3511 resultaten.
tranen van verdriet
hartenkreet
4.4 met 16 stemmen
1.313 Zacht hoor ik de regen,
tikkend tegen het raam.
De maan schijnt door de wolken,
en de wind fluistert jouw naam.
Ik voel me ongelukkig,
eenzaam, koud en bang.
Kan mijn tranen niet bedwingen,
en ze glinsteren op mijn wang.
Snel veeg ik ze weg,
bang dat iemand ze ziet.
Ze zouden om me lachen,
om mijn tranen van verdriet.…
tranen van verdriet
hartenkreet
4.1 met 20 stemmen
1.616 zacht hoor ik de regen,
tikkend tegen het raam.
de maan schijnt door de wolken,
en de wind fluistert jouw naam.
ik voel me ongelukkig,
eenaam, koud en bang.
kan mijn tranen niet bedwingen,
en ze glinsteren op mijn wang.
snel veeg ik ze weg,
bang dat iemand ze ziet.
ze zouden om me lachen,
om mijn tranen van verdriet.…
Woede-uitbarsting
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
3.017 de man houdt zich niet meer
in met een verwoestende trap
versplintert hij de deur het raam
gaat er aan weg met dat bord
de vazen vliegen door de lucht
scherfgekraak onder de voeten
kleurenposters scheurend afgerukt
de wand beschreven: de groeten
het zijn de díngen die pijn lijden
plaatsvervangend voor schimmen
uit een slecht verwerkt…
Ave Maria
netgedicht
3.8 met 11 stemmen
1.285 Uitkijkend vanaf de Gasthuisberg
over de stad galmen de klokken
van de Jacobskerk om zeven
even later de Michaelskerk
Verderop de zon maakt zich los
rood van inspanning van de heuvel
In mij trilt het water van millennia
evolutie, zweeft als ochtenmist omhoog
Jij slaapt nog, draait je in het dekbed
tegen de ochtendkou uit het open raam…
ooit
hartenkreet
2.6 met 8 stemmen
1.310 Ooit ben ik een oud wijf
Eentje met een geit
Een overwoekerd boomgaard
Maar geen zuchtje spijt
Ergens in een huisje
Met onkruid metershoog
Een waslijn voor mijn jurken
Een ieder doorziend oog
Kijk je door mijn raam
Ik zit daar bij het vuur
Zwart poezebeest op schoot
Jouw foto aan de muur
Ooit ben ik een oud wijf
Eentje met een geit…
bijna gevleugeld
netgedicht
4.7 met 18 stemmen
679 ik ga binnen; het waait
rust door ramen, de levenden
en de doden
het vederlicht murmelt
langs gekleurde glasvogels, te midden van
zeeglans, het houden van
je staat gebogen zoals ik
eerder
in volgegoten schaduwen
van de dagstilte, veroverd door verleden
eeuwigheid
ik adem diep wanneer je hand
beroert en leg me neer,…
Steen voor steen
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
932 ik bak de
stenen zelf weer
heb genoeg geraapt
met wat voor handen was
uit rotsen die een
levenlang partij beloofden
in voegen slechts een fraaie
schoorsteen deden roken
de fundamenten delen we
steen voor steen zal
ik gaan bouwen met specie
om samen van te houden
zie je ogen in het
nieuwe licht verschrikken
door de open ramen…
glimlach
netgedicht
4.3 met 17 stemmen
1.920 de zon kantelt
en de aarde slaat om
een dode moeder
laat een tuin achter
de heg en de kastanje
keken door het raam
naar een bleek, wit gezicht
zij was hun klein gedicht
langzaam kleurde de dag oranje
naar de helende nacht
vlinders en bloemen
begroeven haar heel zacht
de aarde kantelt
en de zon schijnt niet meer
lichtvoetig waait…
adieu 2006
netgedicht
4.5 met 29 stemmen
1.114 adieu 2006, je hebt je kranig gedragen
toppunten afgewisseld met routine
matige schamele genoegens
goed om even terug te denken
de oude dichter sleept zich voort
langs ramen met beplakte historie
hij vult teksten in opvulling
van nieuwe bladzijden
lichtzinnig in bespeling van
prachtklievende poëzie
klaarzettend…
Onze plek
netgedicht
4.6 met 7 stemmen
724 keer op keer elkaar zagen
voor enkele dagen
waar de winterbries fijn was
bij een toch op je fiets
als verkoeling van oververhitte discussies
om niets
ik rijd nog vaak langs 't perron
waar toen alles begon
ik een fout heb gemaakt
niet dat het me nog raakt
waar de friettent zo duur is
en dromen vergaan
en toch kijk ik steeds uit het raam…
Brandschilder jou
netgedicht
4.3 met 9 stemmen
704 ik ga kloosteren
brandschilder jou
in alle ramen
de ochtendzon
geeft mij ons samen als
ik de vroegte knokig kniel
jij hebt mijn ziel
en ik leef daar
aanbid je zonneklaar
in metten en de lauden
hoor ik je stem in koren die
uit mijn stilte zijn geboren
zal ontwaken in de dagen
dat ik je liefde
weer zal kunnen dragen
ik omgord…
Crime Passionnel
netgedicht
3.5 met 30 stemmen
2.444 De volle maan gluurt stiekem
door het open raam,
en strijkt met helder schijnsel
langs zijn lief gezicht,
verguldt zijn glanzende krullen.
