4313 resultaten.
Muren van niet thuis
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
527 zag de grauwe vensters
in muren van niet thuis
een straatlantaarn
donkerde de chaos in
schijnbaar verlaten huis
toch klop ik aan
in licht verwachten
de voordeur kraakte
in het openen na
zoveel stille nachten
je blik weerkaatste
in de schemer van de trap
ik had de eerste stap gezet
jij wist mijn gevoel jouw hand
vond feilloos snel…
Onrust
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
1.596 beroof me van het heden
over drie weken opnieuw het leven
gevoelens sidderen door me heen
ik heb er liever geen
geef terug mijn eigen ik
want deze schizo voelt zich zelfs te sick
zo hard is soms het bestaan
terwijl depressies komen en gaan
O lichaam verlaat toch mijn angst
Gaat heen met mijn ongeduld!
Verdwijn uit mijn ogen!…
Stille zaterdag
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
577 Als was U was in hun handen
en gekerfd hout eeuwen oud
sprokkelden keien
aarzelend blauw
waar tongen smolten
en duistere kelen beklemming
zonder ontzag kreten
gingen grenzen gebukt
onder langzaamaan verlaten
ik hoorde aan
maar sprak Uw taal niet
ik luisterde
maar kon U niet verstaan
genageld
liet ik Uw hand voorbijgaan
opstaan…
Strandtafereel
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
1.059 De zee aan het strand
waarop een uitkijkpost staat
het lijkt zo verlaten
maar ik voel me er zo thuis.
Warmte die mij deelgenoot maakt
van binnen, en ik drink water
berusting is mijn heelmeester
en sluit daarom af nu met een punt.…
Le paradis du coeur
netgedicht
4.0 met 23 stemmen
915 nog erger
dan het sterven
is bij leven
verlatenheid erven
en chaos
je zuigt in een kolk
waar de ziel likt
aan een scherpe dolk
*dans le paradis du coeur*
het touw naar
de hemel lijkt gebroken
de opperherder is,
onaangekondigd,
ondergedoken
ik hoef niemand
te vertellen
hoe mensen
mensen pellen
*dans le paradis du coeur…
Een haan kraait
gedicht
2.1 met 276 stemmen
47.298 Zoals, andersom,
de schreeuw van wie
heelhuids ter wereld komt:
in woede en pijn
je moeder verlaten en
dan toch luidkeels
willen leven en leven.
Onbegrijpelijk, later.
----------------------------------------
uit: 'Wat blijft komt nooit terug', 2002.…
Vals sprookje
netgedicht
2.9 met 8 stemmen
881 vorige nacht heb ik gewandeld
op de rand van een sprookje
dat niet echt mee wou spelen
nu na een dag verlatenheid
gaat de zon opnieuw onder
ik sta aan een slapeloos venster
in het zwarte licht ga ik op reis
met een taal hard als metaal
stoer, klinkend klaar, hard op hard
alleen nog te redden
door een berustende zee
die momenteel onvindbaar…
Lente
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
464 Donkere dagen vervliegen
voelde mij volkomen verlaten
het is de kilte die langzaam
verdwijnt jouw glimlach
breekt door alle wolken
het grauwe wordt stilletjes
opgelicht ik denk aan je ogen
ze zijn door vreugde bevangen
zie de wind mijn stilte sussen
liefde doet de pijn verdringen
zit onder een roze wolk bedolven
-een nieuwe…
Herboren
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
497 Mijn tenen staken over de rand
Van een vervallen houten brug
Regen druppels vielen uit de hemel
En verdwenen in de rivier onder mijn voeten
Naakt had ik twee uur geleden
Het huis verlaten
Om hier op verschimmeld hout
naar een boos kolkende rivier te kunnen kijken
Maar ik ben niet voor niets gekomen
Ik sluit mijn ogen en spring
Zonder…
Vrees
hartenkreet
3.9 met 11 stemmen
843 Soms als het nacht is
de straten verlaten
Alle lichten gedoofd
niemand om te praten
Dan vrees ik wel eens
dat er geen morgen is
De lucht zwart blijft
gehuld in droefenis
Mensen blijven slapen
en vogels sterven uit
Blauwe wolken verdwenen
in een stad zonder geluid
Planten staken hun zuurstof
geen passie meer geen lust
Een Spookstad…
Verstolen in lach
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
565 ik heb over
hoofden gelopen
het bieden en loven gezien
de kleine tragedies
van hopen en kopen
het moeten laten misschien
inhaal en hebzucht
verstolen in lach stiekeme
vreugde als de koper toch hapt
het feest is geweest
het plein bijna verlaten
de rotzooi voor ieder te rapen
plots klinkt de kreet
van een kind dat in de troep
zijn…
afscheid van leven
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
