die zijn gezag zeker wil stellen
bekeurt wie het harde pad verlaat
of wie zich door een hond…
Licht in de Lente
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
1.172 Mijn lieve hond, dat fijne beest,
krijgt grijzig haar van diepe weelde.
De kleuren springen uit de grond
en nu de zon zo staat te blinken
hoor ik de vogels, zie ze drinken
van water dat de aarde vond.
Het scherpe licht van lentestralen
verbind ik met de pennehalen
die hier mijn hart en geest vertalen.…
Het laatste afschot
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
610 Wilgentenen tranen treurig
het afschot heeft geen vlees
wiegend tussen dood en leven
wordt mensenvoer weer honds
grijnzend met hun hagel petten
de loop weer opgericht
blaffen bomen horendol
als de lucht weer roze kleurt
kraaien pikken levend dood
een oog gaapt aan en na
het dek van veren los geweekt
de warmte was al weg
vloeiend leven…
Ballons
gedicht
3.0 met 20 stemmen
20.449 Ze richten de blik van de hond in zijn onrust
En zijn waar ons gesprek overheen ging.
Ballons, dat je ze aantreft
Als een naam op een doek die je over het hoofd zag.…
Voorbij
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
819 Zeven uur vroeg op de zongagmorgen
open de deur, stap de buitenlucht in
loop met de hond en de poes het talud op
kijk naar de struiken, de bomen, de lucht
adem de vochtige aarde, voel tinteling
luister het water, de straten, geluidvrij
boven de stilte begint een zacht zoemen
een koeren, een neuriën, tweestemmig getuned
...halzen gestrekt…
Apéritif
netgedicht
2.9 met 7 stemmen
1.308 'Vous l'avez bien fait',
mamie Delrieu met hond en
Lune, haar bazin en ik met
kleine zwarte Spot lopen
de heuvel op en praten
het kerkhof is de halteplaats
er wordt gezwegen, dan geschikt
het leven van een man, een broer,
de ouders uit een ver verleden
over de doodsgrens heengetild
ik wacht.…
'Schijn bedriegt niet altijd'
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
537 De Mexicaanse hond
z'n potporie bezingt,
verwondt niet alleen
de oren,pijn onderstreept
de schijn, lijkt een
gedrogeerde waarheid om
in bedrog van te genieten,
heerlijk maakt niet
immer eerlijk,
gewoon valt niet
altijd uit de toon,
is slechts een idee-fixe
van verbeelding
van vlijt en tijd.…
Hoe de leegte zich vult
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
577 met vorst aan de grond
en de lentezon die
mijn ogen zoekt
tussen stammen door
denk ik terloops
zou een ijsheilige
zich zo voelen:
koud op aarde
warm in de wolken
het leidt me af
van de zwaarte
en laat mij zweven
in ochtendgedachten
die vol van leegte zijn
als dan ook nog
drie honden mij begroeten
geleid door een schone maagd…
In de trein
gedicht
1.8 met 25 stemmen
12.809 dier reist voor het eerst,
is nerveus, scheurt snel mijn
krant aan snippers, klimt op
het klaptafeltje, bijt in mijn
hand, bijt in mijn pakje
sigaretten, en legt zo de
basis voor een gesprek over
dieren (die van lieverlee
mensen worden) dat duurt tot
Den Haag-Laan van Nieuw-Oost-
indië, want daar stapt de jonge
vrouw met de jonge hond…
uit 't café
netgedicht
2.9 met 18 stemmen
1.299 Z'n hond niet, die draait, rent
en springt dolblij tegen 'm op.…
de nacht
netgedicht
2.5 met 13 stemmen
1.369 Ginds blaft een hond, mekkert een schaap of geit.
M’n handen in de zakken... Ik ben iets kwijt,
maar zoek niet meer. Het heeft geen zin.
Plots een geluid, het haalt me in.
Een auto passeert en als een licht in de nacht
kijk jij me aan met een mond die lacht.
Maar je ogen zien niet, je hebt geen tijd.…
Functie elders
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
441 De laatste aflevering van de nepflixserie 'Kabiniet', met als weinig verheffende werktitel 'Functie elders' heeft zelfs bij bubbelwatchers rond Haagse kringen voor nogal wat opschudding gezorgd, niet in
de laatste plaats bij de gebeten hond met de grote hoed...
__________________________________
"Het raakt mij niet persoonlijk,"
zegt R.P…
Geen kind meer
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
1.161 Sesamstraat,
gebrabbel,
spelen in de tuin met de dochter van de buren en de hond,
vlinderkriebels,
haren kammen,
chips zo voor het slapen gaan.
Al dat ik zo vreselijk mis.
