1969 resultaten.
Dromenschepen
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
523 Er is een licht door
de noordenwinden
aangespoeld in een
krans van schuim stift de
lippen van het avondrood
haar grond gemarmerd,
de honger is gestorven,
de dood gewit met kokosmelk ,
de lach ontbloot in elk kinderziel
daar worden mensen
door hun zonnegod geraakt
regeren trommels
waarin de mensen hun
ware krijgskleur tonen
vervoering…
Nefertiti
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
521 Nefertiti is opeens volop van belang,
want haar stiefzoon Toetanchamon
heeft haar dodenmasker gestolen
en haar verstopt achter het behang.
Nefertiti ligt achter een wand verscholen
ze wilde protesteren, als dat nog kon,
maar al was ze eens de allermooiste vrouw,
hoe zat het met de schoonheid van haar ziel?
Ze hebben haar botweg tweederangs…
De heide is maar stil
poëzie
1.8 met 4 stemmen
2.237 De heide is maar stil,
het overal vol licht,
en als een zilverspil
het zonnelicht;
de wolken varen weg
over het vage blauwgrijze,
heel ver liggen witte weg
op zilvere wijze.
Ik voel de wind vergaan
om mijne oren,
ik wilde wel vergaan
in 't licht te lore.
--------------------
uit: Verzen (1903)…
The end
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
595 De laatste bladzij van je boek, is de ontknoping
Je weet hoe 't verhaal afloopt, goed of fout.
Wanneer de film het beeld vertoond : the end
Weet je dat je aan een nieuwe episode toe bent!
De laatste dag van je leven, wanneer dat weet je niet
Staat er geen the end, ook niet een nieuw boek in 't verschiet
Als je laatste dag aangebroken is, komt…
Thuiskinderen
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
471 treur niet lief wanneer je amper iets ziet
een boek opent en een potlood pakt
het is de regen die het land verliet
terwijl de vloer langzaam aan verzakt
je gaf genoeg om het ouderlijk huis
waar de vloer bij elke voetstap kraakte
en wij als kinderen bij het fornuis
niet over elkaar uitgepraat raakte
we hadden vrijheid en een stukje drop…
Firmament
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
584 Daar boven, aan het firmament,
zit iemand die ik werkelijk ken,
Een moord van een vent,
misschien dat je hem kent?
Daar boven aan de avondhemel,
zit een persoon,
die daar niet zit om doodgewoon
te zitten en te wijzen, neen,
Daar boven aan de lucht,
zit een persoon die NU verzucht,
Waar ben ik in vredesnaam aan begonnen,
met het…
krantenbericht
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
516 in de krant stond een bericht
de overledenen zullen schrijven
ze hebben een nieuw bericht
dat elk individu moet lezen
wat het is weet ik niet
omdat de ogen zijn gesloten
ik aarde ruik en pieren zie
die door het bloemperk kruipen
maar ga het maar lezen
misschien gaat het over vrede
of pistolen die dagen
en nachten korten
het is vast…
Tijdspanne
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
485 Hij vroeg hoe lang
we elkaar nu al kenden
Onmiddellijk sprong ik op
om hem het fotoalbum
te laten zien van een land
waar ik geweest was,
hem daarvandaan
mijn eerste emails had gestuurd.
Ik liet de gebouwen,
de musea, het eten,
de oude mensen, de valleien,
de rivieren en de glinstering op het water
zien waartussen hij ook allemaal…
Onze grootste buur?
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
470 Waar de levensraderen
van wieg tot zelf gedolven graf,
ratelend de aardkorst raken
ontspringen heerlijke bronnen
spinnend lispelt het water,
opgeschreven als heldere verhalen
waaruit de liefde als spelend kind
in werd geboren, soms vertragend
in de koelste meren, daarna de
versnelling tot aan een waterval,
het spat uiteen, het is overal…
DE PROFEET EN ZIJN OPVOLGER
poëzie
4.0 met 2 stemmen
935 Wij moeten worden als de bomen,
Die luistren in de diepe Grond.
Dan, zal een ruisen door ons stromen,
En alle blaadren worden mond.