753 toen de wereld haar verlaten had
vergat ze dat ze mooi was, ze vergat
de kleine schelp vol troost die toch de
zachtste glans kon hebben
dat witte bloemen langs de weg zich terugtrokken
gaf de dood een kleine kans om extra
zwaar te zijn
maar tussen pijn en levend lijden
schikt nog een moment voor zon
strijden geeft de kracht het hart…
Op sokken
netgedicht
1.5 met 4 stemmen
760 veeg de bewijsstukken maar van tafel
en de kruimels onder het kleed
draai de klok maar terug naar gister
als of het er allemaal niet toe deed
hoe je haar hebt geslagen
viel ze pardoes op de grond
sneed haar gil door merg en been
alsof de wereld niet bestond
heb je ziedend het huis verlaten
ben je heel hard weggerend
haar snikkend achterlatend…
Voor in het missen
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
655 aan het begin
van jouw naam
de zucht, de adem
langs de vleugels
het puntje van je neus
ja heus, ik ben het blad
dat door de winden
in het alleen zijn zwerft
het allerkleinste vogeltje
dat tinkelliedjes fluit
als een zomerdroom sterft
ik ben de hand
die telkens liefde
naar je zal schrijven
door de spelende wolken
op de verlaten…
JIJ EN IK
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
648 Huilend als een kind,
zwervend zonder schuilplaats,
zal ik je weer verlaten...…
toverkracht
hartenkreet
4.4 met 8 stemmen
1.439 Toen je liep in de verlaten gangen.
We gaven je nog een laatste zoen.
Jij was onze kampioen.
Ik was boos, boos op iedereen maar niet op jou.
Ik fluisterde woorden en zei dat ik van je hou.
Ik huilde dag en nacht.
Ik dacht: waarom hebben dokters geen toverkracht?…
Stamboom
hartenkreet
3.0 met 4 stemmen
1.542 Als alle bladeren zijn gevallen
en de boom weer leeg is
dan vult mijn brein zich met wortels
vanuit de grond van mijn hart
het verleden verlaten
alle gedachtes in het hier en nu
maar herinneringen blijven
van de bomen die tegen over mij stonden
die ik zag, toen ik het licht zag
de wortels van de bomen zijn spiegels van mijzelf
al zijn…
En zo gewenst gekomen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
761 Voor mijn dochter
Zo verlaat nog
En zo gewenst gekomen
Sta jij daar
In het volle
Ochtendlicht te glanzen met
Vlinders die jou omringen -
Vlinder met de kleur
Van vrijheid om je heen
Die na pijn en verdriet
Zo veel vreugde bracht
En vrede voor iedereen
In liefde opgedragen aan onze dochter Oetske Alke Frederiek,
Casa…
Schijnbaar
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
587 Tot op de lengte der dagen
schijn jij nog altijd
op eeuwig durende golven
dansen vogels in de wind
worden verlaten voetstappen
langzaam opgeslokt
zijn schelpen stille getuigen
van 'n leven voor zij
op het zand werden geworpen
rent een viervoeter
achter een bal tot
in de branding
haren wapperen
mijn jas dicht knopend
proef ik jou…
Waanweten
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
898 stille dagen, aarzelen
door de zwangere zomer
velen hebben ons al verlaten
naar verre nieuwe oorden
fonkelende nachten
waar sterren schuiven
wetend dat Orion dra
de avondhemel siert
deuren van najaarsdagen
zal ontgrendelen met
eendere troosteloze uren
en een huiverend klagen
stilte niet te verdragen
dagen niet te vertragen
en zomers…
De warme herfstzon
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
553 ik dartel weer
sinds tijden
in de warme herfstzon
hagel heb ik
kunnen mijden
de donderslag was niet voor mij
zie de mensen
zachtjes ernstig praten
geschokt door mijn verlaten
maar ik voel me vrij
het aardse leven
is er nog even voor mij
ga hen met
mijn speelsheid plagen
antwoord geven op nog open vragen
in samen zijn
zullen…
de zwaarte van het licht
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
490 de dood van mijn dochter
is een rode draad
zijn laffe daad -toen hij haar nam
kwam onverwacht; mijn gram
voor altijd durend
na zoveel dagen nog haar geest
in duizend meisjes zien
blond en lang geschouderd bovendien
verwaait door mijn verlaten zien
tot goud
ik voel me oud
als ik haar jeugd in stilstand weet
het glas is koud, maar…
Wit, knipperend neonlicht
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
490 Verlatenheid zet je bestaan
op scherp:
niemand interesseert het
of jouw verzonnen essentie
ons naar de keel grijpt...
