1875 resultaten.
Zielsverwant
hartenkreet
4.6 met 7 stemmen
1.439 De lucht kleurt lichtpaars,
Met poëzie gevuld,
Gedachtelang.
De avondhemel,
In eenvoud gedeeld,
Schrijft licht neer in jouw ogen.
Zachtjes zoekt de wind jouw armen,
Nog mooier dan de zee,
In mijn dromen.
De zoete geur
Van onbegrensde liefde,
In jouw ziltsmakende huid geboren.…
Ars Poetica *
gedicht
2.3 met 19 stemmen
23.644 Ik stamel poëzie naar het einde van
Mijn zinnen, wanneer ik smachtend zing
Aan de waanzin van dit bestaan.
Ik rijg prachtig dit alles vol zin aan
Mekaar, nagelaten als een slangevel
Voor de gelukkige vinders van zeldzaam
Wrakhout. Of een handgranaat.
Ik denk ook wel eens dat het anders is,
Maar dat hoef ik niet te schrijven.…
De geur van verse thee
gedicht
4.0 met 29 stemmen
27.934 Zo schreven wij poëzie; het zweten
van de bomen, het lekker liggen dromen
in een bed van woorden
als mos, gras, aarde, licht
dat ik bewaarde om weer op te staan.
Verder te wandelen,
naar geur van verse thee te gaan.…
Dolend
hartenkreet
3.8 met 11 stemmen
1.034 Sla een deuk in poëzie.
Spring een gat in de lucht,
Slaak een zucht,
gooi de beuk erin ! ! !
Of wat ik maar verzin,
of wat ik maar verzin,
of wat ik maar verzin,
of wat ik maar verzin,
of wat ik maar verzin.…
' Untitled '
netgedicht
3.5 met 13 stemmen
534 Pennen klaar gezet,
je weet maar nooit, en
verrijst het 'ultime' dicht
in de schaduw van mijn bed,
of komt weer dat vraagteken,
misschien ook verder niets
of slechts een vaag idee en
blijft papier wit als sneeuw,
niet gestart,wordt taal geen teken,
vervliegt de tekst in een geeuw,
laat ik muze herleven
onder een warme deken,
schrijf de poëzie…
De verminkten
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
780 grijs geruis en vaag gefluister
nu de aarde achterover ligt
ontwaken de verlaten oorden
klinken de verminkte woorden
Ik vang ze op het perkament
zeef ze uit de klamme nevel
loos verdriet en gehoekte wrevel
uit laatste wens en testament
Ik giet ze uit gebarsten vazen
op het allerlaatst station
krijgen blauw leven ingeblazen
mijn poëzie…
Avond valt
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
650 Zware wind bruist door boom en kruin
schaduwen dansen spelend, vliegend
zon en blad, op de wind wiegend
stoeien en sterven in Eden's tuin
Groter wordt de donkere projectie
het opent nieuwe perspectieven
ontrafelt onderliggende motieven
en ontsluit een tedere affectie
Licht wordt donker
natuur wordt poëzie
ontdaan van alle schijn
blijft…
gescheiden wegen
netgedicht
3.4 met 23 stemmen
845 ongewisse
zwelgend in zelfovergave
de tong der hartstocht krult in begeerte
ongeladen in vluchtige bewegingen
in stevigheid van een schuchtere brug
waarop het spel der vrijheid gespeeld word
waarin herinneringen glanzen in zuiverheid
en wijsheid en dwaasheid geslagen in boeken
het inzicht bepalen van artistieke wetenschap
waarin de poëzie…
herfstsonnet/sonate
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
781 ik wil alleen gelukkig zijn
en van geen ergernis nog weten
naar woorden zoeken voor een vers
zodat het poëzie mag heten…
jij kent de woorden
netgedicht
3.9 met 18 stemmen
703 schoonheid van leven
drijvend als orchideeën op het water
in poeslieve geluiden van speelse echo
kruipend en bewegend in een ragfijn spel
een meesterwerk gevuld met jouw verhaal
overgebleven bladeren ritselen continu
in het binnenste van poëtisch geluk
dromend loop ik onder portieken
tussen heesters als een hete muur
roerloos bestookt door poëzie…
duinvogels
netgedicht
4.2 met 25 stemmen
1.832 eens
schreven we samen
zee
ik keek in je hand
en glinsteringen van zomer
