518 resultaten.
Vriendin
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
451 Vriendin, je ogen stralen niet
De sprankel is totaal verdwenen
Je levensvreugde nam de benen
Dit aan te zien doet ons verdriet
Je lijkt gehouwen uit graniet
En niemand kan je hulp verlenen
Vriendin, je ogen stralen niet
De sprankel is totaal verdwenen
Het is alsof je niets meer ziet
Je had een schrijver in je genen
Van schrik begint nu ons…
neem me mee
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
414 neem me mee
maar breek me niet
mijn hart sombert
als een winterse dag
de tijd draait
traag als een tol
mijn hoofd stapelt
steen op steen
geen glimp vangt het op
van wie ik ooit ben geweest
neem me mee
maar breek me niet
haal de deksel af
van de grote put
alles valt op een
onbereikbare plaats
neem me mee
maar breek me niet…
Zacht beschreven leven II
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
379 Zou ook jij je wil niet wensen op te leggen aan je gedachten,
hen met kracht beïnvloeden, jouw dakkamer is nu te vol,
niet te bevroeden oogt 't een slaapzaal voor ons allemaal.
Er zweeft voelbaar iets van chaotische duisternis,
ik denk ook ’ waar gaat dat vuurvliegje heen',
wat maakt dat alleen het licht hier gestaag doofde
uit dat open dakvenster…
Siberië
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
507 Prozac dicht het gat
in een mensenhart
het leven zit nogal
slordig in elkaar
bloed zoekt als
de rivier een uitweg
en perst zich door
de nauwe kloof
hoe vangt een mens
het groot verlangen
van de vogel die in
een handvol dagen
Siberië bereiken zal
is dat hoog gegrepen
of raak ik verder
van huis?…
Lichte versie van de nacht
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
391 Het is uitzichtloos koud
en stil, hoe sierlijk de wind
ook speelt met de sneeuw
Achter het raam aan de overkant
kijken kinderen snoepend
naar het warrelende ballet
de zilvermeeuwen in het wak
dat ze open houden, witte
dobbermeeuwen in zwart water
en op het ijsgrijs rondom
stappen zwarte vlekken koet
door de witte vlokkenvloed
de…
Weer alleen
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
526 Niet toelaten
het is te kort
en zonde
om je tijd eraan te verdoen.
Niet laten doen
ze vernietigt teveel
alvorens
het te moeten verlaten.…
Chaos
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
406 Vlagen wind waaien door mijn hoofd
Van links naar rechts en op en neer
Het duurt erg lang voor het dooft
Maar alsjeblieft, ik wil niet meer
De donder op de achtergrond
De wolken alleen nog maar zwart
Druppels en regen vliegen in het rond
Maar ik vind dat al lang niet meer apart
Het is even stil, maar dan een knal
Ik draai, ik woel en lig…
Jullie lopen door
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
540 Oude vrouw naast me in de trein,
man met 1 arm in de Albert Heijn,
wandelend stel waar ik voorbij fiets.
Ik wou dat jullie het zouden zien,
me zouden knuffelen, en zouden zeggen: ‘Alles komt goed, hoe dan ook meisje, jij komt eruit, al doet het nu zoveel pijn’.
Maar jullie lopen door.…
waar was ik ook alweer?
