2249 resultaten.
CANON IN D
netgedicht
4.3 met 13 stemmen
801 De tijd opent zich traag vandaag,
al zie ik het niet.
Het is nog donker.
Geen meeuw beweegt
en de straatlantaarn valt enkel
in zijn eigen schaduw.
Hoe dicht mag ik bij je komen
als gemis geen enkel geluid maakt
en de duinroos zwijgen blijft,
ver achter het dalen
van de zee.…
Een wijze les
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
503 Achter de wolken
slaapt in het bos
‘t droomproces
een wijze les
het voorjaar wint
opnieuw aan kracht
een ieder heeft hier
lang op gewacht
gordijnen waaien open
winter is gelopen
lentezon geeft vreugde
aan kleine trage schaduwen
werkelijkheid bekoort dromen
er klinken stemmen in de natuur
dit is een andere stad…
mijn kleine leven
gedicht
3.4 met 16 stemmen
8.376 heet: tijd
hoe ik mijn lijfje
tegen zijn vereelte handpalm smijt
opnieuw opnieuw
wil ik met mijn voorhoofd
door zijn vlees en pezen heen
ik blijf hier niet
ik ben dit niet
dit verrimpelde kind
dat handenvol tanden verliest
en mandenvol haren
o kon ik toveren
ik klapte in mijn handen en
- alles stond stil -
en voor altijd was ik hier
traag…
avondvoorstelling
netgedicht
4.5 met 20 stemmen
920 hoog tegen het fluwelen nachtgordijn
met als decor,de maan in kwart,
tekent zich een prachtig dansfestijn,
op de zacht gelaagde lucht, glijdt
soepel draaiend, een meeuwen vlucht
in hun lichtend zilveren tenue,
met zwart getinte toppen aan de vlerk
zwenken zij zwierend in dansgenot
tegen het hoge nachtelijke zwerk
de lange trage vleugels,…
De crypte van creatie
netgedicht
4.9 met 21 stemmen
755 Dien niet langer
jouw verdwaalde droom
en kom liggen zij aan zij
Maar alvorens wij
ons droeve doodskleed
schikken
open de gordijnen
en laat alle sterren vrij
want de maan klimt nu kil
en de zon zakt reeds traag
aan het voeteneind
van onze donzen
sarcofaag.…
Mutter Courage
gedicht
2.2 met 150 stemmen
19.788 Het regent, maar zij blijft gezond,
gezond zoals een moeder moet
- een trage, weldoorvoede kloek,
voorgoed begraven in haar kroost.
Zo leert zij leven van recepten
en van remedies tegen zeer
dat, eer het komt, genezen wordt.
En eeuwigheid is kinderspel.
------------------------------------
uit: 'Bandeloze gedichten', 1996…
Tweezijdig ontleed
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
511 ik staar naar de letters
die stemmingswisselingen
beschrijven, de snelheid is een raadsel
want mijn pas is louter traag
verheugd euforistisch, ontdaan van alle moed
de schans te hoog de hemel zwarter dan zwart
soms in mij een chemiepark weliswaar
zonder witte pakken maar het beeld ervan
splijt mijn spiegelbeeld in twee, hoe verder
draagt…
City Lights
gedicht
4.0 met 8 stemmen
9.198 Traag loop ik op het stralend marmer af.
Het is, hoe kan het anders, volle maan.
Een uil roept. In de verte klinkt geblaf.
Ik zie mijn moeder op de sokkel staan.…
Je Bent Zo Lief
hartenkreet
4.2 met 6 stemmen
1.555 Ik wil niet dat je ruzie maakt
want je bent zo lief
Toen die nacht jouw stem
gedempt en vervormd door
de broze tussenmuur
Ik volg je silhouet
Je gelaatsuitdrukking
Traag, je gaat weg
En met het sluiten van de deur
ben je er niet meer
Mijn kopje koude thee
Je bent zo lief
zo lief
[Opgenomen in de bundel "Dicht in de Buurt" (Groningen…
EMILY DICKINSON 341
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
539 Werktuiglijk gaan de voeten op en neer
Los van de grond of lucht, zou soms
Een trage weg in elk geval
Genoegen kunnen kweken zoals steen
Kristal en kwarts over het algemeen?
