3465 resultaten.
Gedragen
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
579 woorden
vullen de ruimte
pijn snijdt
door ons heen
daar
waar wij
alle maskers
laten zakken
treffen
onze zielen
elkaar naakter
dan ooit
zien
met andere ogen
het lichaam
spreekt
voelen ons alleen
lijden verlaten
dragen tezamen
delen affectie
krijgen respons
op vragen
die wij
niet hadden
vuisten gebald
het leven gevierd…
Oprechte stijve staart
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
536 Zo door de schors in de stam
snavelt de specht zich een weg door boom-
schors en heel hard hout
Tijd om te eten
maar bovenal ruimte om zich te nestelen
Scherpe snavel en een zeer oprechte stijve
staart, met poten waarvan
allebei middelste tenen naar voren staan
de buitenste naar achteren
Leven vaak in bomen
Met hun staart als steun-…
Niets is stiller
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
514 Een dichter gunt
zijn laatste woord
eindelijk een rustplaats,
zijn eigenlijke behuizing
buiten de dictionaire om
van zijn onbehagen
als een inktmop die
allang bekend was
voor hij werd gemorst
op de korst van brood
kruimels waarmee het
spoor duister werd en
alle papegaaien zijn verwend
werd de ruimte van de aan mij
toegeschreven…
Dal van de manen
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
642 In de alles verhullende uren
tussen twee zonnen
spelen onder schuilnaam
manen op het water
onder de nachtbedekking
is de beweging van de wind
gestreken en gesteven
het kristal is klaargelegd
voor een verse morgen
de eerste menselijke karkassen
doemen uit de ruimte op
langzaam zwelt het natuurleger aan
iedereen spreekt gladjes en…
Gods vinger
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
523 nooit
ter kerke is gegaan
gods vinger
is niet meer
sinds de heren hebben
besloten dat hij moet
worden afgebroken
van het gebouw
staat de deur nog aan
kringelt wierook
door gebeden over
toekomst en verleden
bewaken kaarsen
walmend zielenrust
terwijl het vet
al sissend naar
beneden drupt
toch is er hoop
op voortbestaan
de ruimte…
traag
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
510 zonder iets te breken
vliegt het verlies
in volle vaart
de ruimte binnen
na de plompverloren plof
op de stenen vloer
zet de stilte kil
en oorverdovend in
we staren naar de
zich verdringende
grijpgrage tentakels van
het onaanraakbare ding
zoals de slak
zonder oog of talent
voor de versnellende pas
bijt het verlies zich vast…
Illegale werkelijkheid
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
479 een handvol beelden
namen wij mee
de wegen lagen klaar
in een zonnig perspectief
maar wij konden
niet eens lopen
wel de hand vasthouden
in samen het beste hopen
de plaatsen zijn verdeeld
in ruimte zonder grenzen
de stemming van de dag
bepaalt zijn eigen wensen
nog koester ik mijn dromen
in parallelle tijd
geluk maken we samen…
Joost Zwagerman
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
823 Het hoofd had geen ruimte meer
na het schrijven, het vele sterven
van bekenden, wrange handen buiten
die voordeur. Schaduwen gedrenkt
in pek, omgeven door honden
met twaalf witte tanden: het tikken
van de verwelkte klok vol minuten,
het hissen van wind rond de deurbel.…
Denkend aan Nederland
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
737 En onder al die lijnen van rechtschapenheid
vraag ik me af
is er nog ruimte voor barmhartigheid ?
Een troost:
de grachten lopen rond
in Amsterdam.…
Majoor Tom
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
578 Het zweeft op de muziek door
de ruimte en de tijd. Vijftig
jaar van verschil op verandering
van een stylist aan zijn kunst
toegewijd.