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
429 mijn ledematen bevroren
in het hart van de zomer
samenzwerend smeedde
de ziel een hermetisch slot
een brok verloren verlangen
zeulde in het najaar met
me mee tot de winter
het van ijs bevrijdde
kwijtgeraakt in de tijd
waar waar ik ook alweer
gebleven met mijn leven?…
Ik ben het spook
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
474 Te klein voor nieuws
uit heel de wereld, zucht
ik, het spookt in mij
en ik twijfel
aan de toekomst, aan de mens
en aan al de wonderen
die liefde zou moeten
en ik zou willen verrichten
Er spookt gekte rond
in de massasteden, de straten
vol winkels, vol problemen
die de omzet bedreigen
De doden liggen er slordig bij
Ik droom van een…
In antwoord
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
614 waarom sommige
mensen wel voor zelfdoding kiezen en anderen
niet, terwijl zij aan dezelfde mankementen
lijden, meld ik hem, dat sommige mensen niet
alleen meer voor hun kiezen krijgen, maar ook
nog eens genetisch gezien te weinig afweer hebben
en daardoor eindigen waar anderen afhaken, terwijl
zij ook nog eens gebukt gingen onder een depressie…
Eeuwige onmacht
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
444 Het wordt me afgepakt
Waar ik bij sta,
Alsof ik er niet sta,
Alsof ik er niet ben,
Alsof ik lucht ben
Voor haar en voor mezelf -
En jij zegt dat ik er
Iets van moet zeggen,
Dat ik het niet goed
Moet vinden, dat ik
Het niet moet willen
Dat zij er zo mee wegkomt;
Die laatste woorden
Hoe goed ook bedoeld
Steken mij
En ik…
Labyrint
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
451 Loop in deze inktzwarte
Nacht door de doolhof
Die hoofd heet
Langs afgestorven cellen
En uitgestorven hoeken
De persoon te zoeken
Die er ooit in woonde,
Maar die ik zoetjesaan
Zonder het op te merken
Uit het oog verloor…
sessie
hartenkreet
1.6 met 5 stemmen
995 confessie
depressie
belofte
ontploftte
streep
ingreep
bericht
gedicht
ontwricht
donker
geen licht
't stonk er
afscheid
bevrijd
geen tijd
druk
geen beetje
stuk
het vreet je
pluk
ik
nee de kip
de dag zonder kop
zie hem
carpe…
Op zijn beloop
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
531 DEPRESSIE
Het beloop van
Deze aandoening
Is nogal grillig,
Zegt de deskundige
Die het weten kan -
Na een jaar of vier
Kan het erop lijken
Dat je het zwaarste
Achter de rug hebt -
Maar het ergste wat
Er gebeuren kan is
Om deze notoire
Aandoening op zijn
Beloop te laten,
Dan weet je zeker
Dat het nooit
Meer goed komt…
heerlijk weer
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
476 de orkaan
in de vorm van
een afgezwakte depressie
komt wat binnendrijven
de bomen ruisen
verliezen groen en rood
de plassen spiegelen
de huizen, en de fietsers
luisteren eindelijk weer
naar stormwaarschuwingen
de regen klettert neer
alsof het de eerste keer is
en we zijn gelukkig…
Weemoed in de herfst
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
643 Wanneer de blaadjes vallen
worden mensen lankmoedig
het rood-groene tapijt
wat geurt naar herfst
roept weemoed op
maakt mensen depressief
Wanneer de blaadjes
allemaal gevallen zijn,
zijn er vele mensen, die
niet meer " onder ons zijn"
door de herfst, sloeg de
weemoed en depressie toe
Genadeloos.…
Schreeuwen in fluistering
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
246 1.Soms
Soms wil ik mijn schedel breken.
Gedachten laten verdwalen,
langs monsters en demonen.
Ze lachen naar me.
Soms kan ik niet meer roepen.
Dan lig ik daar, starend naar het witte plafond.
Omdraaien lukt niet – geklemd
tussen mezelf en hem.
Soms roep ik,
maar waarom?
Zonder iets. Zonder iemand.
Alleen dat witte plafond.
2…
Stille nachten
hartenkreet
4.8 met 4 stemmen
315 Hier zit ik dan,
alleen, in de kilte.
Waarom ben ik hier?
Er komt een vlaag van stilte.
Het bedekt mijn ledematen,
van onder tot bovenaan.
Het vergt vele antwoorden.
Ik laat een traan.
Van verdriet, meer niet.
Het is iets wat niemand ziet.
Niet van de buitenkant, niet vanbinnen.
Ze zien alleen een meisje,
Een meisje dat graag wil winnen…
Een lichaam zonder naam
hartenkreet
4.4 met 7 stemmen
846 Een onbekend lichaam,
van een vergeten ziel,
waarbij de geest me vasthield.
Een stilte die over je waakt,
met een drukte die langs je giert.
Een centrale vraag,
verstrengeld met een doodswens,
waarvan ik het einde niet ken.
Een gevoel,
van wachten,
op een hopeloos doel.
