2973 resultaten.
Scheibeek 2005
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
897 Wat ooit een scheibeek was
is nu slechts spiegeling
lang
niet breed
een kleine plas
met de smaak van olie
en de geur van rottend staal
een relikwie van hemelwater
ik was mij wakker in een nieuwe eeuw
ik les mijn dorst aan versgevallen sneeuw
tegen de stroom in
loop ik tegen muren
waarlangs een brede pijp
die van de beek bevalt…
Rode blosjes op je wangen
hartenkreet
5.0 met 4 stemmen
1.750 Rode blosjes op je wangen
de volumeknop staat voluit
je zingt mee uit volle borst
en tekent letters op de ruit
Heerlijk om naar te luisteren
jouw stemmetje op de muziek
lachend kijk ik in de spiegel
jij bent voor mij echt uniek
Nog één bocht en we zijn er
jij lacht om een valse toon
ik stop de auto en kijk achterom
wat ben ik trots op…
verloren
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
699 zodat stilte
klonk zonder echo van vloeken
wat er bleef
behalve stapels onbetaalde rekeningen
en verstopte leidingen
een jongen van acht
die ongevraagd naar buiten zeulde
zakken vol verdriet
elk weekend als verdwaasde japanners
op toeristische trektocht
zien dat er meer was
geen tijd voor gemis
regisseur van hun leven
en alle spiegels…
Najaarsochtend
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
1.026 Een Keltische mist polijst de uithoeken
restanten dwalend duister verdrinken
in het binnendringende morgenlicht
boomkronen, in onbeweeglijkheid
gevangen, spiegelen de herfstkleuren
De leegte wandelt met een glimlach
door de kalende akkers
hier waar de taal de dagen raakt
worden de woorden buigzaam
er is slechts licht voor een enkele stap…
Spiegelbeeld
hartenkreet
4.1 met 9 stemmen
2.247 de tijd kruipt heel langzaam
aan mij voorbij
iedere dag spiegel ik mezelf
in jouw buitenkant
het duurt soms even
voordat ik weer besef
dat wachten nu echt
geen enkele zin meer heeft
de diepe wallen
onder mijn vermoeide ogen
weerspiegelen de pijn
die jij hier ooit achterliet
zonder veel woorden
trok jij de deur achter je dicht
om…
De pijnen blijven
hartenkreet
3.7 met 7 stemmen
1.222 Bekijk mij niet
als mijn grimassen
spiegels breken
als ik me wend en keer
naar venster, wand
in slapeloze nachten
als zelfs de lakens zuchten
Of hoe ‘k mij voorwaarts tast
blind geketend aan mijn pijn
(want zelfs van die kun je nog houden)
enkel te zijn
als ik mijn verzen lees
Ooit was er slechts één woord van jou
genoeg om mij te laten…
De brief
poëzie
3.6 met 5 stemmen
2.427 Toen de avond de kamer innam,
Werd de spiegel met licht gevuld.
De brief, die ik niet meer lezen kon,
Glansde koel als het zachte gezicht
Van een kalm gestorvene,
Wiens lippen een vleug warmte vasthouden
Om onze laatste kus niet te verschrikken.…
Lente
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
794 Een vroege ochtend langs de uiterwaarden
Een ijle nevel talmt van boom naar stronk
In tinten, die geen schilder evenaardde
ligt het landschap onbeschrijfelijk te pronk
Als kleine spiegels glanzen waterplassen
tussen de wilgen met hun stekelkoppen
De kale takken vormen schuchter knoppen;
het water zal voorlopig niet meer wassen
De kleur van…
Zijn testament
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
717 er was geen ziekbed
enkel de dood die hij nog had
hij wist het graf met de
narcisten die hij een spiegel gaf
zijn testament
verpakt in maanden zwijgen
maskeert zijn voortdurend
hijgen in de sobere melodie
waarin woorden
eindelijk hun diepte krijgen
op de laatste tonen van een
leven vol futuristische dromen
hij heeft gebroken met…
lichtvlucht
netgedicht
4.3 met 20 stemmen
706 de spiegel rondom de boom
verandert maagden en minnaressen
wanneer winter geen woorden
meer kent
op schouders van de dichter
die als teken van rouw de aarde
zwart schrijft en
aan elke tak, krom gebogen,
de dag hangt met
droeve
doodgezwegen wind
vreemd en zwaar van stilte
hij kan niet anders
en buigt zich over zijn glazen droom…
Aphrodite
hartenkreet
4.3 met 19 stemmen
1.072 In het zilt van jouw ogen
spiegel ik mijn zalig ziel
en zie ogenschijnlijk onbewogen
je prachtgelaat waar ik voor viel
Jouw blik verworden tot breekbaar glas
ontmoet de mijne halverwege
flinterdun en ik zie alras,
je ogen loken en daarentegen,
sper ik de mijne werkelijk wijd
mijn adem stokt en stokt en stokt
omdat ik volkomen onvoorbereid…
zomerse waan
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
633 boek zwemt
in een spiegeling
van licht op de tafel.
