1421 resultaten.
voorzienigheid bij rampspoed
hartenkreet
5.0 met 4 stemmen
1.042 het oog van Rita bereikte nu de kust
angst regeert d’immer koele Texaan
z’n hebben en houen gaan er aan
ongevraagd de rampspoed kwam als must
dun duin stormen die hier komen gaan
bij Ter Heijde waar men weer zand spoot
zelfs dan wordt ’t talud nog ontbloot
het dorp zal nu of straks weer vergaan
beleidscircuits zijn hevig in beweging
conflicten…
Papillion(2)
netgedicht
4.7 met 16 stemmen
824 een leek
maar die prachtige kleuren
die afkomen op hemelse geuren
hebben mijn hart ingenomen
ik blijf van vlinders dromen
maar ach vlinders tot mij gekomen
zijn stervend mij meestal ontnomen
helaas was vaak de vlucht te kort
niet dat het aan mijn waardering schort
hoe schoon is het om te blijven hopen
dat nooit de morgenbloei mag vergaan…
jordaan bij de mussen af
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
719 als de laatste mus
is heen gegaan
uit de jordaan
zullen sperwers
weer vertrekken
sterven misschien
omdat horen en zien
van tsjilpers zal zijn vergaan
in die goeie ouwe
die goeie ouwe jordaan
waar gedanst werd
met de mussen
hippend pikkend
wie zal nog weten
van jordaners
innemend snikkend
honkvast als hun mussen
van samen delen
in…
Piëta
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
1.134 Gisteren huilde ik enkel en alleen
zijn ruw vergane as
mijn treurnis deed dat stof
enkel en alleen wat dansen
dacht ik
Vannacht blonk hij
als glinsterende ritselende confetti
zweefde woordeloos en onherkenbaar
ergens tussen
de zandwitte sterren
slechts opgeblazen eilanden en
de bleekgestraalde stranden
slechts gevallen sterren
Tot…
Zelfdestructie
hartenkreet
2.8 met 4 stemmen
1.497 Hij heeft de spleten op
de grond gedicht met proppen papier,
verfrommelde gedichten, die hij anders
naar beneden liet vallen in de hoop op
redding, maar inmiddels is de trap door
houtworm vergaan en springen gaat niet,
klimmen evenmin.…
Parque de Luxembourgue
netgedicht
4.6 met 13 stemmen
791 natuurlijk schuil ik voor de regen,
natuurlijk ben ik bang voor de mensen
die schreeuwen dat ik gek, grote gek ben,
ik ril en huiver in mijn rafelige lompen,
en toch proef en voel ik de extase van lente,
vochtig en geurig, kruidig, dat vleugje
lente langs de zoom van vergane Kashmir,
mijn dromen heb ik heel diep verborgen
in het uitgestrekte…
Mijn Rotterdam
gedicht
4.2 met 4 stemmen
2.844 Het is alles vergaan!
Ik zag nog alleen een geblakerde toren
in het gruis van vermorzelde jeugdjaren staan....
Er stond in een bouwput een heikar te hijgen:
weer dreunde en schalde het deel van de stad,
waar 't rossige leven van tieren en tijgen,
voor de zeeman aan wal z'n bekoringen had.…
Het vaarwel.
poëzie
4.0 met 5 stemmen
1.397 - kan ons vaartuig vergaan?
Geen plank op het dek, die uw naam niet heeft staan.
Ja, 'k heb, als de maats zich vermaakten beneên,
In stengen en masten uw cijfer gesneên.
Hun spelen zijn mij geen vermaak, maar verdriet,
Mijn vreugd is te zuchten om haar, die 'k verliet,
En o!…
Een bos van dorens
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
536 wil is daar is een weg, beetje bij beetje zullen de bomen verdwijnen
Het licht zal steeds meer gaan schijnen
Uit de kettingen zul je, jezelf bevrijden
Als je uit de duisternis bent gekropen, als je uit de doorns bent los gekomen
en je kettingen zijn verdwenen en je bent in het licht aangekomen
Dan ben je net als een feniks opgebrand tot as vergaan…
Hier geniet zij oeverloos
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
503 Hier loop ik met haar gearmd als vergane foto
met gedachten op een koers die haar steunen.