Het ruimteschip van majoor
Tom verbeeldt de imago's van
een gespletenheid in al zijn
expressieve muzikale vormen.…
De verte
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
542 zo af en toe
kijk ik de hemel af
weet niet waarom
wat ik daar zoek
inspanning brengt
alles dichterbij
duidelijk en klaar maar
met ontspanning kom ik daar
het geeft ruimte
in mijn overvolle geest
niets benoemen en gaan
waar ik nooit ben geweest
ontdekken wat
niet eerder is gezien
misschien een weten dat
wij al eeuwen zijn vergeten…
Zomert langs de kusten
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
529 van zon en wind
dat zomert
langs de kusten
verstrooiing
geeuwt zijn honger in
gedachteloos vervelen
schoonheid bleekt
in veel gezichten delen
drinken is gegund
omdat het dorstige
tekort wordt aangevuld
met bier en wijn voelt
verbranden nog geen pijn
pas veel later
als de vlakte weer
verlatenheid blakert
heeft wind vrij spel ruimt…
veel later
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
531 gaat er wel eens een
Japans bedrijf failliet
er overlijden tegenwoordig
steeds vaker mensen
waarvan ik dacht dat
ze al dood waren
komt dit ooit nog goed
het is vandaag later dan
het gisteren was, er valt
een stukje ruimte tussen
twee tijdperken, zeg maar
dolenderwijs ter plekke
een gedicht als tijdmachine
best wel een dingetje…
In dit doolhof
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
496 ik heb woorden
gevangen maar
de mazen van mijn
net waren te klein
er bleven teveel hangen
zinnen groeiden
strofen stapelden
er kwam geen einde aan
in dit doolhof lieten ogen
mij zonder vragen gaan
ik wil weer klein
en overzichtelijk de
ruimte in mijn leefnet
is aan de schrale kant
vangsten lopen uit de hand
wil kwaliteit
dat…
wasdom
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
573 in mijn tuin bloeit de Weigelia
hij hurkt bescheiden tussen groter goed
en alles wat hij doet
is zachte bloemen geven
om het even hoe de dag is
of gemis, in het doorweven
zelfbehoud
in mijn tuin
groeit de Weigelia, jaar na jaar
nu hij de ruimte krijgt
en ik hem -voorzichtig- binnen
al dat grote, vrijheid heb gegeven
heel zijn leven werd…
Drift
netgedicht
5.0 met 26 stemmen
476 jij kent
nauwelijks drift
het tomeloos
jezelf laten gaan
waarbij vooral
niets in de weg
mag staan
pas als jij
de ruimte krijgt
woed je alle
boosheid uit
dan stormt en
hagelt het dwars
door de ruit
tot rust
gekomen ben
je nog verbaasd
dat jij verder bent
gegaan dan in
alle dromen die…
Fijndraden
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
488 Waar geen woorden voor zijn
is hier in de schemering
aanwezig, het geheim
nog niet te weten
hoe het verder gaat
maar wel het net in mij
te voelen samenkomen –
onzichtbare verbindingen
met de hartslagen van het leven
In woordloze taal verovert
het ademen van de pijpen
zacht golvend de ruimte
op de stilte en dan is niets
vanzelf muziek…
Gaaf gemodelleerd
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
382 jij was
het gezicht
in de wolken
gaaf gemodelleerd
door de wind van
volwassen tot kind
hij speelde
met jou kende
je ups en downs
wist welke
ruimte jij nodig
had om te groeien
zonder te
verdwalen in het
strakblauwe bloeien
ik proefde jou
toen het donkere
van de bui mij kuste
en je vriend
het nat van de regen
van mijn…
Maar onze liefde
netgedicht
1.2 met 4 stemmen
485 Wolkenkrabbers storten in
Reuzenkeien zijn kiezels
voor kruiend ijs, kastelen
en tempels houden geen stand
onder bang en boos geweld
Elke angst gaat ten onder
aan zichzelf, kan niet blijven
binden en raakt verdeeld
Wetten worden gebroken
maar niet de liefde
waarin wij wonen, vrij
van chaos
die ruimte neemt
voor eigen gemak
steeds…
SCHITTEREND - ode aan Walt Whitman
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
545 in de donkergroene bundel
neuriet de held dromend
zijn legende tegemoet
schepper van een poëtisch collage
dat de ogen vasthoudt zoals
The Joy of Life of Sterrennacht
ik ben een kosmos schrijft hij
een oneindige ruimte samen
met alle materie en energie
een van de wilde jongens
halfgod van innerlijk gezang
weefsel van stemmen
ik…
LAIS CCLXIII
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
509 Er ontstaat
gelegenheid, ruimte voor wat gaande
is. Het bedachte was slechts wrede daad
want verstokte woorden koesteren haat
voor wat hen van het onbestaande scheidt,
omdat hun zin nooit naar het echte leidt.