De nederigen en de vrouwen
Geloven 't open woord gezwind;
Zij overreden het mistrouwen
Der mannen; en een eenzaam kind
Glipt 's avonds heimlijk in ons lover,
En heeft zijn nest zo diep gebouwd,
En geeft…
Ondanks dat ze er niet meer zijn?
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
603 We verliezen heel wat " geliefden" om ons heen,
ik vraag me wel eens af
Waarheen?
Doodstil, liggend in een kist, een laatste blik,
'k wou da'k wist, hoe de dood tegen te houden.
Maar dat lukt dus niet, en zo heb je bij verlies
door doodgaan, emmers vol alleen maar verdriet.
En toch, ondanks dat ze niet meer " onder ons" zijn,
Ondanks dat…
De plant van moeder
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
565 Moeder gaf haar
Een bommetje, eerlijk waar
Ze vond het een beetje raar
Zo stond dat plantje daar
Tot ineens grote schrik
De plant ging bloeien
Wat een schik
Het bommetje wat moeder gaf
Staat te pronken heel frivool
Een bom in bloei,
Niet vaak gezien
Een teken van boven
Van MOEDER misschien?…
3.
gedicht
4.0 met 1 stemmen
2.975 De professor bedenkt dat er een tijd is geweest
waarin alle speelgoeddieren écht levend waren
een Disneyfilmachtige tijd – alleen minder
wreed, gezelligheid en vrolijkheid
overheerste en de Schepper van Hemel en aarde moest nog beginnen
aan de opwindende en gevaarlijke ontdekkingsreis
die Hem uiteindelijk, na vele omzwervingen
naar Zijn eigen…
Geloof kwijt
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
510 Ik ben niet meer
Die ik was
Onbevangenheid verdwenen
Als sneeuw op 't groene gras.
Ik ben kwijt
Wat ik ooit had
Ben vreselijk op
Mijn hart getrapt.
Ik was zoekende
Naar het verlorene
Maar besloot te stoppen
Met het zoeken naar:
Het onvoorspelbare…
Dichterbij
netgedicht
4.1 met 9 stemmen
549 Vroeger zocht ik naar verruiming van mijn geest,
maar de laatste jaren raak ik meer en meer verdicht.
De zoete nectar blijkt alsmaar dichter bij huis
en de dingen dringen mij op aangename wijze terug
naar de simpele staat waar ik als kind in verkeerde,
een autoped was een autoped, liedjes waren liedjes.
Ik vergeet zelfs alle moeilijke boeken…
Eindjes
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
466 Wanneer ik alle losse eindjes
aan elkaar knoop,
Is het bijkans zeker dat ik niet meer
voor- of achteruit loop.…
het oog gaat brandend onder
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
597 waar aan de Kim
de paarsblauwe hemel
vuurrood aan stukken scheurt
helicopterstrepen
verdeeldheid zaaien
drijft een schommelige zee
en in de verte schraapt er traag
nog een bootje langs de einder
op het zand van het strand
spelen licht en schaduw
hun schimmenspel
het oog gaat brandend onder
de kijker ook
en dan de zon…
Binnen Wereld
netgedicht
3.9 met 15 stemmen
657 Hier zit ik op m'n stoel een beetje voor me uit te staren
Ik heb een vaag gevoel dat ik niet zomaar kan verklaren
Er welt iets in me op, wat is het, hoofd wees even stil
Relax, ik concentreer me op een innerlijke schil
Bloeit daar, vlakbij m'n middenrif, een onderwater-varen
En zweeft er langs die klier een kreeft met opgeheven scharen…
Vrede in de nacht
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
457 In het holst van de nacht,
heeft de vrede me gewekt.
Ik voel mijn levensadem,
in en weer naar buiten gaan.
Ik zie kwaadaardige gedachten,
komen en tot stof vergaan.
In ons warme bed begrijp ik,
wat niet kan worden begrepen.
Hier, in de stilte van de nacht.
Nu, waar de morgen op ons wacht.…
blind en doof
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
569 laat mij zweven op wolken
schaars verlicht
boven het zinken van de zon
zonder notie
van tienduizend doden
en meer
niet weten
van sterven
van wraak
niet weten
van haat
laat mij drijven boven de einder
zonder besef
van verderf
van onrecht
zonder besef
van eindigheid
blind en doof
laat mij huizen onder de horizon…
Wilde haren
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
509 Wanneer onze wilde haren weer zijn aangegroeid,
en ons bloed stroomt waar het niet kan gaan.