Eenden geven vrolijkheid. Diep in haar schelpen
loopt ze door eigen gangen, zonder afscheidsbrief.
Wat haar linkerhand toont vergeet de rechter
ze heeft wel gezegd oud te worden, heel oud.…
de storm
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
561 versleept zwerfvuil
teistert tenten
van feestgangers
en vluchtelingen
verspert wegen
ontmoeten onmogelijk
hoopt bladeren op
laat takken kraken
haalt het dode hout
uit het bos
ontwortelt bomen
wist sporen uit
zwiept zeeën omhoog
gooit golven op de kade
laat schepen vergaan…
Flermuzanus
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
608 De worm getransformeerd
tot Flermuzanus
Stond in Voorspellingen
van Nostradamus
De wereld zou vergaan
in schuim en as
De Krakatau en de Tambora
later
Doofden 't licht der zon met wolkenlava
Gods toorn om zondeval
van 't mensenras
De eerste bug sloeg angst
in mensenharten
Paniek voor duivels ondergangsgevaar
Van 't heilig…
FAMILIEBOOM
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
692 en wijst haar op het hartje met hun beider naam
ze staan nog maar aan het begin
maar zoals een boom voorzichtig groeit
ontwikkelt zich uit hun twee een liefdevol gezin
een familie wordt geboren en groeit door
zoals ook de boom altijd heeft gedaan
immers alles van waarde ontspruit aan moeder aarde
en dat hartje met hun naam zal nooit vergaan…
Behalve
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
365 zonder
maan
met sterren
of zonder
Behalve dan,
lopen wij het strand op
in de nacht vol sterren
horen wij de golven
hier in mijn bed,
midden in de donkere nacht
zonder maan
Niet bij me
niet écht
maar hier
in dat ruisende hoofd van mij
lopen wij samen de bruisende zee in vol schelpen en schepen
en we verdrinken... samen
Alles mag vergaan…
sinds die zwartgalligste nachten
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
420 waar ik boven hing
om de sterren op te schroeven
die ten behoeve van voldoende valse faam
een koud geraamte opbouwden
waarna het voor iedereen heerlijk hangen was
zonder spijt achteraf
want een graf is makkelijk gegraven
als men zich aan zachte aarde laven mag
en de ware waarde van vragen
over verzadiging
dan achter zich kan laten vergaan…
meisje
hartenkreet
3.5 met 8 stemmen
1.627 Ik denk, niet te negatief, de Rode Kersen bij de taart
focus op die ene prent naar waar het windstil waait
naar daar waar blaren nooit vergaan
en waar de zon koud schijnt
Ik ga naar daar, naar ‘t dennenbos
naar het koude hart van dennenbos
Naar waar je ook maar wil
Maar, lieg toch niet, mijn meisje, waar zat je gisternacht?…
Kruisweg
netgedicht
4.6 met 8 stemmen
762 bries tussen mijn vingers misschien niet echt
mijn ogen niet langer gebrand op elk detail
maar deinend over de eenheid van het alles
ik ben niet langer hoor - of tastbaar
schrijdend in onzichtbaarheid
bomen kijken me na op mijn tocht
die voert langs dorpen en langs straten
naar mensen die me voeden en laven
me vertellend hoe het hen is vergaan…
de dode burnier, de rotte lucebert, de levende johanna
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
1.447 - met strikken binden,
geen stervende zal dagen met stokken slaan
geen gek zal knechten wat vergaat en is vergaan,
geen dode vrouw zal rust en onrust vinden,
rozen bloeien geenszins in de adem van een kind.
alles wat deugt is weerbaar,
wat niet weerbaar is, kan niet bestaan.…
Als Pavarotti
netgedicht
4.0 met 14 stemmen
1.365 viel
en alles stond in lichterlaaie
sneller dan ik zingen kon
zong ik - met één couplet te gaan
Naar de haaien - naar de haaien
lief - we gaan er naar de haaien
en mijn lief sprong in het water
en ik dook er achteraan
op mijn gitaar die ik toen vasthield
en mij verderop zou dragen
naar de kust waar ik ons bootje
zacht in golven zag vergaan…
Innigste wens
hartenkreet
3.7 met 6 stemmen
810 Onze liefde zal nooit vergaan,
niet tijdens ons tijd`lijk bestaan.
