2644 resultaten.
Neem me mee
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
1.102 Kus de avond
begroet de nacht
kleur naakt de kim
geef mij weer kracht
geelgoud zand
raakt onze voeten
pak mijn hand
laat golven groeten
voel het helmgras
zie de kleuren
proef hoe het was
ruik de geuren
wil mij laven
bevecht onze zee
wees mijn haven
toe neem me mee…
Storm op tien uur
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
1.103 gooi het roer om
storm op tien uur
keer terug naar de haven
teveel avontuur
leg het touw vast
dok snel aan
laat ons opschieten
voordat we vergaan
schepen sturen
mensen in nood
storm op tien uur
brengt de dood
meer vol misere
de zon wil niet onder
begint te huilen
verstopt in het vooronder…
De dichter in het vers
netgedicht
3.4 met 10 stemmen
676 Hoe kan ik de luister in jouw stem
behoeden voor mijn vers die slechts
bovenwinds te horen valt en echobloemen
laat verwelken want mijn stem is ademloos
zoniet jouw gewelfde silhouet, met een
ietwat Rubens en het strakke van een buikdanseres
mijn lief, jij bent mijn loods
die mij tot ver
in jouw haven brengt
en me laat aanmeren tot het…
Houvast
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
947 Je bent op het juiste moment
een rots in de branding,
de veilige haven.…
Vergiffenis
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
447 Het is een schip dat de woeste baren
inruilt voor het zacht wiegende water,
in de avondzon van later
en waarop het de haven kan binnenvaren.
Wat is het wonderbaarlijk dat beiden
opgelucht het vaderhuis betreden
zonder spijt, zonder lijden
en met lichte treden
in de schittering verdwijnen.…
een schildering
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
591 de lucht boven
de kleine haven
bezwangerd met
tranen en blauwe
slierten verlangen
en altijd daar beneden
de drentelende mensen
die naar verre witte
zeilen en hun
vuurtoren turen
altijd zijn er de
scharrelende mensen
nabij de grijze
hoekige blokken
van basalt
de ouden mijmeren op
verweerde groene banken
en altijd kleine…
De schuiten hebben de dag volbracht.
poëzie
3.3 met 7 stemmen
1.924 Zij drijven terug naar de goede haven.
Achter de kim ligt de zon begraven
onder de troost van rode pracht.
Wind is er haast niet, maar de sterke vloed
draagt ze vriendelijk, alle gelijk, naar binnen,
de wijde, veilige mond tegemoet,
waar de hoofden hun wachtende omarming beginnen.…
Het haventje van Oud Beyerland
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
921 Verslingerd aan de oude rivier
bij een keerpunt net buiten deze haven
raakt men vanzelf verder terug..
op een bankje langs de kade
bij het tikken van de touwen aan de masten,
ademt de tijd als vanouds door,
het bestaat nog..
een Hollands uurtje.…
IJsselmeer
hartenkreet
3.5 met 8 stemmen
1.839 Iemand speelt gitaar
treurige klanken weliswaar
toch heerst 'n uitgelaten sfeer
in de haven van 't IJsselmeer.…
Perkpolder
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
696 Kinderen huilden
toen het frietkraam werd gesloten,
in de haven
verrotten alle boten.…
Vandaag.
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
468 Vandaag was weer zo'n dag
als elke dag zo gewoon en
toch weer anders de maan
verloor het gevecht van de
rijzende zon aan de verre kim
het lijkt op een ziel met
meerdere verlangens
mijn koude lichaam wil
graag bij jou zijn
het geeft mij een veilige
haven, een oase van rust
liefde heelt alle wonden
die je alleen kunt verwerken…
uit het zicht
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
489 bestrijkt
de zwarte vogel het
onheil aankondigt
de zee telkens beetjes
zand wegspoelen zal
de in twijfels gedoopte
pen in drijfzand verdwijnt
de verbinding wordt verbroken
iemand zijn naam schrijft met
tegenstribbelende hand en we
tussen de tederheid en het
onaantastbare dobberen
zoals we niet weten wie we
zijn uit het zicht van de haven…
De vissen vliegen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
401 De grote zee
schuimt onstuimig
De schepen worstelen
zich er doorheen, duiken
steeds weer op uit de golven
op weg naar de haven
die het wilde water temt
De vissen vliegen
uit de handen van de schippers
snel aan wal, tot hoge stapels
onder de bruinrode hemel
van de ondergaande zon
en de schepen veren op
Aan de donkere horizon
droomt…
Zonder symbiose
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
863 Jij ziet de haven
Water door spanen verplaatst
Roeiboten roesten soms
Afgebladderde verf
Misplaatste symbiose
Jij loopt op water
Hoog tempo. Jezus voorbij
Knobbelzwanen. Roerdomp
Vleugels klapwieken. Lucht
Onzichtbaar.…
ONKWETSBAAR?
hartenkreet
1.6 met 5 stemmen
1.227 De Titanic verliet april 1912 de haven van Southampton en had bijna een aanvaring met een kleiner passagiersschip de "America."
De kapiteins van de beide schepen wisten een ongeluk te voorkomen.
Het vermeende onzinkbare schip begon aan zijn eerste reis.…
De schepen
poëzie
5.0 met 1 stemmen
2.047 Ofschoon geboren in een buurt der haven,
Bereikte ik nooit de oever van de zee,
Laat staan Tananarive of Tamatave.
