3520 resultaten.
De donkere verroeste blaren...
poëzie
3.1 met 12 stemmen
4.413 De donkere verroeste blaren maken
Aarde in november weder vruchtbaar.
Alom gespreid liggen de plassen bloed,
De ritselende bloedstroom ruist,
Wanneer de wind de gele bodem veegt.
De bomen worden zienlijk kaal, alleen
De kruinen van de sparren staan nog vol
Van waaiers; fijn gestoken vorkjes aan
Een tak, pluimieren zij omlaag, of kruiven
Naar…
Splintervuur, mijn winterlief
netgedicht
1.3 met 3 stemmen
772 nu over dit te klamme land
de maïsloze tijd aanbrak
en tak noch blad of vrucht langer verdroeg
trad ik zeer vlug terug
kroop in de cirque van krommen 'aas
trok snel de zon over mijn kop
ik likte traag, warempel lief
wat splinters vuur van haren tong
verdrong al wat ook maar naar kilte rook
dook onder in de nacht van haar bestaan
en liet…
Winterse gedachten
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
541 nog sneeuwt het
winterse gedachten
haalt felle hagel
venijnig zijn gram
maar verdrinkt
in de milde regen
wij schaatsen op
het ijs dat niet kwam
ik zie lente
in je ogen kleuren
als je zacht
ontluikend lacht
de zon klimt
iedere dag iets hoger
in het subtiel
verkorten van de nacht
toch zal ochtendvorst
de ruiten rijpen
gelukkig…
Lentezon
hartenkreet
4.6 met 12 stemmen
959 De lentezon liet zich weer zien
Het was al tegen achten
'k Ontwaakte om een uur of tien
Dus moest ze even wachten
Maar toen ik in haar ogen keek
En zij mijn lach ervaarde
Toen wist ik
Net als gisteren
't Is heerlijk hier op aarde…
Herfst en zijn trawanten
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
1.080 Novembernevels hullen zilverschoon
al meer donk’re dagen zonder schaduw
wolken voeren zonneloos de boventoon
novemberstormen grijpen ‘t laatste blad
bulderend door buigend’ kale bomen
langs huilende gebouwen in de stad
novemberregens spoelen herfstrestanten
druipend weg richting aanstaande winter
ik zwaai gedag naar herfst en zijn trawanten…
Een groot manoeuvre
hartenkreet
3.1 met 8 stemmen
1.638 Zo ver men kijken kon
gezegend akkerland
dorpen vredig
met elkaar verwant
kortgestuikte torens
een groot manoeuvre
was gepland
een spel van kleuren
een uniek gebeuren
de herfst in 't land
zo zag ik het
zo liep ik er doorheen
't was geen sneuvelen
maar dwarrelen
gratievol
elk voor zich alleen…
BLOOTAKKER
poëzie
4.3 met 6 stemmen
3.279 Geen één blad op de bomen! Af
is alles; vóór de vlagen
gevallen onder voet en van
de winden weggevaagd,
het schilderschone aanschouwen, dat
het bonte najaar draagt:
noch wit en zijn, noch groene meer,
de scherpe dorenhagen.
‘k Zie heinde en verre, deur end deur
de velden nu, de kerken,
de huizen en de hoven staan,…
wachten
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
712 een blad valt
naar de aarde
terug waar leven
in sterven
wordt geborgen
tot aan de
terugkeer van
het licht
winter wordt
wachten waarin
een stil verlangen
het land bedekt…
Begin van de lente
poëzie
3.3 met 3 stemmen
2.780 Dit wordt door iedereen de nieuwe lent geheten,
deze bezuiniging van elektriciteit.
Nu moet men vroeger opstaan, want de tijd
wordt kostbaar en bij zonlicht nagemeten.
Die nieuwe zon! gezondheid en jolijt!
het zoetste bed wordt kwelling voor ’t geweten,
om half acht heeft iedereen ontbeten,
om acht zijn zorgen in het vuur geleid.
Eerst als…
Elfstedenijstijd
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
805 Uit het hoogste noorden valt een norse wind,
barsten dwarse gaten door trillend middenrif.
