27289 resultaten.
De vraag
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
726 Een traan van water en een traan van licht
Als je kijkt naar deze lucht en zee
Het leven van ritme en dans stopt nu
Dit uitzicht voert je mee
De wereld staat even stil
Geen geweld, geen ruzie, geen oorlog
Maar licht, leven, hoop en perfectie
Zoals het op aarde moet zijn, toch?…
De engel
gedicht
2.5 met 53 stemmen
16.327 Maar meestal weten de mensen het niet
dat ik neerstort in lichtval
vloeibaar als water word
en zij mij kunnen betreden.
---------------------
uit: 'Toledo', 1995.…
wij
hartenkreet
2.8 met 8 stemmen
1.690 onze smarten wijd ik
aan schurft van eikenbomen; wonden, ongeheeld
aan pijnboomschors; ‘s nachts, weet ik,
kreunen wouden
onze vreugde zweeft met vrije vogels;
zeeadelaars over het water
een zwaluwenvlucht, onberekenbaar
of mussenjongen op een vensterbank
onze liefde is als wilde roos
het stof der aarde, onweerregen
als de gewassen,…
Sla de steen rijp
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
1.004 Dat vliedend leven water
beroepshalve openingen
slijt in grot met doorzicht
naar de waarde van
zijn droom en
dan dat inzicht
hoe men zijn wanen
reeds sinds lang
heeft uitgewoond
zonder zijn daken
ooit tot dekken laten
komen
en breed het hemelspan
inwast.
Omdat alles zo onvast
is van voeten en
van aarde.…
arm of rijk
hartenkreet
3.6 met 34 stemmen
4.283 Ieder mens op deze aarde
is van gelijke waarde
de een die leeft in weelde
de ander behoort tot de bedeelden
Arm of rijk
het is maar hoe je het bekijkt
de een heeft geld
en is welgesteld
De andere heeft niet eens een huis
een tent is hun thuis
water komt niet uit een kraan
maar uit een put vandaan
Arm of rijk
ieder mens is gelijk…
ontmoeting in spiegel
netgedicht
4.0 met 17 stemmen
818 onvoorwaardelijke
allesomvattende
onuitputtelijke
lieve liefde
hoe onvermoeibaar
heb ik je gezocht
noord en zuid
oost en west
in diepste diepten
en in verste verte
hemel en aarde heb ik bewogen
water en vuur
uitgeput en moedeloos
op mijn schreden
teruggekeerd
en thuis gekomen
poets ik mijn spiegel schoon
na zoveel lange…
spiegelrozen
netgedicht
3.7 met 22 stemmen
922 jezelf
en de kinderen van de aarde
als een druppelherinnering
voor later…
Pasen
gedicht
2.9 met 11 stemmen
7.406 De dag begint, de klok tikt
postzegels worden gestempeld
de brief bezorgd en je woont
al niet meer bij het water.
Zoals je hangt in de lucht
gesprongen, aan de parachute
razend snel nader je de aarde.
Kerstmis? Het is al Pasen.
--------------------------------
uit: 'Het gras vergeten', 1991.…
Schalie cyaankali
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
477 Veilig en verantwoord, zegt Henk Kamp
Al gaan we diep en chemisch injecteren
En moeder aarde ernstig molesteren
Millieufreaks zien in alles wel een ramp
't Is 5 jaar gratis gas, laten we klinken
Hooguit is straks ons water niet te drinken
(Of blijkt heel Boxtel langzaam weg te zinken)…
Met de wortels naar boven
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
605 Wortels die zo vaak
Al te vergeefs in de
Diepte naar water
Hebben gezocht,
Levensbron die daar
Nog wel is, maar
Tot op de bodem uitgeput -
Hebben zich nu naar boven
Gericht, zoeken het leven
Nu boven de grond:
Aarde overspoeld met
Overvloedige regen,
Rijke modder voorzien
Van voedsel en vocht -
Ze hebben hun weg
Naar…
Eden
gedicht
5.0 met 5 stemmen
12.956 Het leven in de Hof van Eden
was te mooi om waar te wezen
De zon kwam op de zon ging onder
De tijd was nog niet uitgevonden
Er was hemel er was aarde
Er was lucht en er was water
In het bos de wilde beesten
Er was Adam er was Eva
Ze leefden met elkaar in vrede
Zonder doel en zonder reden
Ze kenden oorzaak noch gevolg
Er was toekomst…
winterlijf
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
600 nadien valt honing uit de bomen
even onaanraakbaar als
lucht onder steen
er is genoeg winter te gaan
voordat blauw een kleur is en
groen de aarde
nog altijd borstelt het water
zijn tanden, ondergaat huid terloops
onbekommerde rilling
krakend de ruggengraat
in vertraging zeer dicht naderend
terwijl dit later lijkt
op dat voorheen…
Hitte-haiku's
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
628 Het is zo droog
water bereikt
de lippen niet meer.
Bloedhete zomerdag
de middenstand zegt:
'vrouwen bloot, handel dood'.
De zee rekt zich uit
een rode bikini
deint op de golven.
De hitte
verschroeit de aarde
geur van bosbrand.
Het kampvuur
zet de tijd stil
we blijven wakker.…
Pijn
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
470 in kleine
en grote
stralen
flitste aarde
zonlicht terug
in mijn bereik
spiegelde
warmte over
gezicht en huid
als extra gift
op deze
nazomerse dag
ook de zee
flitste met water
van rollende
golven en het
stuk rimpelloos
wateroppervlak
zo dachten
wij onze huid
te pleasen maar
vergaten te
smeren door pijn
gaan wij dat snel…
Timbre van begeerte
netgedicht
3.2 met 11 stemmen
877 We willen meedeinen
met de lakens in de wind
om te verdwijnen als het stof
dat schittert in het licht.