hij ziet een trap
door het raam,
plukt een bloem,
een tulp misschien.
niemand mist er een.
slaat snel het blad
en de hoek om,
gaat naar boven
door hetzelfde raam
in zijn fotoboek.…
Verwachtingen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
562 van de ander
ben je bang
om te kijken
naar je eigen
hartsverlangen
zijn het dromen
van je eigen utopie
zijn het wensen
van nabije realiteit
verwachtingen
staan voor
hoop
en desillusie
komen na
geleden verdriet
en kapot geluk
geef
elke verwachting
haar eigen tijd
haar eigen plaats
koester ze
elke verwachting
is een spiegel…
Een stralende lach
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
577 aan jouw voeten
pasten nooit
de schoenen die jij koos
jij wilde best
vriendinnetjes zijn
hun negeren deed je pijn
altijd was er wel
de kring met handen vast
jij stond er nooit tussenin
vaak keek je in de spiegel
naar de dingen om je heen
voelde je moederziel alleen
maar eenmaal buiten
wist jij de natuur met een
stralende lach…
Terug op zoek
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
580 van weggeweest
mijn zelf nog niet teruggevonden
de spiegel van de jeugd
gaf onbedoeld verval te zien
nu echt begonnen
reis niet zo snel
bedelden mijn ogen
ik wil nog zoveel zien
de kale heuvel met het eindstation
nog niet beklimmen
en zie hoe ik nog leef
mijn ogen licht wat meer geloken
mijn mond verdroogd
maar met nog kleur
op wangen…
Maakbaarheid van de muze?
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
549 Veel gedachten lijdt al snel
tot ruimtevrees, vervalt tot
voorzichtig tasten, en blijft
in feite vervolmaakt, wat hij
in het ziellespel durft aan te
raken, te delen met z’n handen
die de muzen strelen, is hij tot
stomheid geslagen, schuilt
achter spiegels waarin hij beeld
en alter ego herschikt, likt de tijd
uit wonden die hem naar…
rimpels
netgedicht
1.2 met 4 stemmen
541 dit is een verdrietig gedicht
ik zag, zojuist, mijn spiegelend gezicht
waar de jeugd, met een enkele puist
haar jonge jaren onbevangen vlagt en wimpelt
daar weent mijn huid, het rimpelt
ik ben niet meer die schone Heleen,
begeerd door geile Grieken
bedroefd, gegroefd wend ik het gelaat af
misschien kunnen mijn krullen u verlokken
men zegt…
Biotoop van een kroontjespen.
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
582 Oud leer,
de geur van was
massief
en zwaar eiken
met ebben ingelegd
verduisterende,
damasten gordijnen
Victoriaanse
boekenkast
spiegel met facetglas,
gouden lijst
zweem van rook
een stenen pijp
een koperen gegraveerde
snuifdoos
oude inkt,
een zilver hartje
als boekenlegger
koperen bureaulamp
op zware voet…
Nog aanwezig ?
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
789 Mijn adem wappert na, als
spinrag in de kamerhoeken,
het web waarin de glinstering
van tranen zich edelstenen
waanden, alhoewel ik in het
heden al voorgoed vertrokken
ben, in dat bed hoeft de tijd mij
niet te zoeken, op de spiegels
van het verleden hangen nog de
druppels wasem van mijn stem,
één goede schoonmaakbeurt en
de ruimte…
Niet meer
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
827 De kleuren spelen een melodie van afscheid
en de kou tekent weemoed in hemel die een spiegel wil zijn.
