3310 resultaten.
O zoete zondagmorgen
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
603 O zoete zondagmorgen
wanneer de dag nog even onderduikt
de vogels aarzelen met zingen
de zon nog even weer verdwijnt
Twee harten die in warme gloed
opnieuw het zachte lijf gevonden
de zo vertrouwde geur van slaap
verdrijven voor de zoete min
Zo opgaan in verrukt weer zien
en dan genietend zuchten
van kussen en elkaar beminnen
er is…
Dandy
netgedicht
4.2 met 17 stemmen
883 zijn net gekapte haren
verwaaien op de boulevard
kuierend met verlangens
in oogstrelende wellust
in een flannel kostuum
in verschillende kleurnuances
de pantalon had smalle pijpen
met omslag
verfijnde schoonheid
liefdesdorst oneindig
koesterend eigen lijf en leven
volledig mens in optima forma
hij omhelst het leven in ijdeltuiterij…
Dingle I
gedicht
3.8 met 8 stemmen
7.497 Tussen lijf
en leden struikel je. De aarde smakt obsceen en
maalt de varens in haar luie kaken.
Het land is weggespoeld. Dit is een total loss.
-------------------------------
uit: 'Landziek', 1988.…
je legt me aan en zoogt me dromen
netgedicht
3.8 met 13 stemmen
5.089 mijn kleur
is als een jas
omsluit het stukje leven
dat van niemand was
ik warm me
in onzekerheid
aan buien of de zon
jas aan bij gelegenheid
ik sla
in kwetsbaar zijn
mijn vleugels uit
en toon mijn lijf
ik wacht
tot niemand kijkt
als naakt verleidt
gaat open komen
mijn woorden
strelen langs je borst
je legt mij aan
en zoogt…
Ra, ra, ra, wie ben ik?
hartenkreet
3.9 met 7 stemmen
1.955 ik klapwiek vrolijk in het rond
en ik kan heel erg goed horen
ik heb nooit een grote mond
maar ik heb wel hele grote oren
ik heb ook een heel groot lijf
en een super lange slurf
en als ik met een veertje
onder m’n neusje wrijf
kan ik allemaal dingen
die ik normaal niet durf
kinderen zijn mijn grootste fan
en ik kom heel vaak in de krant…
Droom vaarwel
netgedicht
3.8 met 11 stemmen
1.166 Tussen jouw tranen
zo mooi en zeldzaam
onder de rivieren
zwem je weerloos
op grote tafellakens
trillend van geilheid
door niemand zo bedoelt
eindelijk alleen op reis
door zon gebakken
gedichten lezend
zweef je, draai je
verander jij jouw lijf
onstuimig, langzaam
wulps verleidend
van kleur verschietend
leef je intens
kom je…
knippen scharen toekomst door
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
643 nog trekken poten sporen
knippen scharen toekomst door
stilstand is voor even eten
want de bek zit altijd voor
achteruitgaand is zijn leven
dan floreert het eigen lijf
het vreet zich langzaam door
de tijd die ons ooit is gegeven
maar nu ben ik aan zet
heb die bek snel omgezet
ik blijf staan zo gaan we
moeizaam van elkaar vandaan…
Splitsen
hartenkreet
3.8 met 5 stemmen
1.166 Beter half prettig
dan heel verpletterd,
het is alsof mijn lijf
tegen een rots is gekletterd.
Dat splitsen wil maar niet lukken,
wat ik ook probeer,
ik blijf oefenen,
misschien lukt het een keer.…
wiekte wanhopig
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
706 liefde voorbij
fladderde onrust
wiekte wanhopig
verrotte mijn leven
vernietigde mij
ik jatte emoties
verzoop mijn gevoel
neukte me suf
viel op mijn smoel
loog en bedroog om
niet eenzaam te zijn
haatte die koppen
in de ogen mijn pijn
ik ben ik was
besta nu niet meer
angst dekte alles
ik ben het zat
lief zonder vrienden
lijf…
Schatje
hartenkreet
2.5 met 24 stemmen
2.336 Mijn liefde voor jou
een woord een daad
Ik stroom met je mee
waar je gaat of staat
Mijn liefde voor jou
bezield heel mijn lijf
Jij bent mijn schatje
dat staat buiten kijf
Mijn liefde voor jou
is grenzeloos en puur
Gaat verder dan ooit
knettert van het vuur
Jouw liefde voor mij
laat me zwoel zweven
Intens vol overgave
liefde van…
Geld keert iedere cent
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
641 het lijf in pose
gezicht zonder mimiek
alleen in ogen
schaduwt het verdriet
haar bewegen is gevat
door draden tegen zwart
onzichtbaar voor publiek
dat ademloos geniet
de ster speelt slechts de
wil van regisseur en producent
zij trekken aan de touwtjes
want geld keert iedere cent
haar vrijheid is beknot
de ziel genadeloos gekooid…
Watersnood
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
995 Ik zwem dit lijf aan flarden
steeds dieper het leven in.