Op aarde zullen wij beiden eens sterven.
Ooit zal de dood onze liefde bederven.…
Ik zal vechten tot het einde
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
749 Ik ben geen opgever als ik iets wil zal ik er alles voor geven
Ik ben een strijder een krijger uit het leven
Ik ben in het verleden al kapot gemaakt en heb wel eens opgegeven
Ik ben gebroken geweest en had al mijn hoop wel eens verloren
Ik ben gestorven de ouwe ik is overleden die is helemaal verdwenen
Als een feniks opgebrand in as vergaan…
Zweeten!
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
752 Eer de sokken vergaan zijn,
En in staat van ontbinding zijnd,
Zal de beulsknecht daar zijn,
Die het meurend voetenpaar in mootjes heit!
Zweeten, zweeten, zweeten!
Met eczeem en okselmos.
Ov'ral breede zoute stroomen,
Bijlo! Het is toch van God los!
Vullende de daalen!
Van keelholte tot schaamstreek.
'k Ga wat lysol halen.…
Dampkring
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
427 Het vangnet is allang vergaan, de fuik
onverwoestbaar hersteld. We zijn als de
voorplecht van een Titanic in opperste
nood. Geborgen door waanbeelden en
dromend van schatkisten zonder inhoud.
Honderd duizend moerbeibomen staan te
wuiven in de wind, vele vlinders zie ik
dromen van een overwonnen schrikbewind.…
Tibeerts opdracht
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
387 .'
En Tibeert mauwde "Moge God
mij helpen om mij bij te staan
opdat het mij goed zal vergaan.
Ik onderneem straks, daar het moet
een tocht, maar met - god betere 't
een voor een kater of een kat geprangd en zeer bezwaard gemoed!…
Gezondheid; Waardigheid
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
421 Waardigheid, een goed gedicht;
men beseft niet wat men aanricht,
de strijd die ik niet kan veroorloven
zal stranden in de oren van de dove
platstampers van de enige ware reden:
we vergaan onder geldbeleden gebeden.…
het land verkeert in alle staten
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
665 even in bij Verdonk
niet links wel rechts een optater
nu ex excellent met blauwe kater
zij kijkt naar de eerste liberaal
ziet den staart van den aal
terwijl zij bitter het glas leegdronk
op tv nu ijlt de jongeheer Rutte
op stroken rechts extreem passeren
recht door zee op zoek zonder keren
naar steeds maar iets wilders
Rita’s lach is vergaan…
Overwinteren
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
955 Mijn harde schelp is mooi en fijn,
met parelmoer dat glanst, maar vast
zal zij vergaan. Als een lekkende kraan
huil ik. Hoe laat ik haar bestaan?
Geritsel bij mijn voelspriet. Die voelt
dat er gewoeld wordt en ik schiet
mijn schelpje in. Anders voelt
de woeste woeler mijn verdriet,
mijn tere huid. Was ik wel heel?…
Blitse bits
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
741 Welnee, níét als Assepoes, vergeten in verminkte glorie,
aftands tot stof en as vergaan, vergaat het hen.
Ze leven!
Nu glinsteren ze als blitse bits in het licht van zon en maan
en sterren. Ze glimmen, niet gezwicht
voor 't roemloos eind, boven alle lof, aan 't hemelzwerk
hoogverheven!…
Verliefdsels.
hartenkreet
4.7 met 18 stemmen
3.009 Schoonheid is gekomen, later weer vergaan, namen zijn vergeten, verliefdsels blijven bestaan.…
Gebed
poëzie
3.0 met 6 stemmen
1.540 Gij laat aards heerlijkheid tot scherven
Door aards opstandelingen slaan,
En moeten wij ook met hen sterven,
Wij zullen niet met hen vergaan.
Heer, hoor! sta op! en kom ter neder!
En uit 't verstuivend wereldpuin
Vorm ons als nieuwe mensen weder,
En laat ons leven in uw tuin.
-----------------------------
voetschabel: voetbankje…