2969 resultaten.
Hun zomer blues
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
494 warm
stippelden
de eerste
zonnestralen
hun zomer blues
op een manier
die kinderen
al deden kraaien
naar zon en strand
het nu al
draaien
met de kleine
blote voetjes
in het zand gaf
al de zachte ruis
van wit vallend
water als
voetenkuis
waar warmte
zich al laat vertalen
in het rood van
gezichten
zal het ijsje
van het…
Jozina
netgedicht
3.1 met 11 stemmen
1.354 Het is stil, verlaten aan het strand
ongestoord rollen m'n tranen in het zand
in de verte, schepen op de ruwe zee
snijdende wind, neemt de gedachte aan je mee
voor even hoef ik niet stoer te zijn
mag ik beleven: het leven is niet fijn
het ergste is gebeurd dat ik kon vrezen
er zal nooit een samen wezen
die gedachte maakt m'n hart als versteend…
Vakantierdroom
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
408 ik heb mijn handen
gewassen met zand
op het strand van de zee
het was warm en rul
gleed door mijn vingers
als een soepele waterval
pas later bracht
water houvast ik speelde
met vorm en ballast
tot het zand verdween
de bodem golfde
en wit schuim verscheen
ik bezag de rimpels
van nat en herfstige kou
droogde ze gauw in de zon…
In het voorbij drijven gevangen
hartenkreet
3.5 met 13 stemmen
3.878 Hij heeft een mooie lach
zo eentje
die de tijd doet stoppen,
tenen laat krullen
in zwarte sokken
een lach die je van
het strand zou willen oprapen
net als de mist
je brilglazen doet vervagen
een lach zo fris
die in een appel
blijft hangen,
zacht laat herinneren
hoe de lente smaakt
na een fris pintje bier
met lef volmaakt,
het…
Tijd
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
971 Regen
Grijs en donker
rollen de golven aan,
de wind komt van landinwaarts
en buiten de meeuwen
is er geen kat op't strand
alleen wat verlaten plassen
en hopen van nat zand.…
Die Kus
hartenkreet
3.7 met 18 stemmen
2.352 Lopend op het strand
Jij en ik
Onze voeten in de koude zee
Voorbij de zon die langzaam ondergaat
Jij legt je jas om mijn schouders
Onze ogen vinden elkaar
Dan raken jouw zachte lippen de mijne
En leiden ze mij weg, hier ver vandaan
De zon, de zee, het zand
Alles lijkt te zijn verdwenen
Maar als ik mijn ogen open doe
Ben ik…
Magie van leven
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
431 natuurlijk
zweefde jij niet
wel dansten je
voetafdrukken
op het zand
in een choreografie
van zee en een
warme zomerdag
die golfjes transparant
het strand opbracht
waar zij
en passant
de sporen wisten
van wandelaars en
mensen aan de kant
je hebt de ruimte
waar jij zeegezichten
schrijft tot mystiek decor
verheven ook schepping…
Vinger in de pap
gedicht
2.4 met 262 stemmen
69.480 Ook de liefde voor mezelf, een mens tenslotte, strandde.
Ik weet nog waar en hoe. Ik was helemaal alleen
toen dat gebeurde en dacht dit overleef ik niet,
maar vergiste me.…
kennisgeving
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
483 tot ons aller besef
is uit zicht verdwenen
het strand in gedachte
emmer en schep in de hand
jeugd die prilheid verloor
tot wasdom gekomen
met twijfel als enige
en algemene zekerheid
we leefden als
langeafstandszwemmers
landloos gebleven en
naar open water verwezen
we hoefden geen bloemen
of bezoek aan huis
deuren en ramen…
Mijn Valentijn
hartenkreet
3.7 met 46 stemmen
6.287 Met jou, m'n lief, aan m'n zij
is het leven een avontuur
je maakt me vrolijk en blij
we genieten bij maanlicht
van een glas wijn
