2383 resultaten.
Tranentocht over mijn wangen
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
1.184 Soms dan moet ik huilen
Vocht hoopt zich op over mijn ogen
Niets kan ik dan meer zien
Alleen een wereld van wazige weerzin
Een klein meisje
Houdt zichzelf voor de gek
Ontneemt zich haar eigen zicht
Geeft haar naasten een andere plek
Even wachten op troost
Even wachten op het onmogelijke
Even wachten, want wie kan komen?…
Wal van de tijd
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
1.061 De wankele wal van de tijd
gebouwd op de grens van ons leven
draagt planten en bloemen die geven
wat troost aan een wereld die schreit.
Zijn stenen, gekleurd en geleid,
langs grillige lijnen geweven
vertellen verhalen en geven
gedachten aan vreugde en spijt.…
Alles voor jou
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
980 Ik zal je troosten als 't moet,
je mijn schouder altijd geven.
Want alleen verder moeten gaan,
in donkere lange nachten zo stil,
zonder iemand die je voor pijn behoedt,
wat is dan nog de zin van 't leven.…
Triestig
poëzie
3.7 met 26 stemmen
3.408 En nu en dan zul jij mij troosten komen
En mild je kracht in mij doen overstromen
En dagenlang zal ik de krachtstroom merken.
En als er, nog maar zelden, een gedicht
Ontstaat, stiller en met verzachte glansen,
Zullen er lichtjes in je ogen dansen,
En even is de wereld voor mij licht,
De wereld, reeds van ondergangen zwanger.…
Jelena
hartenkreet
3.7 met 15 stemmen
5.068 Zijn er nog nachten die lang op je val wachten
zoals mijn morgenstonden steeds later komen
en het kussen als boekhouder van dromen
herkent hij jou, je geur, huid en haar
wanneer je ligt, verdwaald, troost hij jou zoals mij
met liefdesdraad geborduurde woorden
als het geheim van de muziek of ouderschap
getuigenis van innerlijke wereld en…
het afscheid
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
1.700 aan de wolkenloze hemel
en de kilte van het marmer aan mijn handen
ogen vastgeklonken aan het einde begon ik
te lopen in de richting van jouw eeuwigheid
er was een schaduw, achter de gesloten ramen
de bergen die meekeken over mijn schouders
mijn mond hapte naar woorden die stemloos
langs de wanden rolden en de stilte bedolven
er was troost…
ietwat nat en droog
netgedicht
0.0 met 1 stemmen
567 hangen
voor even nergens thuis
het getrippel van duizend druppels
verdrijft het eeuwige geneuzel
in wat het verleden heet te zijn
nu en gisteren ook al
toen de zon zo scheen
en toch is het stil in huis
geen uitbundigheid in de hoekjes
over wat triviaal allemaal
geen vaal geblaat over wauw
slechts de gasten, slechts zij
en hun bakkie troost…
lintjesregen
hartenkreet
2.3 met 7 stemmen
1.234 allen lopen kleurloos gekleed
de uitdrukking op menig gezicht
zegt meer dan in-zak-en-as doet
een bakkie troost,`n lekkerlopend
warm en koud buffet met broodnodig
borreltje voor de inwendige mens,
want het was waterkoud daarbuiten
een klap op de schouder
slaat lang niet gezien ouwe reus
een vergeten kennis op het lijf
hoe triest de…
Ik hou zo van je...
