3326 resultaten.
reizen (2)
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
559 het trage tikken van de klok
benadrukt statig de gestolde stilte
op zondagmiddag is mijn venster
op de wereld de doodse eindeloze
straat waarin zelfs de hond
zwijgt en slaapt
het hart kan de oppervlakte
niet bereiken om op de tong
te liggen
in deze onbeweeglijke uren
glijden mijn ogen voorbij
de horizon naar de eindeloze
sterrenregen…
"Es gibt !" naar Heidegger
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
551 Zoemende zoemer, zoemende bij
eeuwige zoener
van bloemen, geuren, kleuren
after likeuren
trillende, rillende wemelslag
elfen vlieger
in de vleugelslag
van ringende ringen
nachten van wachten
scheervlucht in gekraakt sonar
zoekspel van onaantastbaar
jagen naar een nieuwe horizon
zoemende zoenende bij, zo na-bij
zonder midzomernachtzoen…
Toekomst in je rug
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
851 Achterstevoren
rijd ik
in een trein
het landschap volgend
naar de einder
mijmerend
peins ik
over fouten
in mijn leven
steeds kleiner
word ik
inzicht
wordt me niet gegeven
wanneer details
naar achtergronden
vervloeien
vooruit
ga ik rijden
in de trein
focus
krijg ik
op het landschap
de horizon
zet zich uit
komt razend…
Die de oorlog overleefden
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
580 Gewoon op de stoep
In een waterig
Oorlogszonnetje,
Jij kijkt met
Vrolijke kinderogen
De toekomst in
Terwijl je een
Van je glazen
Knikkers naar je
Beste vriendinnetje
Rolt - zij heeft
De waanzin die oorlog
Heet overleefd, net
Als jouw blik met
Knikkers van glas
En leem
Maar jij bent
Verdwenen, ver over
De horizon…
Lichamelijke pijn
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
694 Het zou zo bijzonder zijn
Leven zonder pijn
De energie is ver te zoeken
Ik vaal als vrouw oma en moeke
Mijn gevoelens slingeren heen en weer
Lichaam je doet mij zo zeer
Ik wil mijn tranen niet laten gaan
Maar emotioneel kan ik het niet meer aan
Mijn keel zit dicht
Ach, achter de horizon schijnt weer het vrolijke licht
Daar denk ik…
Thuis
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
608 Ik zie de horizon, ik ben thuis
Ik sluit ieder in mijn armen
en zal de kou verjagen en het
hart verwarmen..…
puinkegels
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
559 puinkegels van ontgoocheling
etsen lijnen in de wanhoop
van het desolate braakland
tussen de oevers van de horizon
merktekens
op de weg
van nergens naar nergens
in elk brandpunt
doen bundels divergente banen
een poging parallel te blijven
en zelfs te snijden
maar elk kruispunt vormt
een nieuwe puinhoop
alleen het nulpunt op oneindig…
De middelmaat
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
495 weer heb ik geprobeerd
mijn horizon te verticaliseren
het is mij niet gelukt
droeg stenen aan voor babel
talen spraken vloeiend hun cement
op weg naar het ultiem moment
maar woorden braakten stilte uit
wij raakten onze hoogte kwijt
in een chaos die geen hemel kent
erosie heeft de klus geklaard
ambities kennen weer hun aardse plaats…
Nachtvlinder
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
524 Jouw mystiek is de nevel in mijn hoofd
dat beeld verlicht de nachtelijke horizon
jij strooit lichtjes als vallende meteoren.…
Dat herfstige
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
558 jij hebt
dat herfstige
in vale kleuren
de volle zomertinten
verschralen naar het grijs
intense van een verre horizon
je lach trotseert
de elementen en is
de lage zon al gepasseerd
je pas mist
het joyeuze voorzichtig
stappend op het nevelige pad
nog oogsten
