Alle inzendingen over eenzaamheid

Het begon niet met het zwijgen, de stilte die je me zo lang toevertrouwde tijdens het reizen van mijn ademloze wachten de regen hield onze dromen bijeen en wij sliepen terug naar jou bij jou, bij jou, bij jou was er een andere horizon en minder ruimte voor twijfel bij jou bleef het onbewuste binnen de inhoud en had de vorm geen kans…

Mijn vader en dan urenlang, dagenlang niets en dan mijn moeder, sjokkend, zijn leed torsend, af en toe iets ervan morsend (maar met zulke zachte ogen, zij) en dan mijn broers, boos, zo boos dat zij dampten, dikke wolken sloegen van hen af, en dan weer niet maanden, jarenlang en dan weer mijn vader - 'waar zijn jullie?' - oud en haastig…

Wat rest is, de left- overs wat rest is een restant wat rest zijn de brokstukken van wat eens een geheel was, wat rest is de hond in de pot, de deksel op de neus. Wat rest is de puinhoop, van wat ooit een samenspel was, maar nu voorgoed verbrokkeld tot gruis, wat rest is stof, die opwaait in de wind, die niemand ooit nog terug…

Gemis van een maatje Gemis van iemand die je kunt vertrouwen Gemis van iemand waar je al je verhalen kwijt kunt Gemis van iemand waar je al je problemen mee kunt bespreken Dat gemis is onbeschrijfbaar Dat gemis heet liefde Liefde zonder grenzen voor elkaar Liefde onbegrijpelijk maar onmisbaar…

ik kan het best alleen het is zo zwaar enkel met mezelf en de steeds terugkerende hoop hij blijft verdwijnen…

we warmden ons vele jaren bij de open haard van ons vuur maar vergaten er tijdig nieuwe blokken in te gooien…

Een dag niets gedacht, is een dag om te vergeten. Een dag niets beleefd, is een dag uit mijn leven. Een dag dat ik huilen mag, is een dag zonder lach. Een dag gevuld met leegte, is een dag die ik eenzaam beleven mag.…

"Ik loop als een schooier door weer en door wind tot laat en tot diep in de nacht" dat was zijn lijf lied zwervend ging hij door het leven eenzaam en alleen niets kon hem nog vreugde geven niemand wilde hij om zich heen hij liep over straat te dwalen niets kon hem nog overhalen terug te keren naar zijn huis hij voelde zich daar niet…

Zilte regen sluit 't nachtgordijn landerijen liggen in droom verloren en zij kijkt uit het vensterraam naar de schilderingen van schaduw op 't veld, dat kil de nacht ademt er zijn geen vertrouwelingen meer op aarde is 't geweten in droomstilstand maar zij is nog op weg, zonder iets te zeggen in lege gedichten, herneemt zij haar stem mensen…

Een slok wijn Genieten Vergeten Uitgespuugd Op het tapijt In een goedkoop hotel…

Starend van het witte papier naar een punt in de verte waar het niemandsland begint kan zij niet kiezen voor een dag van de beschikbare zeven kiest ze dan allemaal op zoek naar de volgende zin in het zoekend bestaan in dit land waar ze iemand is voor niemand behalve zichzelf waar ze zwijgt in alle talen zijn er alleen eigen grenzen die…

Leven als een muisje, in een doosje, heel alleen. Luisterend naar de stemmen, verdrinkend in het geween. Angst voor alles, zelfs angst voor de 'schrik'. Leven als een muisje, heel alleen,..., zoals ik.…

wrijvend over een tere huid verdrijft zij de tijd nu en dan plukkend aan het overjarig Perzisch tapijt terwijl de regulateur onzichtbare zuchten ritmisch begeleidt…

ken haar al jaren iedere morgen kijkt zij tussen gordijnen als pilaren naar mijn open raam ziet ze mij staan of staart zij naar een verte met oude aarde in gedachten bij het vallen van de avond sluit ze buiten uit wellicht om pijn te verzachten…

Onder de Morspoort uit 1668 te Leiden komen zoete wietgeuren mijn neusgaten opvrolijken. De stemmen boren door mij heen als pikhouwelen in zachte mosculturen. Ik moet hier weg, voordat de wachters komen om mij aan hun speren te rijgen. Ik hoor ze al komen. Het is pikdonker. Naar buiten, jij, vagebond, ga bodemloos verrekken, het grijze in.…

Waar dwaze lieden aan de zijlijn staan en de branding aan de vloedlijn grenst Waar koude het nachtelijk uur passeert en honger mijn droevig hart vermoeit Daar vind ik nieuwe zin in voltrokken versregels en schone kunsten in frivole tekens Daar hervind ik het leven in warm stromende beekjes in tuinen van smaragd Gedistilleerd tot een…