Pas wanneer LAIS hen klank en waarde
geeft, laten zij voldaan en zonder nijd
ons blij en vrij, tevreden op aarde.…
Observatie
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
410 mooiste en teerste blaadjes
zenuwachtig heen en weer
Alsof bij het breekbaar
en ouder worden
je nog van alles moet doen,
alsof ze zeggen, nog niet,
nog alsjeblieft niet
Ze zijn ijl en hun aanhechting
lijkt verdwenen
Er hangen ook nog logge bladeren
lui te hangen zonder haast
Terwijl het verkeer zich ordent
wacht
of vlug de ruimte…
Woorden raken jouw hart niet
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
136 En als de avond valt,
hou ik ruimte open, warm en zacht,
waar jouw lach kan binnenkomen
zonder haast, zonder vraag.…
Wat wij God noemen
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
127 ik geloof niet
in een hand
die aan de geschiedenis trekt
niet in een stem
die bepaalt
waar wij heen moeten
maar ergens
achter wat wij kunnen meten
begint voor mij
een ruimte
geen hemel
geen wonder
geen antwoord
eerder een bron
waaruit iets komt
dat wij zelf
niet kunnen verklaren
misschien is dat
wat mensen
God hebben genoemd…
doorgaand verkeer
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
116 zometeen breekt de nacht
kleiner dan deze ruimte
hier, als gelijkenis met
een plek die ter plaatse heet
even donker als de toevlucht
naar geborgen binnenvlees
naar een voorlopig einde
door onbegonnen werk
met een lichtval die
voor slapen geschikt lijkt
dan treedt een kalmte in
als zinnebeeld van lichaam
tot wisseling van wacht…
Je moet nu maar eens zwijgen
hartenkreet
3.8 met 11 stemmen
2.082 Je geeft steeds minder ruimte
voor mijn eigen wereld
en wat ik daarin voel.
Je hebt denk ik geen idee
hoe het nu toch wel voelt
begluurt en zonder vrij zijn.
Je maakt mij het leven zuur
waar is dat aan te danken
of geeft het jou plezier?
Je bent niet meer dan woorden
ik kan je wel verstaan
maar wil je niet meer horen.…
Ik zwem rond in mijn gedachten....
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
1.006 Op die manier krijg ik ruimte
voor verhelderende gedachten
en hoef ik met nadenken
niet zo lang te wachten.
het spook wat ik nog tegenkwam
is flink van mij geschrokken
en is toen in alle haast
uit mijn hoofd vertrokken.…
het luikje door gegaan
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
1.725 ik ben vandaag
het luikje door gegaan
"zelf" kon toen verder
mijn "ik" moest blijven staan
er is alleen maar ruimte
het voelt meer met elkaar
soms zie je een vergissing
in een wijzen als gebaar
niets is er onderscheiden
we zijn de adem en het zicht
in het wervelen van fotonen
stralen we de warmte en het licht
wij zijn daar waar…
in wit vindt rust de laatste plaats
netgedicht
3.1 met 21 stemmen
1.603 ik zoek stilte zonder
fracties van geluid
verdwaalde tonen sluiten
die volmaaktheid uit
leven maakt altijd lawaai
in het groeien van de cellen
het steeds opnieuw herstellen
van gebruikt en afgeschreven zijn
alleen de dood verstilt
in wit vindt rust de laatste
plaats voor zijn vergankelijkheid
de tijd zal deze ruimte dichten
hoor…
verborgen
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
1.178 In een deel van mij
waar ik me heb verborgen
daar is hij nog
gisteren, vandaag en morgen
geen dag zal mij passeren
zonder even daar te zijn
soms wil ik niet, maar doe het toch
als ik daar in mijn tranen zwem
ontwaakt de liefde weer
die ik nog voel, voor hem
herinneringen...dalen op mij neer
in deze duist’re ruimte
waar weemoed overheerst…