hartenkreet
3.0 met 15 stemmen
2.325 Mijn zielemaatje, mijn dierbare vriend
Onze zielen waren als een
Onze vriendschap is voor altijd verdwenen
Nu sta ik in onze liefde moederziel alleen
Ik wil je troosten met mijn woorden
Je omhelzen met mijn armen
Je tranen doen verdwijnen
Je aan mijn hart verwarmen
Je naam staat in mijn hart gegrift
Je gezicht op mijn netvlies gebrand…
Stemmen
netgedicht
4.4 met 11 stemmen
1.325 Ze wonen daar,
ja daar, die stemmen achter het behang
hun ogen spiedend door de kieren
zeker niet om je te plezieren
integendeel, ze maken je ontzettend bang
Ze loeren zo,
net nu jij hun fluisterstemmen niet meer hoort
ze hebben nochtans wel hun best gedaan
radeloos, toen keek jij mij zo zielig aan
ik troostte je en mijn leven dat ging voort…
De dubbelganger
netgedicht
4.2 met 31 stemmen
1.368 Iedereen heeft een dubbelganger wordt er gezegd
waar heeft God de jouwe in Jezus'naam neer gelegd
Gezocht in het Verre- en Midden Oosten
niets van jouw evenbeeld om mij te troosten
Europa van Noord tot Zuid, zelfs Afrika
lachte Hij mij uit en gaf zelfs een trap na
Nu zag ik duizenden Claudia's in Israël
this must be heaven or this must be…
Hoor, ganzen trekken over in de nacht
gedicht
3.3 met 34 stemmen
12.927 Hoe zacht
moet het donzen kussen zijn van de vacht
van moeder gans als haar jongen zich laten
troosten onder de blanke verenpracht?
Hoor, ganzen trekken over in de nacht.
Ze hebben weet van de winter en haten
de vrieskou met enkel wakken als gaten
leefgenot in hun uitgestrekte machts-
gebied.…
Theo
netgedicht
3.7 met 17 stemmen
565 Hergroepeert innerlijke onrust in darmen die kraken
En revancheert hij met ongenuanceerd populistisch braken
Theater concurrentie geen Oude Diva zal hem verstoten
Van zijn publiekelijk verkregen niet altijd even fijnzinnige troon
Aangehoord met gefronste wenkbrauwen door menigeen
Zodat het verplichte theater glimlachen alras verdween
Een troost…
De poort der levenden
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
732 verblindend geuren
blanke bloemen
in de zinderende zon
een witte vlinder fladdert
bijna onopvallend
naar een volgende
toch heerst hier
voelbaar verdriet
van veel herinneringen
in treurige berken
die eeuwig lijken
mee te wenen
zwijgt bedrukt
een zwarte vogel
het beklemmend gevoel
begeleidt iedere stap
tot de poort naar buiten
de troost…
Hersenschimmen
netgedicht
4.3 met 13 stemmen
817 op mijn netvlies
spelen schimmen
uit mijn verleden oosten
wajang wajang om te troosten
ik laat ze dansen op licht
in hoekige passen
en strekkende stokken
een traan vertroebelt
de oude film
klanken geuren
op loslopend pikkend tokken
wajang wajang in mijn ziel
vullen het gemis in mijn gevoel
lijmen de brug naar Maluku
verstrikken…
wrimpelingen
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
618 de zon
streelde
krullende lokken
liet wangen blozen
in de middaguren
krulde
haar lippen
in een zachte
glimlach
rozenrood
in de schemering van de
avonduren
met schaduw
van de straatlantaarn
kwam de maan
tussen de wolken
gluren
droeg het zaad
van klaas vaak
al stilletjes aan
het fluisterlicht
van de chador
gaf haar ogen
troost…
niet dood maar ook niet levend
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
742 Als er dan geen troost meer is van boven
of van nergens voor alle lijden alle pijn
Geen hoop of recht of wat dan ook voor
al dat godvergeten onrecht die zee van tranen
Ziel en leven gebroken zonder tegenzet
Geen kans op weerzien van hen aan gene
zijde zo geliefd zo gemist
Omdat die andere kant er niet zou zijn -
de satan en de almachtige…
in dit achtste jaar
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
553 heb ik jouw ogen gezien
ze lieten sterren stralen, in het kleine kind
dat lichtgebogen lieve lachjes bood
boven dode jaren leefde dat, als
zachte troost en warme handen
zelfs nu ik je zo verloren ben, groet goud
in witte bloemen, eeuwig waar hun
naam zich noemt
jij en zij
bloeien in een ander uur, maar immer
mooier dan de eerste dag…
De vreugde van Elisabet
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
624 haar uit liet roepen
Gezegende der vrouwen
gezegend is de vrucht
in je schoot gevouwen
gevolgd door haar roep
die voor al wie het leest
een teken van troost
en bemoediging geeft?
Gelukkig is zij
die geloof heeft gehecht
aan al wat haar
door de Heer is gezegd
vertrouwende dat het
zal worden vervuld!…
Permeabel
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
582 Ik trek de onkunde naar me toe – (krank)zinnig
zoals je een kapot geknuffelde knuffel,
koude krentenbol, kater of aspirine
nog wat dichter naar je hoofd brengt om troost
te bekomen.