Zwaar als lood zakt bloed grijs in benen,
trekken spieren stijf, slaan armen zich bitter.
Zinkwit sterven teugen mist buiten adem,
vriezen lippen vast in een blauwe maankus.
Kristallen groeien en krassen bloemen in ruiten,
de dromen liggen in diepe…
december
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
1.145 de hoogste berg van het jaar
heet december
er is geen weg langs
je moet erover
het donker zet het verschil
nog schriller in het licht
wie rijk is verspilt met stijl
wie arm is blijft buiten staan
maar warmte komt
uit onverwachte hoek
een vuurkorf en wat muziek
brengt mensen samen
op het plein
doet ze vergeten
hoe lang de nachten…
HET WINTERSPOOK
poëzie
3.8 met 5 stemmen
3.519 De deuren van de Oosten gaan,
nog nauwlijks, even open
en toe, gelijk, de laatste keer,
des vege wimpers doen,
die henengaat in ‘t eeuwige. Ach,
‘t is avond nog eer ‘t noen
kan worden! Is geen dageraad,
geen dag ons meer te hopen?
Gij ook, voor eeuwig, gaat gij, oog
des Hemels, nu verdwijnen?
Gaat ‘t duister worden…
decemberlicht
netgedicht
1.8 met 9 stemmen
914 een schrale zon in waterig
morgenrood vloeit over wit
gerijpte akkers en velden
broos decemberlicht schetst
een kaler vergezicht in sepia
verzonken tinten…
Eerste sneeuw in de tuin
poëzie
3.6 met 12 stemmen
3.099 Verhelderd ligt en overal omzwacht,
En tinteljong en toch zo eindloos oud,
Dat ‘t bijna angstig maakt en onvertrouwd
Dit daaglijks plekje nu in winterdracht.
Gedekt zijn alle sporen, kalm en zacht,
En alle onwillige en stutten boud,
Met vertjes blank als bijenvlerkjes koud,
Belegen werden uit de hemelnacht.
Van ‘t hart uit wit tot de einden…
vriesadvies
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
739 je ziet ze vliegen
onze dochters en zonen
als tropische allochtonen
over plein en straat
met dat beetje uitslag
op de thermostaat
een hard gelag
ze zijn het niet gewend
nooit bittere kou gekend
vandaar mijn vriesadvies
soft-ice generaties
kies bij vorst voor je kiezen
voor een inburgeringscursus
door van ouds erkende friezen…
koning winter
hartenkreet
3.2 met 12 stemmen
1.476 Koning winter
wanneer kom je
met je betoverend
witte winterkleed
waar blijf je met
je heldere nachten
je fonkelende sterren
waar we zo lang op
moeten wachten
waar blijf je
met je maagdelijk wit
besneeuwde takken
die glinsteren
in de gouden zon
Oh, ik wou dat ik
toveren kon
waar blijf je met je
winterse kou
je serene stilte
koning…
Decemberdagen
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
1.077 Het daglicht
zegt al vroeg tot ziens
toont vaak lang
z’n schaduwlagen
in de strijd
tegen de lange nacht
die nog steeds
sterker lijkt te worden
slechts langzaam
nadert de wending
vermindert
het gevoel van winter
in je hoofd…
De winter
poëzie
2.8 met 11 stemmen
2.911 De Winter komt met wind en kou.
Mijn rode beuk ziet woest.
Ik weet wel wat me troosten zou,
als iets mij troosten moest.
Ik weet wel wat verheugen zal
wen alles keert tot smart:
der schone liedren peerlenval,
klaar op mijn hart!