Het kind dat aan zijn lot nooit gans kon wennen
En door de droom nog voortleeft in de man,
Weet nu dat een klein stukje heide en dennen
Alles bevat wat de aarde geven kan.…
u 'n me
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
660 pravda
geen grein poëzie
krijg ik de kriebels
en overal jeuk
en zin om te emigreren
misschien naar Portugal
misschien met jou
maar hoe dan ook
naar een warmer land
waar men sans problème
zonder blikken of blozen
ongezien heel gewoon
z'n kont nog kan keren
naar een land zonder mits
zonder maar of maybe
geen land van to have…
Mijn Opa
netgedicht
3.0 met 13 stemmen
995 hij struint strompelend
langs de haven, snuift diep de
geuren in van touw, teer en vis
hij ziet hoe grillig,
met de kleur van parelmoer,
de olie glanst op het water
hij verschuift zijn pruimtabak
van linker- naar rechterwang,
en proeft de bittere smaak
hij denkt aan alle vrouwen
die hij heeft bemind,
in verre, uitdagende havens…
Hierna
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
716 Pas dan, zal mijn ziel die haven
zien die zolang onzichtbaar was.…
Doenja henja
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
1.205 zwervend door een arendsveld
zwemmend in de Orinoco
voel ’k me mateloos gesteld
vrij van hard en loos geweld
rennend door een eksterbos
dollend met een bende apen
vlei ‘k me moe neer op het mos
en laat goed en have los
veilig in dit dierendom
is ’t mij allemaal kifkif :
ver van ’t mensenrijk zo krom
doe ik wel en zie niet om…
woekergras
netgedicht
3.2 met 11 stemmen
1.297 hij boetseert zijn klei in late dagen
tot een pop
die de wereld niet kan verdragen
zijn leven was een flop
schopt het zand over de graven
woekergras
waar de insekten zich kunnen laven
dan ziet men hoe hij was
bij leven, naar menselijke maatstaven
een verdoemde
welkom in geen enkele haven
geen mens die zijn naam roemde
op die ene na…
Maangodin
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
700 Volle Maan
Haven voor Seizoenen
Zij varen uit en varen binnen
Ostara,
dagen lengen,
nieuw begin
Litha,
langste dag,
de bloemen bloeien
Mabon,
nachten lengen,
bomen ontgroenen
Yule,
de langste nacht,
de beer in winterslaap
Maangodin
Van alle seizoenen thuis
Eren wij op de dag dat
Zij
zich ten
Volle
Aan…
Ik ook
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
489 Rook van een opvlammende sigaret
is liefde een zucht, gesteun
vuur dat fonkelt in de blikken
een zee die sterren weerspiegelt
een zacht vel dat hardheid omsluit
licht dat op gloeit, opbloeit
schepen naar een veilige haven leidt
waar witte vrouwenborsten wachten
als duiven, koerend, lokkend paraderend
Ik heb jou liefgehad en werd bemind
het…
Mediawoorden
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
505 Leen mij je oren
en volg mij gedwee
hoed je voor zinledig
raaskalgerap
holle frasen en
mankgaande woorden
Wees je bewust
van de kink in de kabel
sla geen acht op de ruis
van gebral en geklep
van wie ons nu
vertegenwoordigt
En luister niet
naar het kwijlende lied
van derde- en vierderangs
uitgerangeerde
haven- of…
Berouw
netgedicht
3.5 met 12 stemmen
1.687 vergeef me mijn kille woorden
zo waren ze niet bedoeld,
ik verkeerde in koude oorden
waar warmte vanzelf was bekoeld
nu ben ik terug in de haven
terug uit die ijzige zee,
diep heb ik die woorden begraven
en mijn warmste zin breng ik mee
geloof me, het vuur zal weer branden
ik stuur je oprecht mijn pardon,
mijn warmte ligt nu in jouw handen…
Schottegat
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
687 aan de kade buigen ijdele kranen
hun verveloze rimpelspiegel
over het donkere ijzerwater
gelost van afgedankte vrachten
slingeren hun haken traag
het gewicht van de tijd
over resten averij
in de haven lagen nog,
ontmanteld,
naakte schepen hoog op hun roest
wiegend op duwgolven
droomden ze schaamteloos
van een make over
in het dok…
Het oog van Pasen
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
620 zalven, me raken
tot aan de bodem
van het geluk
je lach bloeit in het oog
van Pasen en al het nieuwe groen
is de pleister die de herinnering bedekt
aan de lente die slechts boze dromen baarde
en onze harten uit elkander dreef
maar het anker haakte aan het besef
dat liefde onvoorwaardelijk is
en bracht het spokend schip terug
naar de haven…
Letters op papier
netgedicht
3.9 met 11 stemmen
610 haar boek geschreven
in een warme golf van liefde
hartstocht in elke letter
op papier
de vraag kwam
laat me in je armen slapen
zo vol vertrouwen
blonk de flonker
in haar ogen
het tedere in haar stem
de pen in haar hand
volgde haar hartenklop
wees mijn haven
vroeg ze
dat is de zin van mijn leven
de wind fluisterde
haar zinnen
blad…
Scheidslijn
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
554 Omdat één ervan zo nodig moest bewijzen
dat het toch geen kwaad zou kunnen
-denkend aan de veilige warme haven-
om eens te balanceren op de rand
dat de botte kant niet scherp zou zijn
echte liefde dit wel aan moest kunnen
is het nu zover dat twee harten
tweesnijdend almaar leger bloeden
in de valkuil van de blinde haat
door de mist priemt…
Als het stil wordt
gedicht
4.0 met 1 stemmen
7.055 Enkel de wind speelt nog door het net
dat op het veld bij de haven droogt.
Zon valt door de wolken, slaat
een ogenblik door de mazen, het
water spiegelt je wijsheid voor.
En van achter de rietkraag zet je
met iets van verbazing
de brasem terug in de vaart.
De vis slaat met zijn staart.…