4357 resultaten.
Dodenherdenking.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
756 Stilte voor
alle mensen
en het leed
dat zij
hebben moeten dragen
en nog voelen
na zoveel jaar.
Vier mei
nooit voorbij
want hen
is eeuwig zwijgen
opgelegd.…
Lef en moed
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
664 voor het Licht op aarde, in elk mens
voor hernieuwde beleving: zij dragen
waarlijk moed in hun hart.
Het was de kunst, om deze dapperheid
voortdurend te voeden in verhevenheid.
Geen enkel bloed hoefde te vloeien;
alleen daar waar bloemen groeien
moest men de strijd met het eigen hart
laten vervloeien.…
Verst(r)ikt
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
554 niet in woorden te vangen
vertellen tranen dat de opgelegde
taak te zwaar is om te dragen
met je rug tegen de muur
hou je je al zolang staande
geef mij je angst dan
hou ik je veilig voor de nacht
wieg je voor zo lang nodig
langzaam verstik je steeds meer
in een web dat jij nooit gesponnen hebt
uitzichtloosheid kenmerkt de plaat
die is…
Credo
gedicht
1.2 met 46 stemmen
9.134 ik geloof in een rivier
die stroomt van zee naar de bergen
ik vraag van poëzie niet meer
dan die rivier in kaart te brengen
ik wil geen water uit de rotsen slaan
maar ik wil water naar de rotsen dragen
droge zwarte rots
wordt blauwe waterrots
maar de kranten willen het anders
willen droog en zwart van koppen staan
werpen dammen op en dwingen…
Hoedje
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
902 Een hoed draag je meestal,
tijdens een koud en nat seizoen.
Maar net als de drager,
gaat hij eens met pensioen.
Die hoed heb ik niet zomaar,
die hoorde op iemands hoofd.
Dat hoedje van mijn vader,
van wie het licht is gedoofd.
Ik heb thuis een hoedje,
een hoedje op de kast.
Ik denk dat hij blij is,
dat er iemand op past.…
Van kozijnen en families
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
477 Er zit geen schot in mij,
Want ik draag een
Loden last om mijn nek,
Probeer me voortdurend
Aan haar te ontworstelen
Die begin en oorsprong was
Van dit leven, de paraplu
Boven mijn hoofd waaronder
Ik altijd schuilen kon -
Langzaam valt zij nu uiteen
Als een rottend kozijn
Dat zo veel jaren door
Onderlinge verbanden in
Het lood…
Jaloersheid
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
540 Staat gunning op sterke benen,
die de weelde dragen van een gedeeld
gelukkig zijn.…
Het gevleugelde licht
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
449 het wijkend zicht
dat schemer doet
verdwijnen flitst zacht
een lieve voorbode
van verkeren in het
donkerste van de nacht
met nooit geziene
kleuren die dansen op
hypnotiserende muziek
in de meerdere dimensionaliteit
van ongekende vormen uit
een buitenaardse werkelijkheid
heb de vleugels omgeslagen
die reeds mijn schouders dragen…
met respect
netgedicht
4.3 met 14 stemmen
692 haar handen
hebben lettergrepen
ze verbergen een gezicht,
ongewassen
en wolken die oogleden sluiten,
de dagen
van de doden,
hongerig in de oogopslag van het kind
wie kan haar eenzaamheid verdragen
dragen
als een gevallen vogel,
achterblijven
en dan weer doorgaan in het gerimpel
van warme wind
we staan op een heuvel, golven naar de…
Verlangen
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
640 We blijven zoeken en verhopen,
we blijven ziende blind
omdat er meer is dan ons hart kan dragen.
Is mens-zijn dan een oeverloos verlangen,
een zoeken zonder echt te vinden ooit?