De overkant is geen land
dat ik zal willen voelen.…
Roodkoper in het ondergaan
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
513 heb de hitte gedragen
van lange dagen
zonder schaduwwind
nog ploert de zon
roodkoper in het ondergaan
hangt warmte nachten aan
pas in schemerkenteren
is er het ogenblik dat hitte
zwicht voor de nieuwe dag
de eerste frisse lach
van het ontwaken
de ramen open maken
tot de explosie licht
intenser wordt het zonnevuur
je lijf en lendenen…
De grote zeeën
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
647 Koude en wind tergen haar lijf.
Maar zij trotseert beiden stijf.
Meeuwen bekladden haar dak.
Zij blijft sterk en op haar gemak.
De grote zeeën spreken tot haar.
Ze zeggen: “Je loopt gevaar”.
Vol hooghartigheid en moed spreekt zij:
“O grote zeeën, niets van U schaadt mij.”…
mijn vleugels in jouw handen
netgedicht
4.5 met 14 stemmen
858 in elke vezel van mijn lijf
ben jij als adelaar ontvangen
diepe zielentonen roepen- blijf
mijn vleugels leg ik vol verlangen
vertrouwend in jouw adellijke handen
laat ons vliegen naar de maan
en verre ongekende landen
om nooit meer in gemis te gaan
wat is- dat is - wat was raakt nooit verloren
want wij bewonen zonne- uren
de eeuwigheid…
In eigentijdse liefde
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
519 en vaardige vingers
toch kies ik niet voor antiek
craquelé van oude doeken
houtsnijwerk en smederij
van edele metalen het zegt me niets
wil het echte leven om me heen
een lach de warme blik
handen die me strelen
geen verstild gezicht
of landschap uit verleden het eiken
waaraan door generaties is gebeden
maar mijn armen om jouw lijf…
ontwaken
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
627 toen een roodborst riep dat het morgen was
verdween de vage kleur van dromen
mijn hart barstte haast,
door overgaan vol nieuwe adem
in gestrekte ledematen kwam dit lijf op gang
goedemorgen wereld
je bent ingeluid door hoop, gezongen
door de zuiverheid van dauw, op oude nacht
ik vertrek nu naar de dag -en wacht
tot aan de stille overdracht…
nachtstand
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
666 wanneer blad het oude uur filtert
dalen gedachten langzaam af
in droomgangen waar tijd
niet bestaat
en elk perspectief golft
op de zachte thermiek
van wisselende symbolen
de zon mediteert
op verdwijning en de stad
luistert naar echo's
van afkalvende dag
en het oog vindt sluimerend
het zenit
op een windstille plaats
losjes neemt je lijf…
stil verlangen
hartenkreet
4.1 met 9 stemmen
1.511 Zij bruist door lijf
en hart en geest, sprankelend,
zoals zij daar nooit was,
nooit is geweest.
Ja heel diep van binnen
dat vurige verlangen
naar jou beminnen
het ritme van je hart heel zacht
en bijna teder onverwacht
te horen en het voelt,
zoals de liefde is bedoeld.…
Wilt gij een hups, een rustig wijf?