gaan op in de natuur
slenteren langs het strand
je veegt 'n traan van m'n gezicht
pakt liefdevol mijn hand
ik aanbid je, wil de jouwe zijn
als het even kon
reisde ik met je mee
naar de einder, naar de zon
ik blijf…
Samen één
hartenkreet
3.8 met 12 stemmen
2.933 een eenheid was gevormd
zoals de zee met het strand
en de deur met een dak
zo kon ik bij je schuilen
waar mijn ziel vertekend was
blies je splinters even weg
met jouw ogen van de dag
zonder het licht van de nacht
en door jouw haren te voelen
was mijn kussen sneller droog
zonder het gefluit in de ochtend
en de wind vanuit het westen…
Los zand
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
1.037 drijven we doelloos rond
en kunnen elkaar niet vinden
We wonen in luchtkastelen
vol opgeblazen dromen
tollend aan de hemel
langs de toppen van de bomen
Jezus verbleef drie dagen lang
in het ’t Vaderhuis met open ramen
Zijn wijsheid ving het stuifzand op
en kneedde alles samen
Bijééngebald in Jezus’ handen
worden we vissers aan Zijn stranden…
het einde van de dag
netgedicht
4.4 met 27 stemmen
1.958 opent
de einder waar
schreeuwende vogels
beuken tegen de branding
van barstend zelfbedrog
wanneer dagen korten
en zich losrukken
van wat ooit vleugels waren
over een vlakke zee
van meisjesjaren
die ik meedroeg
op mijn heupen
voor jij in mijn tepels beet
en het naïeve land bezeilde
ik treed uit je ogen
en verlaat het gesloten strand…
De kleine krul
netgedicht
5.0 met 22 stemmen
402 ze keek me aan
ik voelde haar blik
zacht tastend
naar binnen gaan
in grijs blauw
beschreef zij de
subtiele horizonnen
van verre zeegezichten
toch herkende ik
in de kleine krul
van witte golven
haar aanstekelijke lach
die met zijn
zachte mantra een
delende eeuwigheid
aan het strand gaf
heb me totaal
opengesteld in het
ervaren…
onmetelijk
netgedicht
3.8 met 21 stemmen
1.115 laat me zijn
van ster tot ster
van zon naar maan
het strand in onze wereld
waar stilte ons omsluit
als eeuwige, zachte nevel
laat me zijn
van golf tot wolk
van zicht naar zee
de wind in het deinen
waar ik mijn ziel leg
in samenvloeiende lijnen
zo vrij en traag
in vol verlangen
het ritme vinden
laat me strelen
jouw duizend oceanen…
Zee
netgedicht
4.6 met 19 stemmen
1.158 Op het strand,
mijn gezicht naar de oceaan gekeerd,
zong ik met vissers
terwijl we zware netten binnenhaalden.
In de haven,
stond ik schouder aan schouder met werkers,
containers met vreemde schrifttekens
van roestige boten takelend.…
Opwaaiend stof
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
463 muren kaatsten
het zinloos gesprek
echo’s dolden
in holle frasen
ramen donkerden in
de zee van misverstanden
die zich ontrolde op
stranden vol onbegrip
de discussie met een
spervuur van woorden
emoties vlamden in
gesticulerende handen
een krijsende meeuw
klaarde de lucht
nam stilte mee in
het koninklijk landen
wij lachten…
Zie, ik ben
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
703 En meer is er niet over van storm of
zee moe gezogen aan rondborstig strand zo
dat alles in zinnen ontstoken was of
ze laat zich zacht wiegen op kloeke
heupen van getij. En kijk naar mij,
ik ben.
Ik raak vervoerd in stromingen
die ik nog steeds herken.…
Isla Negra
netgedicht
4.5 met 40 stemmen
1.043 Oh Pablo,
op dit strand
reed je een levensgroot paard uit papier-mâché
en streelde je aangespoelde boegbeelden.
Oh Pablo,
hoeveel scheepjes en berichten
zond jij in flessen naar de hopelozen?