Dichtbij is de gedachte die de tijd omkeert
en momenten laat slapen.
En niets verbergt dat een
droom waard zou kunnen zijn.
Of de regen laat wachten met zijn hopeloze spel
van komen en blijven
in verregend geluk.…
Thans
netgedicht
3.8 met 18 stemmen
825 morgen zal zich
spiegelen aan vandaag
maar het heden nog aan gister
zo komt het
dat ik thans een herinnering draag
waarop ik teer;
een dunne laag
zo licht als een veer
maar wel met een gouden rand;
handjes vol geluk
wil voor even gedragen worden
in geborgen gedachten
die zichzelf zalig aaneenrijgen
en niet op uitstel willen wachten…
BOHEMIENNE
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
463 Mijn vrije geest, los van verleden
En toekomst die nog niet bestaat
Jij mijn elan en ruggengraat
Jij uitkomst van mijn smeekgebeden
Ik wil je met mijn huid bekleden
Jij die mij nimmermeer verlaat
Een lange tijd werd je geschaad
Door allerlei omstandigheden
Nu jij voorgoed bent teruggekeerd
De spiegel niet meer is beslagen
Geeft die ons…
Onbekende benen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
515 eindelijk ben jij
het donker ingegaan
om uit te zoeken wie je bent
je trof een hart
hoofd en onbekende benen
maar keek jezelf in de spiegel aan
je schrok
had anders verwacht
een nieuw mens uit de kast
door je ogen
ben je al jaren bedrogen
het plaatje van vroeger staat vast
je hoeft geen
evenbeeld te breken om
te worden wie…
schuw
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
177 als ik mij spiegel aan de ander
zie ik krassen op mijn huid
.
ja, mijn beeld en ik hebben elkander
we verdelen de afstand in het niets,
.
het is schichtig verstillen waarop ik duid…
Wanhoop
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
603 in het verdriet van
de nacht,
in de kilte van de
noordenwind,
in de dans
van enkelvoud,
in een
gebroken spiegel
van onschuld in
verdrongen tijd.
ik zie haar
snakken naar de adem
van haar geweten,
verstikkend in het
uur van haar
diepste nood.…
Nog voor de laatste snik
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
576 we zagen water
van de rotsen druipen
in ondergrondse meren
door de regen buiten
het monotoon getik
zwol aan tot een geruis
de vlakke spiegels rimpelden
een schuimend witte kuif
de lampen doofden
ons geschreeuw
door het flauwe schijnen
werd de ruimte alsmaar kleiner
pas in totale duisternis
hoorden we na uren
weer het monotoon…
Je glossyt in foto's
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
567 je glossyt
in foto’s en verhalen
laat mannequins in
tijdschriften verdwalen
prijst glamour
en de glitter van
mooie ogen lange benen
in hun trendy vol bestaan
verpakt de
pagina’s met topic story’s
kiest kleuren en dessins
in jaren tachtig of alterno prints
altijd haasten
naar je wekelijkse coming out
beslaat de spiegel van succes…
Zomerse tinten...
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
675 De vlinder pracht
grootse verandering
perfecte spiegel
subtiel bedacht.
(de vlinder, ons prachtig symbool voor menselijke verandering)…
Tot jij versteende
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
592 lang deelden we
de bergen samen
kiezelden op
helling en vallei
onderscheid
kenden we nauwelijks
wij kwamen van
dezelfde rotspartij
tot jij versteende
in gedachte roem
stilstond als huis
en mij tot gruis benoemde
nog zeil ik
keer op keer
kaats tegen de spiegel
van het laaggelegen meer
waarin de schaduw
van jouw donker en
hooghartig…
Dag fjord!
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
641 En ook je stilte van de volgende morgen
in je gladde groene spiegeling.
De vrolijke vogeltjes wist ik nog,
hun getjilp en getik
van onbombastische boombastbeestjes!
De eekhoorn is nieuw.
Hij schiet omhoog en omlaag,
van water naar wolk,
van wolk naar water,
rakelings langs
de eeuwige sneeuw.…