-----------------------------------------
uit: Het boek der liefde (1921)…
Winter
poëzie
3.7 met 15 stemmen
4.542 De witte weg zucht
venster een stil leven
met de twee geraniën
achter de ruit
waar ook leggen tans
mijn ogen
op de bloemen
die zij schiepen
dauw…
Het isolement
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
526 ik zie het laatste ijs
van de ruiten glijden
een groot stuk
wilde nog even betijen
de dooi was onherroepelijk
waar vorst ons het
uitzicht ontnomen had
schoonde de zon
het geblokkeerde contact
met alles van buiten
natuurlijk was het
binnen warm en knus
maar het isolement kwam
door de vroeg intredende
lente heel snel aan zijn end…
in om- en uitzien
netgedicht
3.5 met 21 stemmen
1.271 ‘t oudejaar waarin verloren
wat zo lief was kwijt geraakt
leeft in hoop en wordt herboren
als het nieuwe jaar ontwaakt…
Ongeduldig
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
555 ruik de stilte in de morgen
kleur de bomen lentegroen
laat lammeren geboren worden
want er is zoveel te doen
kus de sterren in de hemel
ruik de bloemen in het gras
schilder zonlicht in de ochtend
wou dat het al voorjaar was…
Hedendaagse elegie
gedicht
3.0 met 34 stemmen
17.552 Snel verscheurt
koude aarde.
Niemand ontvlucht.
Wij, die van wanten weten,
trekken dikke huiden aan
verstoken de kranten
zetten de buis op idols of op quiz
scharen ons om de joekel van een vrieskist
en sluiten de wereld winterhard buiten.
-------------------------------
uit: 'Tussentonen', 2004…
Lente
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
794 Een vroege ochtend langs de uiterwaarden
Een ijle nevel talmt van boom naar stronk
In tinten, die geen schilder evenaardde
ligt het landschap onbeschrijfelijk te pronk
Als kleine spiegels glanzen waterplassen
tussen de wilgen met hun stekelkoppen
De kale takken vormen schuchter knoppen;
het water zal voorlopig niet meer wassen
De kleur van…
sprokkeltijd
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
966 als februari kijkt naar wollige wintervelden
met sneeuwschapen bezaaid
en krimpt in kille dagen
die voor de helft in donkerte verzinken
als aan de kim opnieuw
een witte zon gaat glimmen
en 't eerste licht wellicht
de eerste krokus laat ontspringen
smelt binnenin het winterschild
kiemt weer 't kinderlijk verlangen
buiten kleedt zich in…
Genieten
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
960 Genoot ik niet
toen de lente begon?
Genoot ik niet
van geuren en kleuren
van bloemen
beschenen door
de voorjaarszon?
Genoot ik niet
van de plataan?
Genoot ik niet
van zijn
koelte en zwoelte
ook als de zon
was ondergegaan?
Geniet ik nu niet
schijnbaar onbewogen?
Ja, ik geniet altijd
van alles dat
groeit en bloeit
omdat het me raakt…
De winter
hartenkreet
3.0 met 4 stemmen
1.214 Dit is de winter
je kijkt er zo dwars doorheen
klaar zijn de grachten
er is geen brug die er aan
zou denken te verzuchten…
Wandeling naar de zon
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
1.090 Niets
breekt de zachtblauwe lucht
dan een vlucht wilde ganzen
op zuidlijke wieken
in stugge cadans
't gezoem van een enkele mug
trilt met de damp
uit het dauwige gras
ik waad door het veld dat golft
met de bomen, ver weg
ik leef met het leven
dat eindeloos danst in de zomer
dat kaalt in de herfst
verstart in de winter
En dan
als de…
kinderblik
netgedicht
2.5 met 11 stemmen
1.040 in alles huist vandaag het wonderlijk
zicht van lang gelee
zoals de straat in de magische dans van
onstuimige vlokken onder een maagdelijk
wit tapijt verdwijnt
terwijl ik met een verbaasde blik
de gordijnen openschuif
naar buiten ga
in de nog onbetreden sneeuw
m'n dartele stappen achterlaat
van lang, heel lang gelee…
Sneeuw met Pasen
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
745 Sneeuw met Pasen,
op een eerste lentedag, ik wijs het af.
Het is een leugenaar, gladjes
sprekend met koude, temerige stem,
dat het warme licht en de geurige bloem
zijn ongewis, dat de nieuwe lente nog verre is.
Of Pasen niet is het feest van het Leven
dat zich vernieuwt en immer al
is bewezen: het Leven overwint
ook de donkere, koude…