2904 resultaten.
Podium voor de wereld
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
490 mensheid
Ze waren er allemaal
Ze wisten dat het grote donker hen morgen zou opslokken
Zomaar
Zonder reden
Met net zo weinig reden als de mensheid ooit was geboren
De violist begon te spelen
Alsof zijn leven ervan afhing
Ook al was dat niet zo
De blauwe aarde verdween snel en volledig
De oneindigheid had meer moeite met het laten verdwijnen…
Prijzen
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
497 Ze kijken treurig naar het verdwijnen
van hun zuurverdiende geld.
Ze hadden meer willen kopen,
maar dat wordt uitgesteld.
Ze bekijken hun gespaarde centjes,
die worden elke maand geteld.
Daar hadden ze veel tijd voor nodig,
ze zijn nu heel gauw uitgeteld.
De producten worden duurder,
maar er is iets dat niet te koop is.…
en eeuwig ruisen de golven
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
499 bronstig steigeren
aanstormende golven
in mannelijke overmoed:
hun rollende charge
spat open in bruisend geweld
om voor haar voeten uit te deinen
en te verdwijnen,
weggezogen in het hete droge zand.…
Dodelijk ongeluk door monstertruck
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
547 Een aantal doden te betreuren,
een aantal gewonden die vielen,
de berijder van de truck
zal niet snel van zijn netvlies
de ravage zien verdwijnen.
Wat begon als mooie dag,
eindigde als rouwdag.
Je weet nooit aan het begin van de dag,
of je de avond nog halen mag!…
De kleur van je gedachten
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
697 je zag de vlinder
en je dacht een bloem
ik zag je geest verdwijnen
alleen je hand was warm toen
je wilde vliegen
om er niet te zijn
liet kleuren weer verschijnen
je telde op een oud refrein
mijn handen op je huid
ik wilde je bereiken
je bleef als in een trance
steeds maar naar buiten kijken
ik wil die vlinder zijn
geef mij de kleur…
Klaproos.
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
1.151 Wij kijken omhoog,
zien tekeningen in wolken verdwijnen.
Dit is levensecht. We dreigen te geloven
maar er is wat altijd blijft. Onder de grond
kiemt het zaad vol kracht. Wij zijn pioniers
langs spoordijken en over zandvlaktes.…
Standbeeldde in steen
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
950 samen hoorden
we de trommels
in het donker fout
zagen dwaze
manen schijnen sterren
langzaam aan verdwijnen
toen het
witte paard verscheen
zij standbeeldde in steen
kwam in ons leven
begon ritmisch warmte af
te geven in muziek voor twee
in haar licht bewegen
neem ik jou mee mijn fee in
onze eerste nacht voor twee…
Zonsopgang
hartenkreet
4.1 met 11 stemmen
522 want bij het krieken van de dag,
in het laatste donker van de nacht,
verschijnt een rood oranje pracht,
die grijze wolken laat verdwijnen... als bij toverkracht!…
Voeten
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
556 Plots komen ze in beweging,
dribbelen door de kamer,
en verdwijnen uit het zicht.
De voordeur slaat.
Het is niet erg, ik laat ze,
vanavond komen ze weer thuis.…
Droom van werkelijkheid
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
576 Doelen die verdwijnen in de mist.
Wachten op verwachtingen.
Onvoltooide dromen.
Zie!
Een duif vliegt door de straat.
Luister!
Wind suist door de hoge bomen,
als muziek die dove oren streelt.