Wanneer we door de nacht worden meegesleurd,
naar waar verboden dromen ons verleiden.
Wees niet bang, we zijn daar niet alleen.
Daar waar we zelf niet meer kunnen denken.
Daar en daar alleen vinden we geheimen,
en wie van ons mag die ontdekken?
Ook…
jacht in de hemel
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
504 op een herfstige avond
hoog op het reuzenrad
was een meisje aan 't verdrinken
in haar tranen van verdriet.
geen mens had iets gezien
maar wel een vogel die kon praten
vroeg het meisje wat er was.
ze zei : – ik ben geen ster
en zal er nooit een worden
maar, hoe kan ik de maan aanraken ? –
de vogel vroeg verbaasd : – waarom ? –
het…
Geborgen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
460 Waar het geheim
diep in mij woont
voel ik me thuis
zelfs in onveiligheid
van dagelijkse zorgen
blijkt telkens
dat het mysterie
mij steeds toont
ik ben geborgen…
De weduwe te Naïn.
poëzie
4.5 met 2 stemmen
1.182 Zwaar drukte 't lot op 't hart der Joodse vrouwe.
Nog pas verbrak de dood 't verbond der trouwe,
Of, gram te moe, verdubbelt hij haar rouwe
Om nieuw gemis:
Een zoon, de lust, de troost van hare dagen,
Met hem de vrucht, die de echtboom haar mocht dragen,
Haar Enige ligt haar van 't hart geslagen:
Wat droefenis!
Zij krimpt van wee…
NOCTURNE
gedicht
5.0 met 1 stemmen
2.851 De maan roeit brandend
langs 't wolkenrif,
en 't bos is paars:
vergiftigd. -
Poel en half open pad
vol hete bramen,
fel en rond
in geur.
De vlakte, een fletse ruiker
en de lippen droog;
sterren vallen
als dauw.
Gestalten jagen woest:
saters in horden;
en hun grijze adem
is zichtbaar.
Nimfen, bloemwit
met groene haren
vluchten…
Gestrekt
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
560 Verroest, ik hem mijn arm verrekt
vast net iets te ver gestrekt
kon niet bij wa'k pakken wou
en verdorie, daar zit ik nou
met een verrekt lichaamsdeel
gelukkig maar eentje, dus niet zoveel
maar 't is wat, als je iets verrekt
voor hetzelfde geldt lig je gestrekt
dan heeft verrekken niks geen zin meer
maar daarover graag een andere keer.…
Afscheid van de winter
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
476 Het ligt in het geheim van de natuur besloten
hoe gij het hart hebt weten te bevriezen
het leven met ingenomen dood tot stilstand bracht
om te verteren onder zuiverend maanlicht
uit 't duister van de nacht gekomen
volgt afscheid om nieuw geboren ochtendgloren
van lente in stralend begin gelouterd
om de kringloop te volmaken
het is met het…
De Gedoornde
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
431 voor het tonen van een mens
is géen eenduidigheid
geboren met pijn en bloed
in naaktheid van bestaan
in zijn dualiteit draagt hij
liefde en angst in zich
bewust van leven en sterven
struikelt hij zijn pad
pijn van doornen wordt gevoeld
doorleefd als bitterdrank
schoonheid bloeit als witte roos
in het centrum van zijn hart…
Maria
gedicht
5.0 met 1 stemmen
4.508 Toen ik ingeslapen was
in zonneglas, in zonneglas,
waarvan de kamer was -
een ongeboren diamant
van glinstervliezen, ingekeken
door ongestoorde moederogen -
heb ik haar lichaam weergezien:
een licht met het vermogen
Te kunnen worden kind of ster
en nu ik me heb bewogen
moet er een droom geboren zijn
waarvoor een koning ligt gebogen.…
Al is er winter op de achtergrond
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
501 De regen valt nog steeds
maar lente speelt
nu in mijn ziel.
Er groeit naast al het groen
verbondenheid
en teder mededogen.…