lange schemeruren
de laatste kleur van het seizoen
maar winter kraakt…
In krullend water
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
475 ik wist de zee
in krullend water
zag de kleuren later
het witte schuim
schreef keurig schuin
zijn regels op het zand
in grijsblauwe tinten
lijkt de hemel te blinken
aan een verre horizon
waar lucht en aarde
elkaar nevelig raken
licht regen helder op
donkert een zware bui
zijn schaduwstrepen in
het eindeloos ruime sop…
eenhoorn
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
457 in die woordeloze jaren
onthecht van plaats en tijd
projecteerden zij op de witte
plekken hun verlangens naar
een land voorbij de horizon
tussen beelden en werkelijkheid
vervaagden de lagen
de eenhoorn!…
Moest je
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
506 dan steun ik mijn hoofd tegen je hals
Verloren in de warmte van jou lijf
kijkend naar de horizon
Zo staan en je zorgen doen vergeten.…
Bootje in een fles
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
608 Witte zeilen hoog gehesen
Geteisterd door een flinke windhoos
Op Gods wil aangewezen
En op die van de matroos
Dit schouwspel duurt al jaren voort
Varend in turbulente stormen
Ofschoon licht aan de horizon gloort
Schuimen golven in talrijke vormen
Buiten dit tafereel hoort men getik
Van grootmoeders antieke breigerei
De zeebries geeft…
Dierbare stilte
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
471 In de stilte van de avond
voor het afscheid van het licht
zie ik nog langs lange lanen
jouw silhouet stil verdwijnen uit zicht
je schouders wat gebogen
je blik op de horizon gericht
zacht hoor ik schuifelende voeten
door het mulle stoffige zand
denk aan handen alsof ze zoekend
vragen naar een vriendschapsband
een stem die vraagt om waarheid…
Opgelucht
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
547 Oude bomen verbergen
hun stille geheimen
tussen de wortels
zolang hun takken
nieuw leven brengen
Langzaam loop ik langs
waterrijk landschap
waar traag de zon
de horizon verwarmt
tot de beklemming
langzaam weer loslaat
ogen gewend raken
aan het heldere licht
ik voel een zucht
slaak een kreet
er is weer leven…
Verstilde wereld
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
614 laan,
een sneeuw verlichte weg
de bomen, de oud
geworden dromen, het
water, bevroren rimpels
verstillen tijd, ingeblazen
door de wind, nergens
enig geluid, het is een
wondere wereld die me
omsluit, het bruisend
bloed dat het hart van de
aarde omsluit en wat
uit mijn verdoving wekt,
de zintuigen gescherpt op
de liniaal van de horizon…
Het Grote Gebeuren (Vlucht MH17 op 17 juli 2014)
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
464 niemandsland
vleugelloos weggeworpen
zachte tassen, stoelen
hard metaal, ledematen
ook mijn hart
staat stil
van ongeloof
toch ligt daar een lakschoen
toch lees ik opengeklapte levens
mijn vertroebelde ogen
en mond vol gedachten
vragen om woorden
voor de leegte
Dit veel te grote gebeuren
op een doodgewone dag
reikt voorbij de horizon…
Voorbij twijfel en onzekerheid
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
492 Hoe vaker de zon ondergaat
des te helderder verschijnt ze aan de horizon.
Wordt eerst zon en aanschouw
dan de wereld in vol ornaat.
Te vaak zoeken we naar het waarom en hoe
en komen niet aan leven toe.
Schep ruimte voor het heden.
Focus op de toekomst.
Niet op het verleden!…
Geen filters
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
722 -die breken deze avond stuk -
en ook wel trage meisjes die behagen,
het monster aan de horizon
is nauwelijks te bejagen.