Hoeveel postkaarten kreeg je terug uit exotische landen?…
Tijd.
hartenkreet
2.2 met 5 stemmen
1.352 In mijn hoofd is alles tomeloos
terwijl ik luister naar de wind
van zeven wereldzeeën
Onvast schrijf ik in ’t zand
hoeveel ik voor je voel, lief kind
had ik maar hier met jou gevreeën
Leeg nu het strand, de zee schreeuwt eb
Zacht fluister ik, de tijd die stond niet stil
O tijd! Wat heb je ons aangedaan!…
de afstand nabij
netgedicht
4.0 met 33 stemmen
1.600 anders dan
ik
blijf jij de leegte
bevaren
om maar niet
de afstand naar nu
te hoeven verklaren
drijven wil je enkel
naar een vederlichte diepte
niet in staat, zo denk ik,
af te stemmen
op de golven van mijn strand
je bent geenszins bereid
de zucht naar verblind zicht,
al was het maar voor even,
te ruilen voor een open venster…
Lange trage rollers
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
437 ooit hebben zij
met vliedende vloed
in een noordwesterstorm
verwoestend toegeslagen
toen joegen afvalhout
en losgeraakte stukken
puin langs het steeds
verder afkalvend duin
wie nauw luistert
hoort berouw in het
zacht gefluister over
dit extreem geweld
hun schoonheid
in de lange trage rollers
maakt nog sissend goed waar
het strand…
Vergeten....
hartenkreet
3.9 met 30 stemmen
1.453 En ik voel mijn tranen branden,
nog voor het verlossende woord,
zie de liefde van ons echt stranden,
en slaat ons geluk hard overboord...
Voel jij jouw liefde wegebben,
en hadden we dit eerder kunnen weten?
Weet dan, dat ik je nog héél lang zal liefhebben,
nog láng, nadat je me zult zijn vergeten....…
Dromen
hartenkreet
2.9 met 8 stemmen
1.006 Samen wandelen op het strand,
Met onze tenen lekker in het zand.
Mooie fantasie die nooit zal uitkomen,
Maar dat zijn de allermooiste dromen.…
Een mythische hand
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
424 ik heb het strand
zien veranderen als
door een mythische hand
waar ooit de duinen
verwaaiden staan
nu huizen op stand
geen drietand
of neptunus maar
een hand van de mammon
regeert hier met macht
graaiers en geld
ondermijnen natuurlijk gezag
de zee heeft gesproken
met steeds hogere golven
haar stijging krijgt grote gevolgen…
voorbij bijna
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
1.618 het tij alweer
bezit zal nemen van haar
versteende ingewanden
in de korte tijdsspanne daarna
het wonder van de vruchtbaarheid
kleine kiemen tot gras
gezouten kruid tot was
plankton op het land
het gebulder der golven
zwelt stilaan aan
tot het geluid van sterven
in de euforie van het leven
wil hij niet, hij rept zich
weg van het strand…
aangespoelde dromen
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
529 Ik streepte met zand over de toppen
van je schoonheid, raakte met mate
je vrouwzijn aan kuste het strand in je haren
terwijl je wist dat je op het hoogtepunt
mij tot stoppen zou manen
Het spel van schelpen en wat zeewier
haakte in elkaar door het aangespoelde
visserstouw en hoe ik het ook ontknoopte,
deze liefde was niet waarop ik…
Vonkte gouden regen
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
535 je vonkte
gouden regen
rook naar zomer
strand en golfjes zee
die pure volheid
van het leven toen
lach en ogen
stralend in een zoen
ik nam je mee
de wereld in
doldwaas verliefd op
jou mijn eigen griet
we zijn gaan lopen
naar de horizon
dansten schaduw
in het rode avondlicht
ik wist nog
dat de hemel kierde
toen ik jou zacht kuste…
Week 17 in haiku
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
576 De bollenvelden
spelen geen leentjebuur
bij Mondriaan
Het duin wordt groen
en het strand kakelbont
van de paviljoenen
Met een trekker
sleept hij schelpen uit zee -
beulen hoeft niet meer
Blad na blad
sluiten de bomen buiten
mijn vergezicht
Kastanjetakken
laten hun groene handjes
wapperen
Ze verteren
opgeslagen krachten -
takken…
Vinger in de pap
gedicht
3.0 met 37 stemmen
26.972 Ook de liefde voor mezelf, een mens tenslotte, strandde.
Ik weet nog waar en hoe. Ik was helemaal alleen
toen dat gebeurde en dacht dit overleef ik niet,
maar vergiste me.…