vulden de lucht met blauw, bloesems
bomen, beminnen
vlinders aarzelden niet, ze waren gewoon
onmeetbaar en wij zee
daarna zei je woorden van wolken, meestal
vogels in regen rotsen roest
rozen verscheurd
en het water werd donker, de poëzie haastig
in…
nieuwe wereld
netgedicht
3.8 met 15 stemmen
845 het moederland in de steek gelaten,waar
in bekoring het leven hermetisch dicht valt
er heerst diepe rust
de verfraaide kerkjes zijn
onbewogen in de late ochtend
op de terrassen gonst het goede leven
heildronk in strakke voetstappen
vreugdevol gelach
in het land waar de poëzie
aan zijn lot word overgelaten
zijn veel dichters
die zichzelf…
Anna Fedorova
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
866 Enghel geheten - wekte ‘t vermoeden dat
ons een bewogen avond te wachten stond
vooral jouw jonge, ranke handen die dansend
over de toetsen vlogen en de oude Chopin met
sprankelende klanken adoreerden, laten zich
niet vlug vergeten
net als je Russische ziel die zich in onze harten
nestelde, als een onstuimige melodie
vol ongerepte poëzie…
Hulde
netgedicht
4.2 met 33 stemmen
6.033 vaarwel
daar hij eervol is ontslagen
zijn taak verstond hij
boven wel
als poëet
een voorbeeld voor velen
waaronder ik ook mezelf tel
de bouwmeester
van het voorgeschreven rijm
en weloverwogen maat
legt zijn oranje strik terzijde
terwijl hij heden
neerlands podium
als een ware vorst verlaat
rest mij vooral te zeggen
de Poëzie…
poëtisch geluk
netgedicht
3.7 met 19 stemmen
881 schoonheid van leven
drijvend als orchideeën op het water
in suikerzoete geluiden van speelse echo
kruipend en bewegend in een ragfijn spel
een meesterwerk gevuld met jouw verhaal
overgebleven bladeren ritselen continu
in het binnenste van poëtisch geluk
dromend loop ik onder portieken
tussen heesters als een hete muur
roerloos bestookt door poëzie…
Bezongen bruid?
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
510 Om de
poëzie te herbeleven, dien
ik naar een andere maat
te streven, verder dan de
hemel op aarde te geloven,
het is te vroeg om de
lekkende aarde te doven, en
te vertrekken op de vilten
zolen van de nachtelijke
stilte, als geluid zwijgend
verscholen in een eindeloze
stoet, bezongen als een bruid,
die aan het firmament een
nieuw…
De Fabeltjeskrant
hartenkreet
2.0 met 3 stemmen
1.230 Het verhaal van mijn goede kant
Met welke oren
Oogjes dicht
Is geen gezicht
Snaveltjes toe
Wat een gedoe
Nou, nee moe
We gaan na één knipoog
En het lezen van poëzie in de regenboog
Van het geheim
En de gein
Wil je het weten……
Frappant
Krant aan de kant
In fabelland
Transparant
Ik zou het hebben kunnen weten
mmmmm
Ik ga echt niet…
ZO ZIJN ONZE MANIEREN
gedicht
3.1 met 53 stemmen
19.309 op dfc-reünies
hoor je altijd veel sterke verhalen
maar zelden zo sterk en frappant
als dit jaar van leo van bruggen
hij (leo) zat op het gymnasium
toen zijn leraar nederlands over
moderne poëzie kwam te praten
en een aantal namen noemde
waaronder ook de naam 'buddingh'
'buddingh', zei leo, die ken ik wel:
die zit altijd elke…
Brugge
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
658 Gij, West-Vlaamse schoonheid
op de zetel van het schoonste hof
met uw gelaat naar het noordwesten
van uw zo zeer gescheiden land
gelijk een Venetiaanse van het noorden
schittert gij in uw eigen poëzie
waar uw beeld in menig harten sluit
Gezelle zich niet omdraait in zijn graf
achter zijn masker viel zelfs Ensor
voor uw voeten die de kunst…
Tussen de regels
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
587 Dat moment was pure poëzie.
De woorden werden ijl, verdwenen,
lieten zich niet langer tot zinnen kneden.