Ik weet het niet, maar wil toch blijven vragen.…
Vol speelse helden
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
475 we hebben
de witjes gezien
op gele velden
een zomers palet
vol speelse helden
in naamloos fladderen
vrijwel niet
te volgen in het
kleine doelloos vlagen
van een warme wind
die al die duizenden
moeiteloos kan dragen
daar waar thermiek
de kop opsteekt krijgen
zij eindelijk de hoogte
die hen doet verdwijnen
in het ijle wolkenwit…
Credo
gedicht
3.3 met 10 stemmen
8.685 ik geloof in een rivier
die stroomt van zee naar de bergen
ik vraag van poëzie niet meer
dan die rivier in kaart te brengen
ik wil geen water uit de rotsen slaan
maar ik wil water naar de rotsen dragen
droge zwarte rots
wordt blauwe waterrots
maar de kranten willen het anders
willen droog en zwart van koppen staan
werpen dammen op en dwingen…
Wijze
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
527 ik hoor weer het
wiegelied van een vogel
wil meegaan
op de juichende tonen
de echo bij me dragen
diep van binnen
als een tere wens
op mijn lippen leggen
doodstil zijn
nog één keer tranen
-
morgen, ja, morgen
zal ik warmte schrijven
spreid ik het licht
over de schaduwtijd
kleur een nieuwe dag
over de langdradige wond…
Een geboorte
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
912 helder glanst
en schittert glas
in donkere dagen
veel glinsters
dragen kleuren
die om uitleg vragen
streekjes verf uit
de tijd dat beelden
antwoord gaven
een lief verhaal
dat al generaties lang
wordt uitgedragen
in het zich overgeven
aan de sfeer van
samen en verwachten
met buiten kou
en binnen een zo
warm familieleven…
Zong bevroren tranen
netgedicht
1.8 met 5 stemmen
547 ik draag blauw
een kind van
wind water en ijs
uit conceptie van
een koude vorst en
de warme moederborst
wij lijnden niet
in diepgaande affectie
contrasteerden levensgroot
de verschillen die
wij maakten overbrugden
onze generatiekloof
nooit heb ik
echt warm gezorgd
wist haar kille levenslied
zij zong bevroren tranen
in het…
Gele hesjes, gele kerstjes
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
762 ik zie het al voor me
niet alleen het kerstkoor, ook alle kerstkerkgangers
dragen gele hesjes
snel omgedoopt tot de gele 'kerstjes'
de overvolle kerken verkondigen een geel protest
van dat wat al 2018 jaar geleden beloofd was
maar de armen van nu nog niet weet te 'berijken'
stil, vredig en moe geluisterd verlaten ze de kerken
de…
Gestorven
hartenkreet
4.0 met 7 stemmen
645 Voor altijd zal ik je
dragen in mijn hart en
respect blijf ik houden
voor jou.
Lieve vader van mij
een veilig thuis maar je blijft
altijd
dicht bij mij.
Rust zacht,
liefs je zoon.…
Maatstaf?
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
456 Boven de doden staan, een
handreiking naar het eindig,
zoals ze vroeger leefden, zijn
de overlevenden van nu, hun
schaduw gisteren vergeten, we
dragen de baar naar eigen inzicht,
en zonder het te weten, schijnt
de zon in ieders draf, de dood
als maatstaf wordt gemeten, werd
voor diegene, die de waarheid denkt
te hebben geschreven,…
Hun zelfbeeld
netgedicht
4.3 met 109 stemmen
476 ik heb de
spiegelbeelden
vaak weg moeten
dragen na
eenmalig gebruik
soms barstte het
evenbeeld in
luide snikken uit
wat reflecteerde
toonde het ver
boven zijn stand
geleefde lijf
waarvan het
gezwollen gezicht
het visitekaartje
was van grote ik
waarheid heeft
altijd pijn gedaan
in verontschuldiging
gingen velen weg
omdat zij…
Drievuldigheid
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
463 Onze onsterfelijke zielen
dragen eindeloze liefde voort,
die diep in het heelal onstond
en die op aarde voortbestaat.
Dankzij een wereld
die volstroomt met liefde.