Verdwijnen.
Vergaan. Vergeten worden.
Wegsterven in onbemind gemis.…
Juist nu
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
543 Juist nu is er het misverstand, de haast,
de onmacht om elkaar te begrijpen,
vast te houden en te troosten, verder te
gaan met wat de moeite waard is.…
Ik zal bij je zijn
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
601 Wat een troost, om dat te weten
Dat God je nooit zal vergeten
Hij blijft altijd voor je zorgen
Hij zal er zijn elke nieuwe morgen.
In dat vertrouwen mag je verder gaan
Want God zal je steeds gadeslaan
Geloof Hem maar op Zijn woord
Hem aan wie jouw leven toebehoort.…
droeve schimmen
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
557 onwetendheid van angst
als een puberale pukkel de kop op
pijnlijk in onrijpe uitdrukken
tot bloedens aan toe snijden onze woorden
de ziel kapot en al wat rest is een teruggetrokken fragment
jij wordt de foetus en ik de ongesteldheid
het spijt mij de liefde zo te misbruiken
het houden van in de mond te nemen
we spugen het uit
en troosten…
Dag aan dag draagt Hij ons
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
739 Wat een troost dat God ons draagt
Steeds maar weer, dag aan dag
In vreugde en ook in tegenslag
Hij is het die ons altijd schraagt.
Wij mogen weten: God is ons heil
Hij draagt ons door alles heen
Met Hem zijn wij nooit alleen
Zijn liefde voor ons is zonder peil.…
Rustpunt
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
675 Gedachten zoals emoties
hebben ook krachten
soms zijn ze mild, soms wild
een omarming als troost zou fijn zijn
in eenzame dagen als milde macht
die het gevoel van warmte beheersen
emotie van loslaten wat je dierbaar is
geeft diep gevoel van onbehagen
begint als wild, zelfs machteloos lijkt
acceptatie maakt dat gedachte overwint
wat niet…
lente in november
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
540 dan weet mijn oude jas
dat de huid geborgen is in een vals gelaat
patronen liggen stil te wenen tegen
de werkelijkheid waarin ze zijn gelegd, het zwart
overheerst het rectale brein dat van onrust
zich bevuilt met dagen die schrijnend
het lot willen bepalen
toch stalt deze herfst het naakt verlangen
aan de boezem van zijn muze, ze troost…
molen Wedderbergen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
438 westkant ingepakt
zo kun je toch niet malen
dit is echt balen
je voelt je ingekakt
alleen aan de oostkant
open veld
je staat opgesteld
voor de fietsers
de toeristen
de campinggasten
van Wedderbergen
die je
op de foto zetten
poldermolen
in de Weddermarke
je moet opletten
of de wind
ook wel eens
waait uit het oosten
dat zal je troosten…
20 dec. 2019 - 20 juni 2020
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
725 Nu: Dat u gezond mag blijven
er is genoeg verwoest bij velen
heb gezien, gevoeld, gehoord en ook besproken
dat een vaccin toch spoedig wordt gevonden
om ieder, onbevangen te ontmoeten
een knuffel geven, die verbindt of troost
een samenkomst van elke aard bezoeken
het rijke dagelijkse leven weer te vieren
zolang dat nog niet kan,- en moet…
leonard
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
691 in mijn oren
hees bronstig
voert het mij
van manhattan tot berlijn
zwierig en innemend
zinspreekt hij
van frivool tot weemoedig
poëtisch lispelend
walst schilderend hij
met ouderdom en verval
glasscherven zijn het
die verlokken tot kijken
in spiegels van het leven
het bladert wapperend
in hoofd en hart
melancholiek en troost…
Wat is leven?
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
736 Ik weet het niet, zoals ik veel niet weet
en gaat de wetenschap zo snel vooruit,
er blijft toch eenzaamheid en het niet
kunnen troosten van wie echt verdrietig is.
Wat is toch leven, wat herinnering, wat wens
en hoe kan ik de ander echt nabij zijn?
Wat komen we hier doen, hoe groeit de liefde
en wat is ouder worden dan? Ik weet het niet.…