Dit is het uur van lood
Herdacht, indien men overleefde
Gedenk uw eigen sneeuwmannenbestaan
Eerst kilte, shock en dan het laten gaan…
Venus en Mars
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
724 Hij lokte haar met sterrendromen
en vuurwerk in een leeg heelal
tot zij tenslotte viel voor zijn komeet
en hem verlustigd traag besteeg
nu baart zij daaglijks sterrenregens
en voedt hen onderweg
met altijd verse melk
hij bewaakt zijn kleine sterren
spreekt hen vermanend toe
als zij uit hun baan willen gaan
blijf altijd weg van het zwarte…
toch aanwezig
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
849 wij liepen traag de wereld achterlatend
jouw gebaar latent aanwezig in het samen
zijn van jouw laatste tred, jij als molen
ik als steen, halfzijdig het blik gericht
naar waar het noorden jouw einde kruist
het natte aan onze voeten speelt
met de jonge snuit, harig zoals
ons geweten spelt deze aarde
de waarheid op haar zwarte kraag
wij met…
Zonder haast
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
559 De bladeren bewegen traag
als de wind even ruist
een eenzame zwarte kraai
krast schor zijn eigen lied
achter de heg loeit een koe
als antwoord op een andere
met in zijn snavel een worm
rent een merel hippend langs
Lang staar ik naar de overkant
van het beboste dal
gehypnotiseerd door een roofvogel
die zweeft met de stromen
tot hij langzaam…
Opgave
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
773 Gips doet niet meer bewegen
wat moet zij doen
wie kan haar begrijpen
waar is die tijd van toen
Je zal het maar hebben, trage en stijve spieren
spieren moeten goed bewegen
medicijnen om te compenseren
alles zit hierdoor tegen
Het kost haar heel veel energie
iets bij haar vastzetten wekenlang
niemand snapt hoe zij zich voelt
het maakt…
EN ER VIELEN LELIES
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
567 Zij hebben de kern van ons hart geraakt
droegen hun eigen geliefde kleuren
waarvan takken traag en uitentreuren
op velden verbleven; onaangeraakt
ons verbonden onuitwisbaar klaaglied
heeft ieder bij de lurven gegrepen
wanhopig in maandenlange repen
van niet te stollen tranen van verdriet
hoe ijzig behouden hooggeplaatste
waarin finaal vergane…
Expeditie
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
513 blies wind onder mijn vleugels
scheen me bij in de donkerste uren
ging mee op de mooiste avonturen
er bleek niets waar van die strakke teugels
plots bij een diepe kloof waagt zij de sprong
heeft ze haar eigen panorama nu
regent het hard onder mijn paraplu
op zoek naar mijn kompas beweeg ik traag…
Op zoek
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
607 Het dak van de oecumene opende zich
en oogverblindend licht zoog ons
naar de grenzen van het universum
tastend
op zoek naar het pad van de waarheid
die zich als een luchtspiegeling openbaarde
en in een trage symfonie langs trok
hoger en hoger
zagen de bergen en zeeën onder ons
kleiner en kleiner worden
verdwijnen in het niets
en achter…
augustusavond
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
527 er dreef een lied over de Maas, heel even
zweefden spiegelend de klanken van
een oud carillon
afscheid, een rode zon, hij
liet de avond als zijn bruid in witte nevels hullen
zulk een schoonheid in te vullen
op de oude, trage Maas
de vette waas van zomerhitte
was al snel vergeten
door mijn mobiele telefoon sprak
het geweten van een eindeloos…
De man van vroeger heeft geen zin in poëzie
gedicht
3.0 met 1 stemmen
1.923 Trage stakkers die je negeren mag.
Een gedicht is een stopwatch die loopt,
dan staat de stopwatch weer stil.
Hij wil feestelijk uitgedoste mensen
maskers afrukken en in hun gezicht
zeggen dat alles niet te harden is.