Ik ben een woudloper,
Ik tel mijn sparren in jouw diepe bos
maar lunchen doe ik op een tra
daarna laat ik mijn dieren los,
gisteren nog was ik een eekhoorn,
vandaag ben ik jouw wulpse vos.…
De vissen vliegen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
401 De grote zee
schuimt onstuimig
De schepen worstelen
zich er doorheen, duiken
steeds weer op uit de golven
op weg naar de haven
die het wilde water temt
De vissen vliegen
uit de handen van de schippers
snel aan wal, tot hoge stapels
onder de bruinrode hemel
van de ondergaande zon
en de schepen veren op
Aan de donkere horizon
droomt…
ALIS VOLAT PROPRIIS
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
620 dat wat rest, ligt in mij opgeslagen
geborgen in mijn dunne handen
verankerd in mijn hart
bij vlagen vloeibaar maar steeds warm
het zandkasteel, de parelmoeren schelpen
het zachte van je wang
zo ver als ik maar kijken kan, wil ik
je volgen, tot ik enkel nog een stipje zie
samen met het witte van de wolken
verdwijn je aan de horizon
jouw…
Schuw licht
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
431 het verwaait
als schuw licht
dat de waarheid
nooit zal openbaren
stille woorden
schreeuwen leugens
van de daken
worden niet gehoord
toch gaat ieder
gebukt onder de
terreur van angst
als bange wezels
het de ander
achterna is
kringetje lopen
zonder eind
zonder horizon
in toekomst
bewegen zonder
enige vaart
voordat wij de…
In blond passeren
netgedicht
4.8 met 24 stemmen
372 paardestaart
heb ik niet goed
kunnen signaleren
omdat er zoveel
lege dagen in zaten
zonder taal of teken
met slechts de schaduw
van liefde die er ooit was
ik was beduusd
onverwacht zoveel
jou te ontmoeten terwijl
mij negeren gangbaar was
toch lijkt het rood
van de loper weer
zichtbaar in de verte
en gelukkig is de
hoopgevende horizon…
In bed denk ik jou
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
364 In bed denk ik jou
tegen mij aan, ik ben -
mijn vormen in jouw handen
en kan even vergeten
Mijn buik van binnen vol
blauwe plekken, juist daar
verlang ik jou, wil ik jou
voelen en geen uur weten
Schoon en geurig uit bad
lang en gelukkig
sabbelen en strelen
onsterfelijk keten
Doen wat ik kan, dromen
Mijn zinnen, mijn horizon
verzetten…
Mijmering
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
247 De zee woont in mijn adem
al sinds mijn eerste dag
ik groeide op met haar golven
haar stormen en haar zachte lach
waar de horizon de hemel raakt
daar voel ik mij het meest thuis
en zolang de wind mij dragen wil
blijft de zee mijn huis
want in het ritme van het water
vind ik telkens weer mijn rust
alsof de zee mij stil omarmt
met elke golf…
Voorspelling
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
3.348 Terwijl ik mij hierover bezin,
zie ik de horizon verdwijnen.
Als 'k omdraai naar’t verleden,
verdwijnt die in dichte mist.
Ik verplaats me naar ’t heden,
weet niet of ik mij heb vergist,
dat 't heden gekend verleden
nieuwe toekomst voorspelt.
Wijl wat ik toen heb vermeden,
is wat mij in 't heden zo kwelt.…
een behouden vaart
hartenkreet
4.2 met 43 stemmen
13.350 De horizon houdt daar niet op, we zien je alleen niet meer.
In ons hart leef je nu nog voort, die pijn, het doet zo’n zeer.
Wij zullen vertellen wie je was, je karakter en je aard.
Super opa is niet meer ...
Een behouden vaart!…
Bohémien
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
481 Hij deed niet aan halfnaakte waderij
In parkvijvers van het noorderplantsoen
't Was ook geen losgeslagen dwalerij
In 't centrum van de knusse
oude stad
Waar allengs verder aan de horizon
De bouw steeds minder sprak tot de verbeelding
De kubussen van uniform beton
En polychroom glas, bij het oud station
Sinds mijn vertrek naar de rijzende…
Echo van eb
netgedicht
1.3 met 3 stemmen
477 Grijze leegte slaapt
golven zwijgen in de nacht
sterren houden wacht
Alleen, zo eenzaam voel ik mij bij eb
waar de horizon zakt, verzonken in slapend zand.
De lucht weeft tranen in wolken van grijs
en ik kraak, ik wacht op mijn liefste, op een hand.
De horizon zakt, verzonken in slapend zand.…