Het is koud licht:
ze rilt, ze huivert
nu ze zich realiseert,
wie op dit moment
de macht heeft.
Want hij weet niets
van het blinkende mes.…
Vroeger
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
1.171 Ik weet nog moeder
vroeger
als ik de slaap niet vatten kon
omdat de regen aan de ramen ruiste
de avond door de kamer liep
dat jij kwam zitten
bij mij
en zacht een liedje zong
totdat de slaap begon
te knagen aan mijn ogen
en dat heel traag een droom
uit klanken steeg
die ik nu nog kan horen
wanneer de regen ruist
en jij weer bij mij zit…
sterrenhemel
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
1.383 het is een bewolkte nacht
en ik zie sterretjes om me heen
ze vallen steeds uit de lucht
ik ben al door mijn wensen heen
overal zijn fonkelende lichtjes
die groter of kleiner worden
hemellichamen die veranderen
en nieuwe constellaties vormen
Cassiopeia blijkt Maagd te zijn
Ram neemt de gedaante van Leeuw aan
dansende sterren in de…
Regen
hartenkreet
4.6 met 18 stemmen
1.030 Het regent zachtjes, de straten zijn verlaten
Ik kijk uit het raam, mijn gedachten zijn hetzelfde
Het is donker en bewolkt, nat en eenzaam
En niemand dan ik zelf heeft hier schuld aan
Zullen mijn gedachten stoppen met deze droefheid
En zielige verhalen
Zal het stoppen voor mijn hart verandert in steen
Zal mijn ziel zich bevrijden
Voor…
Waar?
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
2.056 Kaal is het huis
kamers met geroofde wanden
geen vloer meer om ons te dragen
koud is het grind
koel knisperend door mijn handen
stenen jaren blijven vragen
naar je naam
waar is het raam?…
een mooi gebaar
netgedicht
4.1 met 14 stemmen
1.573 vrolijk word ik van een meisje
dat zwaait naar ik zie niet wie
zwaaien zegt: dag, ik mag je
we scheiden nu, maar morgen
zien we elkaar weer
en anders overmorgen
een kind voor het raam
zegt mama of papa gedag
vanmiddag word je opgehaald
heel anders is een neus
tegen de ruit, een hand
die vraagt, kom je nog terug?…
De schilder
netgedicht
4.4 met 16 stemmen
783 benoemt
in een woordgeschilderd omlijsten
van stille, wakkere nachten
snijden het weefnet van
gevangen dromen die
onder het tweehoofdig lijf
tollen als waren zij verkrampt
door de weeën van het baren
de dwaas laat zijn vleugels los
in het stuwen van het bloed
en zegeviert om wat hij achterlaat
onder het presse-papier van
dichtgeverfde ramen…
Beker met een tuitje
netgedicht
4.4 met 31 stemmen
30.016 Ze sprak al bijna onhoorbaar,
in haar blik ontbrak de horizon,
maar ze zat nog in haar stoel, daar
bij het raam of op het balkon.