Een gedicht mag over de kosmos gaan,
maar, zou hij zeggen, niet te vaak.…
Bodem
netgedicht
4.4 met 9 stemmen
755 de wind is oppermachtig in het noorden
hij geselt de verloren graswoestijn
en buldert met beangstigend venijn
door stervende of doodgewaande oorden
waar nuchter de gesloten noorderlingen
totaal doorweekte klei amechtig knechten
en kale kromgebogen struiken vechten
aleer een trage dood ze zal bedwingen
de bodem van het verre wingewest…
Afscheid
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
830 In een diepe toonaard schept een weg
traag warm licht op de avond.
Een reiziger gaat in vormloze jas,
op de schouder een zwaar pak.
Hij wenst aan het eind van de reis
zich van het gewicht te ontlasten.
Het is al laat.
Zonder verandering voeren
bomen naar een hoog huis,
een vertrouwd onderkomen.…
Jouw spoken
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
516 ik zag je
verder lopen dan
je passen in het zand
hoofd gebogen
schouders hangend
in een diep verdriet
armen zwaaiend
in een traag bewegen
golven zongen droef hun lied
het koude water deed
je schrikken jij keek op
en zag me bij je staan
met tranen in
de ogen fluisterde je
nee ik zou niet verder gaan
hand in hand zijn
wij…
Danst de glimlach
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
573 jij maakt
zachte muziek
alleen anderen
horen dat vaak niet
in je ritmisch
bewegen zit de
basis van je melodie
je stem zingt het lied
ik zie hoe jij de
ruimte aangenaam vult
met speelse stromen in
de kleuren uit je dromen
jij wervelt soms
vibreert dan traag
alsof ook je adem zich
over jouw geluid verbaast
jij danst de glimlach…
Witte steen
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
721 witte steen
ruw nog met aardgelaagde strepen
hem thuis gewassen en geslepen
eindeloos gepolijst tot hij schitterde in de zon
een naam er in gekerfd, een edele naam
die in eeuwigheid niet sterft
wel duizend keer gezegd
over het aangeharkte pad
ontdaan van afgevallen blad
naar de rustplaats gebracht
waar stille wijsheid van oude bomen
traag…
De nieuwe modus
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
489 beginnerstijd
trekt trage uren
langs nog niet
gevulde structuren
van het nieuwe jaar
onwennig is de
nieuwe sleet van
oude patronen die wij
als dagelijkse zekerheden
ooit hebben gedragen
daar vallen nu
gaten met hilariteit
bijdehandjes waren
er al aan gewend in minder
dan een mum van tijd
de nieuwe modus is
het zelfsturend team…
Een tikje snobistisch
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
482 ik heb het rusten
gecultiveerd tot een
er bijna niet meer zijn
het futiel fysiek
contact gaat via
traag reagerend schuim
waarbij zwaartekracht
om de tuin wordt geleid
door optimale ondersteuning
ik zweef en begeef
mij naar hogere sferen waar
mijn geest gelijkgestemden vindt
niet voor een
toepasselijk lied bij
dit zeer exceptionele…
Morgen-gebed
poëzie
2.9 met 13 stemmen
1.146 Maak wakker al ons leden
En traag gemoed
Om vlijtig in te treden
Uw paden goed.
Totdat wij eens in waarheid
Verheven hoog
Aanschouwen uwe klaarheid
Van oog tot oog.…
Het mannetje aan de Maas
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
508 Nu rest hem slechts het schouwen der schepen
hoe ze komen en gaan, stroom op en stroom af;
weemoedig wenst hij hen Behouden Vaart,
zelf traag zinkend, in het graf.…
Mijn Assepoes
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
634 Gedachten die als trage oktobervliegen
stierven bij de fruitmand, de kiwi’s,
de pink ladies, ze bleven meesterlijk gaaf.
Mijn Assepoes, mijn lieflijk gehelmd wezen..
Wees ook vandaag omzichtig en coulant,
nu de ijsgang met criminele regelmaat
ons pad zal frequenteren..…
Corona is opgetuigd
netgedicht
5.0 met 25 stemmen
433 traag schuurt
papier woorden
die vloeien uit
de pen die ooit
gevuld werd met
potentie uit de
bron vol inspiratie
maar het
parelmoer wil
niet gaan blinken
tussen puin uit
de woordenschat
en de fundamentele
fouten in de syntaxis
overals hebben de
knaapjes opgehangen
ieder zit gevangen in
het vaardigheden kot
zelfs de ambitie om…