Een vleugje kind Aan de rand Van het bestaan Waar wind en vaandel Het gezicht beitelen In jaartellingen Die nog zijn te gaan…

de honinghommel zoemt de karper jongleert in de vijver hagedissen verlaten hun huid een waterlelie verschiet van kleur zwarte slijmerige slakken ontvluchten de zomer tussen de buien door verzengt zich mijn denken doelloos in het kroos een doorweekte tennisbal de eenzame tocht door het bos schenkt mij geen vreugde vandaag toch / reken…

Wat is stilte geen enkel geluid alles stil om je heen. Tot ik haar hoorde en begreep dat je ook stilte kan horen.…

Ze zuigt mijn geesteskracht op Ze haalt het kwaad in me naar boven Ze antwoordt mijn liefde niet En na alles wat we samen als een gezin mee hebben gemaakt is ze me erg ondankbaar, is ze van me vervreemd en laat ze me mezelf afvragen: waar ben ik in beland Ze zuigt mijn geesteskracht op Na alles wat ik voor haar gedaan heb Krijg ik alleen een…

Het alleen en eenzaam zijn doet mij soms pijn al zijn er mensen om mij heen voel ik me nog alleen ik vraag me af ligt het aan mij wil ik geen liefde en gezelligheid en wat aandacht op zijn tijd wat is er mis met mij gaan mijn jaren zo voorbij een klein beetje vreugde en geluk zou dat er voor mij nog zijn?…

De regen breekt je laatste weerstand en je staakt het rennen, door moedeloosheid overmand laat je het water in je haar in je kleren trekken. Trekt een paar gekke bekken omdat je nu eenmaal een clown bent, maar inwendig kun je het niet verwerken, ze heeft je verlaten en je schreeuwt een paar harde woorden, niemand die je hoort door de wind…

mijn geest kent komkommertijd niet dat hij bezonken rust of bruist van ongedurige verveling neen, mijn muze is door derden verleid waarom vertel ik u dat zo uitvoerig omdat dit de bestaande leegte uitdijt daar mijn aard neigt naar complexiteit zoekt hij troost in het dichterlijke moeras normaal toch bron van inspiratie uit…

Ik voel me de laatste dagen zo depressief Ik zie alles zwart en negatief Ik verzet me er steeds tegen Ik heb het voor iedereen verzwegen Ik hou dit niet lang meer vol Ik word van binnen helemaal dol Ik zou het liefste willen sterven Ik ben toch ieders leven maar aan 't bederven Ik word van dit alles zo moedeloos Ik vind m’n leven toch…

net als ik de zoon van een dominee en beiden verslaafden aan het dichtwerk, dat omhoog voert tot in de hemelzee, via wijze vrouwen, niet de kerk die dood maakt wat zij claimt te doen, niet de wereld die in onmin leeft, maar via hun ogen, Mathilde toen en anderen nu, wordt de ziel doorleefd van wat het ware dichterschap toch is: een grote…

Zoek, niet wetende wat je zoekt Hoop, op datgene wat je niet kan vinden Ren, het leven voorbij Sluit je ogen en Vlieg in gedachten je vlucht Een vlucht in de wereld waar je eigenlijk niet wilt zijn…

Als je huilt om een bloem, die in de knop is geknakt. Om een liefde die niet kon en mocht ontluiken. Een hart, dat niet werd verstaan je in het donker liet staan. Zal je toch eens weer horen dat de vogels buiten fluiten. Dan stap je uit de schaduw om in de zon, verder te gaan.…

Met gierende banden, door de grijze nacht Lang getwijfeld, ja het was doordacht. In de smoezelige kamer, brak alles los in bittere tranen Al snel jankte ze mee, als prille tiener koesterde ook zij wanen. Zacht zei ze: ik werk hier voor mijn kleine meid Dat sloeg aan, ook hij leefde voor zijn zoontje, altijd! Beiden waren opgelucht, dat sex…

Ik wil je gedenken, ik wil je vasthouden, ik wil je niet missen, ik wil jou Ik wil je koesteren ik wil je omarmen ik wil je beminnen, ik wil jou Ik wil je liefde verklaren, ik wil je ten huwelijk vragen, ik wil dit alles en wil dat met jou Ik wil je alles geven, ik wil alleen met jou maar leven, ik wil dat alleen maar met jou. We wilden…

Betekenisvolle leegte Gevuld met tonen van verdriet De wereld valt samen Zodat je stilstaand beziet Ontschermd door tijd Bestaat alleen nu, Zonder moeten alleen moment en puur gevoel Zonder angst Ruimte voor essentie Leegte maakt heldere Emotie…