poëzie
3.4 met 11 stemmen
4.553 Neem eerst uit Nederland het lijf,
Neem dan nog tot zo weerde pand
Het aangezicht uit Engeland,
En vorder nog, geloof je mij,
Een tong uit Brabant dient er bij,
En doe er toe een Hollands hert,
Dat niet te licht verslingerd wert;
Maar zo je wilt de hoogste prijs,
Zo haal de billen van Parijs,
Voeg dit bijeen, geminde vriend,
Zo heb je een…
In genevelde dampen
hartenkreet
0.0 met 1 stemmen
810 'k Denk dat ik voel
Wat ik weet
Daar ik denk te weten
Wat ik voel
De geur van jouw lijf
In genevelde dampen
'k Weet dat ik denk
Wat ik voel
Moeilijk onder woorden
Te brengen
Ongenadige
Echt' liefde. Meedogenloos
'k Voel dat ik weet
Wat ik denk
't Leven soms hard. Liefde
Verduiveld
Soms zeer zwaar.…
links, rechts, links, rechts, links,
netgedicht
4.1 met 15 stemmen
861 het is daar, deze dagen
dat ik zag
wijzers vielen uit uurwerken
vielen op het ongrijpbare
begrip
waarin het ademen
onbewoonbaar werd verklaard
en een kind de gesloten mond
van de dood
het is daar, die dagen toen
dat zij niet meer zagen
het slapen of het gaan
in nog minder lijf waaronder ze
elkaar zochten
het is daar, deze dagen…
slaap (3)
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
936 in de onderwereld
neemt Thanatos afscheid
van zijn moeder
de nachtgodin
hij gaat op reis
om mij te halen
grondig snijdt hij
een haarlok af
ik weet het
mijn tijd is gekomen
de doortocht op aarde
loopt dood
zijn tweelingbroer Hypnos
sluit mijn bange ogen
en sust het vasthakende
lijf in diepe slaap
de veerman brengt me
over de rivier…
Parkeren
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
531 Steeds weer terug die innerlijke strijd
tussen geweten en daadkracht
geest en waarachtigheid
met beide voeten in de oorlog
van een wereld waar vrede
soms kwaadaardig aanvoelt
via meningen en verschillen
uitgangspunten en efficiëntie
in verloren tijd verloren
verklaar je een deel van jezelf
zonder mystieke oorsprong
in een lijf van vlees…
voor Michaela
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
534 ze trotseert
stoffige woestijnwinden
hagelstenen hameren op
het kleine weerloze lijf
zo vaak verwond
maar niet verslagen
droomt ze van
de dansende fee
trappelend slaat ze
haar krachtige veren uit
moeizaam en vastberaden
ontstijgt ze de zwaartekracht
in de vlucht strijkt
de wind langs
haar vleugels
en doet hen zingen
zwevende…
bevrijding
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
489 Hier ben ik in het lijf dat mij bindt
schijnzekerheden in een rationeel bestaan
tot de roep van een meeuw lonkt,
ik haar ademloos volg en
vrij van zwaartekracht zal gaan.…
afscheid van gisteren
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
524 het groen is oud
de regen koud en in
het gras
verdwijnen resten van de zomer
onder het rode klaver
schuilt een klein kadaver,
het was een witte rups
de zijde rond haar lijf
blijft ondanks alles
dat beklijft
ofschoon er nog geen
naam aan kleeft, zweeft
heel imaginair
een vlinder naar vandaag
ze doet het graag en spreidt
haar glans…
De pijn van liefde
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
664 vannacht huilde de wind
grote dikke tranen
ik keek van achter het raam
en zag de ruiten nat
de bomen en hun takken
bewogen heen en weer
alleen de maan stond stil
en ik
gevangen door dit moment
jij sliep door alles heen
de man mij zo bekend
ik zag jouw lijf bewegen
je ademhaling op en neer
ik voelde al mijn liefde
voor…
Verstrooid
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
723 Je mag best weten dat ik even aarzelde
bij het openen van de urn
het voelde zo onwerkelijk
jouw lijf als as te zien
maar nu rust je
in de holte van mijn handen
voor de laatste keer
voel ik ons dichter dan bijeen
ik laat je gaan lief
als alles wat je was
glijdend door mijn vingers
in de stilte van voorbij
en mijn adem geeft je vleugels…
denkend aan Paul simon
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
514 een leesbril en een ladder
zodat ik nooit lang hoef te zoeken
naar de zin die mogelijk verklaart
waarom hij vaak met uitgestoken klauwen
mij lijf noch leden spaart..
Nooit werd ik een rots
of een gerieflijk eiland
in de Pacific
Paul Simon kan zingen
wat hij wil
poëzie mag dan balsemen
demonen krijgt hij
zelden stil.…