Wij blijven dus weg.
Ach joh,
neem de dingen met een knipoog.…
Het applaus is grijs
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
498 hij poetst en polijst
spreekt van zilver
maar zijn woorden
slaan zwart uit
wanhopig kijkt hij
zijn toehoorders in de ogen
ziet wat hoofden gebogen
terwijl de rest hem ontwijkt
nog is hij niet klaar
wie zwijgt stemt toe
maar het applaus is grijs
en zijn stem doodmoe
als hij het katheder verlaat
met een nietszeggend gebaar
ziet hij…
Vertrek
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
690 je was hier
binnen totaalmuren
ter herschikking van
aankomsttijden
we hebben bestaan,
schroeiplekken achter
ons gelaten, laten gaan,
van bed gewisseld
in een ontboste kamer
geurend naar roest en olie
gedoofd brood en
schemerplanten, vaag
wegens verlaten van
stemmen, avondschimmel
onder de radar
achter de horizon
we hebben…
Verbond
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
553 Het alleen zijn
Alles is daartegen
Want het is altijd de regen
Die men niet verdragen kan
Donderslagen
Diepe vragen
Die hoofden
En de geest
Doen verwarren
waarom is ieders
Geest
Op zijn eigen reis
Incompleet
Dat is wreed
Dat explodeert
En bezeert
Mondt uit
In stukgelopen relaties
In hartenzeer
door emotioneel onweer
Door het verlaten…
Gele hesjes, gele kerstjes
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
762 ik zie het al voor me
niet alleen het kerstkoor, ook alle kerstkerkgangers
dragen gele hesjes
snel omgedoopt tot de gele 'kerstjes'
de overvolle kerken verkondigen een geel protest
van dat wat al 2018 jaar geleden beloofd was
maar de armen van nu nog niet weet te 'berijken'
stil, vredig en moe geluisterd verlaten ze de kerken
de…
KUS ME
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
551 kus me kus me
proef m’n lippen
en vraag me dan maar weer
gaan we de I’s eindelijk voorzien
van hun bijbehorende stippen
of gaan we zoals de laatste keer
ons warme proeflokaal
alsnog besluiteloos
verlaten misschien
met weer een ervaring
rijker en een vervolgverhaal
kus me
proef me
sus me
het uit elkaar gaan
doet zo zeer…
Extravert licht
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
452 fluctueerde
niet alleen in kleur
maar straalde ook
wisselende warmte uit
haar energetisch zijn
putte uit bronnen
van schier eindeloze
scheppingsvitaliteit
die gevoed worden
door nucleaire reacties
binnen een interstellaire
balans van zwaartekracht
zonder dit extravert
licht van een leven
brengende zon zou ons
stelsel leeg en verlaten…
thuiskomst
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
472 we kwamen thuis
toen we door het raam
onze flinterdunne
vervlogen dromen
aanschouwden
het schommeltje
vergeefs bungelend
aan een balk
de dode takken
in zompigheid vergaan
een verlaten ploeg
woekerende brandnetels
de vogelkers die brons
kleurt in het ingetogen
herfstlicht
de tamme kastanjes
het zacht haast
sacraal roze
van…