Ondanks een wereld,
die leegstroomt van haat.…
Gekoesterd weten uit gene zijde
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
600 De was vouwend
pyama, vijf en twintig jaar oud,
nog van zoon
Wollen sokken oprollend van vriend
Outdoor hemd van ander wetend in kast
Wollen lange mantel van moeder
Handgewoven Nepalese das van vriendin
Gestreept Karl Kani shirt die ik al vijf en twintig jaar graag draag
Al die dingen koesteren mij en ik hen…
Schoonheid van het woord
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
714 Doop je pen in de schoonheid van woorden
omring ze met een laagje goud
koester ze stuk voor stuk
omdat mooie woorden troost brengen en geluk
laat ze schitteren op het wereld wijde web
of draag ze hardop voor uit de mooiste bundels
met witte bladzijden en woorden
gedrukt in zwart
zo blijft de schoonheid van gedichten en poezië
een verrijking…
Niet te begrijpen...
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
540 Hoe draag je een verdriet zo groot.
Gewikkeld in een deken
en de simpele woorden.
“Hij is dood.”…
Auschwitz
netgedicht
3.3 met 11 stemmen
827 commando
voor hem danst
soms ontsnap je
aan de dood
door te doen
alsof
je dood bent
tussen de doden
soms loop je
radeloos in
prikkeldraad
vast
omdat je
wilt vluchten
soms heb je
je verstopt
op de
onderduikplek
waar
niemand zoekt
soms bezwijk je
wat de dood
betekent maar
je overleeft
omdat
anderen jou dragen…
Ze zullen altijd wel blijven praten
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
408 Ze zullen altijd wel blijven praten
Maar ze zijn gewoon jaloers
Heb je dat nu in de gaten
Ik draag alle schade op mijn schouders
Ze hebben je eerder afgebroken dan opgebouwd
Ik reageerde alles af in het verleden op mijn ouders
Het zijn allemaal haters maar van binnen zijn ze fan
Populairste Dichter van de Benelux
Niemand kan dat zo beschrijven…
Kern
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
355 Sommige mensen zijn altijd onderweg
met plannen in de zak
en een uitweg in zicht
ze weten hoe je schuift
hoe je wint zonder te blijven
Anderen dragen minder
geen kaarten
geen noodpaden
zij kennen één weten
wanneer het leven nadert
scherp en zonder omwegen
zoeken zij niets buiten zich
zij keren terug
naar dat ene punt
en daar…
Verschuiven
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
335 slangen dragen
leren rugzakken
een beetje scheef
gevuld
met onvermogen
een slang doet
alsof kruipen gekozen is
het lastig
evenwicht
houdt zich stil
alsof het blijven kan
door gangen
die zomaar ophouden
doodlopend verschuift
iets
van moeten naar
laten
een omweg naar dezelfde
scheefhangende
rugzak
die de slang weer…
Even
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
224 ik groei als het licht mij kust
en slaap als de koude mij in slaap wiegt
ik bloei wanneer de zon mij liefkoost
en soms na stormen en overdaad
aan water of droogte
is het de nacht die mij sust
tot slapends toe, als de maan dat wil
zo draag ook jij de morgenstond
de dag, maar ook de avond in je ziel
de wegen die wij gaan vallen ooit doodstil…
Jouw lach is mijn herinnering
hartenkreet
3.2 met 15 stemmen
1.816 afstandelijk over
maar dat beeld bleek geheel verkeerd
Toen ik moeite nam je aan te spreken
bleek je warm, innemend en charmant
Door de indruk die je op me maakte
vergat ik je naam te vragen naderhand
Ik hoop je ooit weer tegen te komen
en je alsnog je naam te kunnen vragen
Maar jouw lach blijft mij altijd bij
dat beeld zal ik altijd bij me dragen…
dat strakt boven groen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
726 ik keek naar je op
je spiegelde hemel
ontmoette in glas
het wit van de wolken
zag jou komen
in blauw dat
strakt boven groen
in een zomer vol dromen
je was geen fata morgana
maar vatte mijn hand
keek naar het land
en zei, kom we gaan
naar het huis waarheen
de wind ons zal dragen
een thuis waar gelukkige
uren zich lengen tot…