We willen de verbeelding bezingen
en ontwaken op de tonen van
de regen geurend onder bomen
liggen tot de aarde naar de hemel reikt.…
Herfstsonate
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
743 Wuivend in de milde herfstzon
schitteren de vele kleuren
als op een schilderspalet
strak tekenen de nerven zich af
de wind speelt krijgertje met de blaadjes die zich
als een vliegend tapijt
aaneen gesmeed voortbewegen
opgejaagd en weer uiteengerukt
om met een laatste buiteling
zacht dwarrelend neer te komen
op de zwarte aarde die hen wacht…
Gedicht bij foto
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
757 waar licht verschraalt
en dromen stollen
land tot welke macht
versteend platgetreden
dwaas van gedachten
de wind monddood
geen vogel vliegt nog
verwoest luchtkastelen
aarde stilzwijgend stil
veert onder voeten
schaduwen verloren
lijviger dan ooit
de stad onbebouwd
waait er een boom voorbij
ik was nimmer hier…
Of we er komen of niet
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
813 laag op laag als aarde…
Hemelcharme
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
485 de hemel toont haar charme
een beeld van vertrouwen
in spiegelingen van rust
voor een tijdje lijkt het
alsof een levend vuur
de aarde schetsend kust
hier ontmoet ik mijn verlangen
het enkel nog willen vertoeven
rond de kracht van de gouden stralen
zijn waar de stilte nog spreekt
de wind in een zweverig geruis
over de velden weet te…
Angel's share
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
518 Angel’s share
ik ontsnap
nog voor compostering
uit het gesneuvelde blad
en voel mij opgenomen
korrels zand kriebelen
schuren mij schoon
ontdaan van alle opsmuk
klaar voor de eeuwigheid
tilt de wind mijn bladergeest op
het Engelendeel voor de hemel
residu voor de aarde
zo ben ik in alles en overal
ooit verwaaid
en meegetroond…
Dat wat komt
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
658 maar iemand zal allengs
de aarde wekken
voor jou, voor mij,
ons beiden…
Lezen uit de bron
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
559 Ik geniet van je woorden,
je lijvige bestaan
mijn vingers betreden
je broze huid
mijn aandacht
kriebelt je wezen
mijn adem blaast
als de wind
ik voel haast
je knisperend blad
zuchten
oude tijden herleven
de regen tikt een oerdans
de aarde omarmt onze voeten
ik voel me even verbonden
met de wijzen van de wereld.…
In ogenschouw
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
626 zo laat het licht nog
een avondzonnestraal
de wind op de vlucht
na een dag van wanorde
het lijkt alsof een kranige eik
een buiging naar de aarde maakt
‘zo, deze storm heeft mijn
waardigheid niet geraakt’
-
ik ontrafel doordacht
mijn eigen onstuimigheid
in deze verademing lijkt
het leven transparant
och, hoe onschendbaar…
Broedplaats?
netgedicht
5.0 met 6 stemmen
445 Berusting zucht
uit de geur van
verse grond,
houdt het
verstilde blad
omhoog,
onophoudelijk
stroomt bloed
door de aardse
navelstreng
van tijd, ondeelbaar
uit balans,
vergeten het verdriet
dat in een
kinderbrand ontstak,
blijft het vonken
ondanks tegen=
wind en regen, een
broedplaats vindt,
te lang gezwegen
om het kleine
af…
Buiig wit
netgedicht
4.8 met 24 stemmen
474 zacht dalen
de vlokken uit
buiig wit
het losraken
van de kristallen
haken geeft hen gewicht
de zweefvlucht
op minimale wind
is een en al rust
waar stilte
weer woorden hoort
is aarde nabij
een groene wei
met spelende kinderen
wordt plotseling verblijd
met ruimte voor het
sneeuwprettig bewegen
in onverwachte wintertijd…
Over een nieuw begin
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
495 Verlangen sloeg neer in weke aarde
toen hij ging langs het smalle pad
een vlucht van wilde ganzen
zocht verre overzijden.
Ruimte zon en wind in korte vlagen
schreven een nieuw begin in hem.…
Helende stralen
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
514 ik vleugelde
het licht van
de zon beteugelde
liefkozend
haar warmte
door met
schaduw en
wind regulerend
de natuur
te bedelen met
de benodigde
golven groen
die naadloos
pasten in het
jaargetijde van
het seizoen
juist daar waar
de zon moeilijk
door begroeiing
de aarde bereikte
flitsten helende
stralen langs
stammen en takken…
Onze rok
gedicht
2.5 met 144 stemmen
24.019 wind in riet. We houden nu het meest
van zaken die je nauwelijks hoort of ziet.
Fragielpotig waden we – omdat het moet. Het water
troost. Ondiep. Onze rok.
hebben we hoog opgetrokken.…
Den Haag, een ode
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
1.046 Den Haag, je werd stad van het water,
de singels, de grachten, het Spui
en de beek bij Tuschinsky’s,
nu niet meer zo vaak
Den Haag, je bent nog altijd de wind
van het strand af de stad in
waar wappert de vlag met de vogel,
de éénpootsvogel, de kleppervogel,
de trotse, de hooggezetene.…
De stilte is gebroken
netgedicht
3.5 met 43 stemmen
5.828 Een zuchtje wind,
geruis,
geritsel van de bladeren.
Het is stil.
Golvend water,
stromend,
in een riviertje.
Het is stil.
De zonsopgang,
de warme gloed,
belicht de savanne.
Het is stil.
Plots...
De vogels ontwaken,
gefluit,
een melodie,
bij het ochtendlicht.
Een kudde buffels,
stormt voorbij,
opgeschrikt door leeuwen.…