Ze zei dat ze geen kind meer is.…
Als een magneet
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
480 het was die straat
dat huis
als een magneet
trok het mijn aandacht
de bewoners
waren slechts passanten
op doorreis voor even
op zoek naar het leven
de tuin verwilderd
ooit gesnoeid door
ondeskundigheid van
mensen zonder tijd
de voordeur opende
in kraak en braakte
altijd lieden uit op hun
vlucht naar frisse lucht
honden meden…
IK BEN ER WEER INGETRAPT
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
670 het dan weet, dan gaat het stinken
je denkt dan waar ben ik geweest
het schoonmaken is ook niet zo leuk
komt nog bij, dat ik het haat
schoenen poetsen is niet mijn sterkste kant
in dienst moest het voor het vaderland
maar nu in vrijheidstijden
moeten mijn schoenen onder mijn luiheid lijden
door het ongepaste gedrag van mensen
poepen honden…
Passé
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
553 teruggaan naar het punt waarna ik dwaalde
kan niet meer, die dag is verstreken
en nieuw zaad schiet in de nacht
ik loop langs oude bomen met gedachten
als slingers verstrikt in takken na een feest
dat anders uitpakt dan verwacht
trek de lijnen mee naar morgen
steek mijn pen in de vervaalde vlaggen
waarop gisteren zijn kleuren bracht
wat hondse…
Ik zou iedereen een engeltje willen sturen.
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
707 Aan iedereen
zou ik een engel willen sturen,
aan het kind
wat zo lief zit te spelen,
aan de oude man,
die zijn hond een aai geeft,
aan vrienden en vriendinnen,
die me met raad en daad
terzijde staan,
Aan iedereen zou ik
een engeltje willen sturen,
maar op de eerste plaats
komen dan mijn kinderen,
want als die er niet waren…
gedragen blazoen
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
492 graf van steen en omber
maken deze herfst ondraaglijk
maar ook somber, het grote weten
knaagt aan mijn boekenkast
te leven zonder is een grote last,
toch wandelt er nu in de kamer
weer een kleine wonder het
maakt dit seizoen gekleurder
dan de wind in de betekenis
van jouw gedragen blazoen
Dit gedicht gemaakt n.a.v. de dood van onze hond…
Gestript
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
488 Opnieuw
dwarrelt de sneeuw
veroorzaakt soms letsel
De koning te rijk
zich zeer gelukkig voelend
als 't ijs aangenaam kraakt
Honden aan de
imponerende voet
blaffen slechts, zonder
hun tanden te ontbloten
Bijtende kou echter
weerhoudt allen
de liefde te ontzien
van komende kerst…
volksverhuizing
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
556 ze trekken vermoeid langs de Ararat
met zekerheid gewikkeld in doeken
hun kinderen voorop of op de arm
zwangere vrouwen, mannen zeulen bezit
een touw houdt hun geloof bijeen
richting fort Europa: de poorten gesloten
bruggen geheven en grenzen geslecht
grachten omgeven met stalen messen
een meisje streelt haar hond
de moeder baart, vader…
De Wilde Stad
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
556 Honden waren ooit wolven.
Een vos ontdekt de stad.
Dat is raar maar is gewoonweg waar.
Steden zijn erg wilde stadsnatuur.
Hele volksstammen willen er wonen.
Steden lijken heel erg op jungles.
Gelukkig maar.…
Doorweekt
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
474 de aarde is al weken verzopen
er rijdt geen boer over het land
het enige wat je ziet is water
verrotte gewassen en een krant
soms zijn er kinderen die spelen
of ploetert een hond in het zand
het weer oogt zeer mistroostig
zoals het huisje aan de waterkant
ik wil er wel door blijven lopen
maar het is modder die mij plaagt
die blijft zuigen…
wie niet kaatst
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
857 de vaste club
speelt weer
de bal snel rond
want wie niet kaatst heeft
nooit iets te verwachten
in woorden klinkt
de lach en vlot de humor
verstomd als nieuwe spelers
penetreren een vreemde eend
wordt de gebeten hond
ze zien de mensen niet
lijken te groeien in hun
aangeprate ego en trippen
vaak op andermans verdriet
beleven…
Dwaallcihtjes in Amsterdam kerstavond 19 december 2018
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
769 meer
laat staan zwarte piet
ik speel ook geen kerstman meer
van dat 'yoh yoh' heb ik genoeg
ik speel ook geen Paashaas meer
laat ook alle Pinsterbloemen staan
ik speel voortaan en uitsluitend mezelf
zonder verkleedvormen, gewoon wat je ziet
maar 19 december a.s. dan nog niet
dan loop ik achteraan als laatste dwaallichtje
met hond…
In ongenade
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
442 we het terugpakten
en wie blijft, moet betalen
in natura, we nemen het
heel persoonlijk, man na man
onderwerpen we met geweld
de laatste vrouw aan ons recht
in haar te dringen zoals zij
en de andere vreemdelingen
zich zes generaties lang in ons
leven drongen, zo stoten wij
nu onze dolken van haat
in haar, ze is weerloos
haar honden…