Ik droom van werkelijkheid,
die nooit hoeft uit te komen.…
In het rode opgaan
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
720 zacht streel jij
mijn hart met
warmte mijn huid
je licht me op
laat schaduwen verdwijnen
brengt contrasten in het reine
scherpt de kanten af
weet vloeiend in het rode opgaan
dat het bloeien wordt gedaan
je lacht in ogen
opent morgenblik in
een stralend dag gedogen
streel mijn hart
en warm mijn huid voordat
de avond ons weer binnensluit…
Eeuwig verlangen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
431 Versluierd in saffierblauwe zijde
dwalend in schijnsel van halve maan
spelen broze vingers met licht
rapen droomgedachten bij elkaar
Een stilzwijgend
eeuwig verlangen brandt
diep binnenin haar getergde ziel
Zilveren tranen
verdwijnen in het maanmeer
dat al haar geheimen kent
Zij knielt in dit stil gevallen landschap
strooit rozenblaadjes…
Hemelvaartsdag
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
636 diepere betekenis verloren
vrije dagen geboren
Als kind wist ik
van varen op de wolken
een geest die brandend
in mensen
hun passie zou vertolken
Zonder passie als drijfveer
Blijft een onvervuld verlangen
Knagend, meer, steeds meer
verstillen onze innerlijke zangen
Het zonlicht zal over de dagen schijnen
Dromen vervullen – dromen verdwijnen…
God en de wetenschap
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
615 wordt gehoord
God gooit het allemaal overboord
Hij luistert niet
Alleen de wind kan het je zeggen
Of de vogels
In de lucht
Ondoordringbaar
God
Kan niet kapot
Blijft
Zijn stem
Overheersend
Bindend
Regerend
In alles aanwezig
Omdat men zoeken moet
Anders stopt het met het stromen
Van het bloed
Alleen als de wetenschap hem kan doen verdwijnen…
weg
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
543 diep weg
ik wilde jou beschermen
maar kon dat toen niet
nu ben je ver weg, ergens
waar ik niet bij kan zijn
altijd als ik dan droom
pak ik jou op tijd vast
maar ik ben je kwijt
op een dag zal ik zijn
waar jij nu alleen bent
en zul je niet meer lijden
want jij bent de persoon
waar ik van leerde en
je dankbaar voor ben
dat zal niet verdwijnen…
Dierbare stilte
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
471 In de stilte van de avond
voor het afscheid van het licht
zie ik nog langs lange lanen
jouw silhouet stil verdwijnen uit zicht
je schouders wat gebogen
je blik op de horizon gericht
zacht hoor ik schuifelende voeten
door het mulle stoffige zand
denk aan handen alsof ze zoekend
vragen naar een vriendschapsband
een stem die vraagt om waarheid…
Door rood
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
535 Er was een klap
Het werd duister voor mijn ogen
Het ging ontzettend rap
Ik voel me genept en bedrogen
Ik vraag me weleens af
Of de man die plots verdween
Nog weleens denkt aan de straf
Die in mijn leven verscheen
Hoe kan het zo zijn dat ik hiervoor moet boeten
Totdat ik van de aardbodem verdwijn
Gebrekkig door het leven zal moeten…
Zes haiku's
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
563 Zal zij verdwijnen?
De novemberzon
werpt lange schaduwslierten
over de akkers.
Uit het akkerland
rijst de tumulus omhoog.
De doden rusten.
De holle wegel
verschaft uitzicht op het dorp.