De witregels bleven over,
waarvan alleen ik weet wat ze willen zeggen.
Vol van betekenissen maar los van de taal.
En zo stapel ik je woord voor woord onuitgesproken
tot mijn eigen meesterwerk.…
Lichtstraal
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
575 Als mens straalde jij mooier
dan mijn woorden van poëzie.
Maar zo leef jij voort
door jouw prachtige verhalen.
Zomeravond in de winter
voelde als onsterfelijk fluweel.
De nachten waren
vier seizoenen gekleed in satijn.
Jij blijft mijn eerste lichtstraal
die duurzaam zal schitteren.…
het onzegbare
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
421 Nee nooit
of ja wel eens
een paar regels
noem het maar Poëzie
je kunt ook zeggen
dat je maar wat schrijft
en dat je her en der
wat wit laat vallen
dan weet iedereen
dat er steeds dat moment
iets is dat je niet zegt
precies dan ontglipt het je
je kwam dichtbij
ze zaten in het riet
bij het warte water
en opeens vlogen…
Ongevraagd
netgedicht
4.4 met 7 stemmen
543 Poëzie lezen en gedichten schrijven.
Zo geven dichters hun leven zin.
Waarom hier? Waarom nu?
Onverwacht leveren we later ons leven in.…
het bos
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
580 op zoek naar het wonder, spectraallijnen
verblinden mijn ogen
zie ik het bos, zie ik mezelf
ik ben de boom, het blad
ik hoor de warme kleuren
de zon speelt haar spel, laat alles ontluiken
in het prachtige groene bos vond ik de echte mystiek,
ik adem, met wat de kosmos me heeft
aureool van zweverigheid nam me mee
om te schuilen in de poëzie…
Ode aan de grootste liefde
gedicht
1.0 met 1 stemmen
1.077 wervelen met vleugels velijn
die zich om mij heen slaan vol
tederheid oeverloos kwijtraken
zijgend in een liefde die zich dol
gelaafd mij terstond wil verzaken
opzadelen met de ergste pijn
denkbaar omdat zij vroeg of laat
de vlucht opnieuw kiest ontdaan van
mijn overgave mijn zaligheid de vraag
of ze bij mij blijft bij mij zijn
en de poëzie…
vangen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
495 man holt
achter zijn
afgewaaide
hoed aan
de honden
blaffen en
rennen tegen
de wind
de rok van
de vrouw
wappert
horizontaal
het kind kijkt
in de verte
maar komt
niet vooruit
de schilder
legt waaiend
Holland in
verf vast
jij hangt lachend
met wijde
armen in de wind
je schreeuwt:
vandaag
vang ik
pure poëzie…
ik voetveeg je
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
790 ik voetveeg je
omdat je hinderlijk bent
je kinderlijk gedraagt en
altijd maar om aandacht vraagt
wij zijn een clubje
strelen vaak elkaars gedachten
wij willen niet dat jij
dat zomaar gaat verkrachten
wij zijn geen halfzachten
maar schrijven poëzie
die we met elkander vergelijken
dan komt de grote kunst weer bovendrijven
rot…
Vermannen
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
741 nee ik kan het niet evenaren
de hartstocht van een vrouw
haar stem met haar mooie hoge klanken
ik neem ze in me op
net als haar vloeiende woorden
schitterende poëzie met
adembenemende gevoelens
lees ik in en uit haar zelf geschreven boeken
tranen wil ze liever verbranden
omdat verdriet niet opraakt
alsof het de nieuwe mode is
jezelf continu…
Een hert dwaalt door de mist.
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
650 Ik schakel naar tweede en prevel zacht;
wees niet bang voor warmte en poëzie.
Mijn schrander, lieflijk hert, voel je vrij
en kom je laven aan de bron.…
ONBESCHREVEN WIT
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
525 Vanachter zijn zolderraam een dichter,
in woorden denkend, schetsend, hem
ingegeven uit werelden van zijn poëzie.
Het onbeschreven wit van buiten waant
hij een groot te bekrabbelen vel papier.
Van vormen wil hij voorshands niet weten.
Ja, figuren zou hij gaarne zien verschijnen,
in zijn ogen beëindiging van maagdelijkheid.…