Wij konden nog samen theedrinken,
het kopje bevend in haar hand,
maar ze hield zich groot en flink en
de thee ging net niet over de rand.…
ik rook Parijs
netgedicht
5.0 met 5 stemmen
911 zag je door
beslagen ramen
aangekomen
nog op reis
een vleugje buitenland
verdromend in je ogen
je kuste me
ik rook Parijs
ik nam je hand
de koffers
maakten grenzen
een eiland in
de mensenzee
we lachten samen
de omgeving deinde
met de golven mee
je stem had
zuidelijke klanken
woorden nog
een licht accent
ik gaf je bloemen…
De zeisenman
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
963 in het gemeentelijk groen
pal voor m'n huis
leunt magere Hein
op zijn zeis
in het zwart met capuchon
ik vrees dat
hij mij moet hebben
sluit ramen en luiken
volgende dag
leunt hij 'n meter verderop
de spanning wordt onhoudbaar
ik stap op hem af
trek aan z'n jas
en schreeuw
'wat moet je van me sukkelaar'
het bleke gezicht…
wind
hartenkreet
4.4 met 5 stemmen
982 wind waait
takken tegen de ramen
zon aait
met zijn warme stralen
langs mijn gezicht
wind-stil
mensen die buiten spelen
wat ik wil
is iemand om mij niet te vervelen
zodat ik blij ben
stormende wind
mensen vechtend tegen hem
zielig kind
wint niet van hem
strijdt maar redt het niet
snijdende wind
pijn, overal waar hij komt
ik vind…
De eenzame zwerver
netgedicht
3.4 met 11 stemmen
1.003 Je hoort de eenzaamheid
ook in zijn breekbare stem
na een zonovergoten dag
van moeizaan eenzaam zwerven
terug in zijn keuken
met het open raam
warmt hij de soep op
en belt met zijn geliefde
die overzee zwemt
in een rood badpak
achtervolgt door haaien
hij vraagt haar
naar haar liefde
maar zij antwoordt niet
zij blijft liever…
Najaar
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
705 De bladeren vallen,de herfst is ingetreden
op de ramen tikken dikke droppen,
in de brieven met vergeelde enveloppen
herlees je in het kort,weer je verleden.
Bij de verwarming, verlies ik mij in dromen
over de vele jaren die al zijn vervlogen
en toch in enkele minuten allen samenkomen.…
vork
hartenkreet
4.2 met 6 stemmen
1.015 Verdrongen tussen wand en raam.
Altijd van soep gedroomd,
Maar ineens met een vork in zijn handen.…
Weerspiegeling
netgedicht
2.5 met 8 stemmen
667 morgen
als ze nog
slaapdronken
het venster opent
de zon zegt de maan
welterusten
die knipoogt
vertrekt over de horizon
naar daar waar mensen
ook weer slapen gaan
ze houdt de wacht
de morgen glimlacht
haar toe
beloftevol de dag
die op haar wacht
de wind fluistert
een zachte melodie
als ze zichzelf
goede morgen wenst
in het raam…
Vertekende beeld
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
492 Waar woorden die
niet sterven kunnen
zwerven regenbogen
recht de hemel in, ge -
zellin van achterdocht
en aardse puin om me
een ander gesternte
te gunnen in een kloof
die in mij leeft, dan de
nachten weer te laten
rijmen, komt mijn adem
op borgtocht vrij, in de
wegtrekkende wasem
op de ramen, waarin
barsten gezichten worden,…
het gezicht van een hart
netgedicht
3.4 met 25 stemmen
848 misschien kan ik in jou
pijnloos sterven
als regen min of meer regen is
en de dood met zijn wijsvinger
mijn ogen geneest, zacht
en onverklaard
het zou op stilte lijken; geleend
uit schaduwen van glas
of op witte vlokken
in een hand
wanneer niemand merkt
dat het sneeuwt, vroeg
tegen het raam
misschien is mijn zwijgen
niet…
Traagheid
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
554 Zou hij zich herinneren
dan zou hij
zo traag
als meeuwen
in ramen
passeren.
Maar voortbewogen
in vergetelheid
ging alle traagheid verloren
en gaat de oude grijze man
met snelle pas
de koelkast in.…
Punt
gedicht
2.5 met 49 stemmen
20.086 Het raam is dood aan deze kant.
Het heeft geen andere kant.
De wereld werd een wand,
waartegen ik beweeg,
een vlieg, een dunne veeg.
De muren komen op mij toe;
de zolder en de vloer:
plat parallelopipedum,
vertrapt lucifersdoosje en
de put van Edgar Allan Poe.
Gij nam dimensie met u mee
uit mijn bestaan.…