Geborgenheid wenkt.…
geven zo hun zomer vrij
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
910 ik hak het hout
zie de spaanders vallen
als jaren in getallen
en het deert mij niet
de gave blokken
stapel ik heel trouw
tot voorraad als het wintert
splinters aanmaak voor de schouw
zij smeulen tot een vuur
als ik hen aanblaas
hun vlam verdrijft de
kou uit het vroege uur
de jaarringen verdwijnen
geven zo hun zomer vrij…
Slaperdijk
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
462 Slaperdijk, schapendijk
aan het wad, er gebeurt niet veel
Grijs op grijs de trage adem
van dag en nacht, flarden
hartslagloos geruis en golven
krijsende meeuwen, zilver-
schittering over de zee
het slijmspoor van een slak
Nergens bloed, alleen wat veren
schelpen van vroeger leven
en stille zuchten uit het heelal
Zonder dijk zou ik verdwijnen…
ALIS VOLAT PROPRIIS
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
620 dat wat rest, ligt in mij opgeslagen
geborgen in mijn dunne handen
verankerd in mijn hart
bij vlagen vloeibaar maar steeds warm
het zandkasteel, de parelmoeren schelpen
het zachte van je wang
zo ver als ik maar kijken kan, wil ik
je volgen, tot ik enkel nog een stipje zie
samen met het witte van de wolken
verdwijn je aan de horizon
jouw…
zonnewagen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
458 onze taal eens ruim en
doorzichtig nu kleurloos
en kaal sterft aan
ondergrondse vertering
nu wankelt hij op
droge grond in het spel
van de vrije wind die
gonst van hoon en misverstand
vergeefs tastend naar
vegetatie verdwijnen
onherbergzame passages
in wolken van stof
klauter in je zonnewagen
verlaat dit kale land
rijd in…
Lenen
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
117 ik leef
in geleende tijd,
het zit in de dingen die verdwijnen
zonder afscheid,
de klok vertelt mij dat niet,
ik kan alleen zorgvuldig omgaan
met wat nog in
mijn zakken zit,
een jas die stiller hangt,
de tuin die mij
langzamer herkent
en ik,
die steeds vaker achterom kijk
iedere dag blijft liggen
voor iemand hem komt ophalen…
Voorspelling
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
3.348 Terwijl ik mij hierover bezin,
zie ik de horizon verdwijnen.
Als 'k omdraai naar’t verleden,
verdwijnt die in dichte mist.
Ik verplaats me naar ’t heden,
weet niet of ik mij heb vergist,
dat 't heden gekend verleden
nieuwe toekomst voorspelt.
Wijl wat ik toen heb vermeden,
is wat mij in 't heden zo kwelt.…
Internationale dag der Moedertalen
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
508 Twintig eeuwen zijn verstreken
Overal in hut en stam
Twee millennia in dessa's
Nederzetting, dorpsverband
Waar groepen mensen neergestreken,
Ouders en hun aanverwant
De taal aan borelingen leren
Met maghen in gezinsverband
Tien eeuwen her, nog minder thans
Ontstond er in ons taalgebied
Het oudste Middelnederlands
Van Veldeken en…
De zomer is voorbij.
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
985 Voor even zal de kou verdwijnen,
maar langzaam sluipt in haar bestaan
de winter haast onmerkbaar binnen,
knaagt de tijd zich ongestoord
verder in haar voort,
slaat gaten in haar zinnen
tot ze verzucht: "Ik ben zo moe".
Dan dekt de sneeuw haar toe.…
De laatste reis.
hartenkreet
3.2 met 10 stemmen
2.262 De zwarte wagen met
half gesloten gordijnen,
zal straks met de kist
de straat uit verdwijnen.
Het afscheid valt zwaar
voor hen die achter bleven,
maar kijken terug op
een wondermooi leven.
Een leven dat ze samen
in liefde hebben gedeeld,
het zal een poos duren
voordat de wonden zijn geheeld.…
Gevoel
netgedicht
2.5 met 11 stemmen
1.232 Langzaam merk ik het
De kracht raakt op
De weerstand wordt al minder
Dagen gaan er aan mij voorbij
Dan voel ik het gelijk een krop
dat in mij zelf gebeuren
als een wegvliegende vlinder
Een met vale kleuren
Warmte tonen mis ik
Tederheid
Gedachten komen en verdwijnen
verloren tijd en spijt
Wat rest is steun te zijn
Voor hen die nog beginnen…
tuinpad van mijn vader
netgedicht
3.1 met 15 stemmen
1.837 starend over het pad zie ik hem
nog lopen
kijk ik met dezelfde ogen naar
z’n kwistig gezaaide bloemen
langs het zomergroene gras
beluister de vogels met gelijke
oren en betast ik de wereld
met zachter hand
starend over het pad zie ik hem
stilletjes verdwijnen, sluimert
in het lover een droef gemis
voel diep van binnen dat…
Fluister flinterdunne woorden
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
1.004 Vouw z’open als de staart van een pauw
en laat ze zachtjes, muisstil verdwijnen
tussen mistgordijnen.…