Een angst,
dat ik constant voel.…
Dood in de kop
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
516 Waar het leven
Niet meer woont,
De dood niet
Langer wacht
Maar nu al
Is komen wonen
In wat mijn brein
Schijnt te zijn,
Terwijl het lichaam
Zo op het oog doorgaat
Met leven, nog,
Worden graven
Opengebroken
En vind ik de
Dood die uit het
Leven is opgestaan,
Is het alleen de dood
Nog die leeft…
Morgen bestaat niet
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
531 Vertragend tijdsverloop,
Wijzer die maar niet
Vooruit te branden is,
Tijd die kruipt, die stilstaat
Voor mijn gevoel,
Gedachten die vertraagd worden
En uiteindelijk als een
Televisiebeeld worden stilgezet;
Door-en-door verkort
Toekomstperspectief
Dat niet verder reikt
Dan het avondeten hooguit
Leven van uur tot uur
Dat een eeuwigheid…
Roken is...
hartenkreet
3.1 met 14 stemmen
1.851 Dan grijp ik naar ’t beruchte flessie
en raak ik in een diepe depressie.’
Dus roken is nog wel een beetje goed
als je 't maar met mate doet!…
Omkijken
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
623 Ik mis mijn vader
En mijn hond
Soms mijn ex
En soms ook niet
Ik mis de dagen
Die ik had
Los van depressie
Of verdriet
Ik mis de zachte handen
In mijn haar
Al het gevoel
Dat er toen was
Ik mis mijn jeugd
Zo ook mijn buurt
Mijn oude school
Mijn leuke klas
Dat besef ik nu pas
En het werd nog erger
Al dat gemis
Toen ik dit gedicht
Wat…
De onvoorstelbare dood
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
1.056 Verbijsterd
Langzaam
Tot mezelf gekomen
Dicht ik over
De onvoorstelbare dood
Hoe onwerkelijk is het
Om levend dood te zijn
Zo voelt mijn voortbestaan
In het oog van deze orkaan
Zware depressie - leven
Langzaam vervagend tot nevel
Nauw'lijks zichtbaar nog
Gordijn van de dood
Een mens levend dood gemaakt…
XXIV - bloem in de knop - 1916
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
608 heur haar opgestoken
haar schort altijd even schoon
liefde in de tuin
even eveline
in de kringen van kratten
haar jeugd gevangen
paralellen
schieten pijlen uit de oerknal
naar de eeuwigheid
weer een depressie
uit de lucht vallen zegening
en mobilisatie
na sterre maanden
de premature geboorte
van begeerte…
Wie ben ik?
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
490 Zie in het dossier
Mijn blauwdruk staan
Opgesteld en goedgekeurd
Door gewichtige personen
Hoor van hen wie ik ben
En heb het gevoel dat wie
Zij tekenen niet de persoon is
Die doorgaans door mijzelf
Ik genoemd wordt
Als ik naar huis rijd
En overweeg wat ze over mij
Hebben gezegd, concludeer ik
Dat ze toch meer over mij
Hebben…
DE PRESSIE
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
761 Elke depressie
is eindeloos verdrietig,
niets is meer grappig.
Alles is reden
van grenzenloze treurnis
en doet me huilen.
De aftakeling
van lichamen en geesten,
dat is niet leuk hoor.
De blijde boodschappen
verdwijnen in de mist van
weemoed en wanen.
En toch die jubel
om al dat positieve
van leven en dood.…
Onzichtbare energie
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.079 Ergens tussen angst en hoop
verbergt zich helder licht
iets wat ooit naar binnen sloop
en wat er nu nóg ligt
Het laat zich graag ontwaken
door jouw eigen wil
het zal je zachtjes raken
al voelt het nu nog kil
Alleen jij hebt de macht
weg met de depressie
het groeit elke nacht
de onzichtbare energie…
De herberg
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
1.033 Het mens-zijn is een herberg
elke ochtend nieuw bezoek,
vreugde afgewisseld met depressie
en ook de flits van inzicht
komt als een onverwachte gast
De duistere gedachte, schaamte en venijn
begroet ze met een brede lach
ze komen slechts de boel ontruimen
om voor jou weer plaats te maken
[vrij naar Rumi, een bekende soefidichter]…