2600 resultaten.
Het haventje van Oud Beyerland
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
921 Het water dat een toevlucht neemt,
bevangen lijkt door eigen spiegelbeelden,
blinkt terwijl het voorbij stroomt,
dan plots voor even weer verdwenen
naar buitengaats haar eigen horizon..
Verslingerd aan de oude rivier
bij een keerpunt net buiten deze haven
raakt men vanzelf verder terug..…
Op drift
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
574 losgescheurd uit de beschutting
van loswal en kadekant
raakt het wonderwerk op drift
een onhoorbaar ijle wind
suist door onzichtbare zeilen
over de kleurloze stilte vallen
de schaduwen van niet nagekomen beloftes
zwijgend vormen zich de patronen
aan iedere vorm kleeft een stem
die als een paukenslag droomtijd versplintert
tegen de horizon…
Koppige illusies?
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
448 Verliefdheid,
als de heetste lava is gestold
op de flanken van de horizon
in ochtendsporen weggerold
in het wikken en het wegen.…
Uw lichaam mijn graf -sonnet-
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
779 weg kon komen
omdat de liefde mij intens verbond
bevlogen door de warmte van uw mond
het moment alleen nog wilde dromen
voelde de tijd verschanst in zomernacht
vlogen de uren ons nimmer voorbij
volkomen rust en stilte zij aan zij
van verre zongen sterren fluisterzacht
kleuren veranderden in vuurbloemen
waar tonen streelden langs de horizon…
Dynamische lach
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
660 De tunnel rekt mijn koers
mijn vizier wordt verlicht
evenaar mijn horizon
zij kleurt mijn avondlicht.
Ik verleg mijn laatste grenzen
en spoor haar unieke lach
voor vertrouwen en geloof
voor mijn nacht en dag.
Mijn silhouet straalt naar haar
tegen zonsondergang.
Met hartstocht in mijn keel
deel ik met haar levenslang.…
Lachte zacht mijn naam
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
521 je schurkte tegen mij aan
lachte zacht mijn naam
vingers speelden hun spel in
het omstrengelen van hemel en hel
ik volgde je ogen
maar jij dook steeds weg
niet in ontwijken maar
juist door mij te doen kijken
jouw blik ging
van binnen naar buiten
verder dan ruiten en horizon
raakte een weids perspectief
ik had je zo eindeloos lief…
LHTB-vluchtelingen apart gezet!
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
491 ook die van de mijne
Maar ik zag veelal
donkere wolken, striemende regens,
hagel, sneeuwstormen, ijzel en gladheid
met heel veel vallen en weer opstaan
En dan de wind, die winderige wind
zowel uit oost, west, noord en zuid
snoeihard lang m´n hoofd razen
Maar ook soms een spatje zon
voorafgaand aan ´n regenboog
onsamenhangend aan de horizon…
moeras
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
527 voortdurende bescherming
van prikkeldraad, maar ook weer niet
ik voel water tegen mijn oever klotsen
mijn golven kabbelen steeds voort
plots geeft een vierkant blok
een wending in mijn lijn
vele ronde palen trekken mijn
prikkels naar de einder toe
de vliet, het riet, de draad
omringen mijn drassige gedachte
wilgen dragen aan de horizon…
In het oudste zonlicht
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
449 de angst
voor het onbegrensde wat ginds betekent
ook voor hier en waar geen maat op staat,
beperkt de ruimte in tot eigen schaal los
van het allesomvattende uitspansel, als de
gekromde uitspatting van de aangepaste tijd,
het hart, de binten gekraakt in het schuim
van de bestemming uit het land van vertrek
tot de boodschap op de horizon…
Spaties?
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
446 verbonden in gehechte levensplooien
sluimerde een onechtheid van het denken
met de gesluierde waarheid voor ogen
die ik in een onafhankelijkheid las, in
spaties tussen het praten en het zwijgen
creëert een grootsheid van het onbevlekte
woord, verdwalen we in een ongebleekte
zekerheid, verscholen teksten zonder geluid
tot aan de oude horizon…
Schouwspel
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
482 Nemen dan
hun vlucht
Naar de horizon
Laten zich verleiden
Door de rode avondzon
De dag schemert
De nacht ontwaakt
Het is donker en duister
De wereld slaapt
Gefluister, ik luister
Zie het weerlicht
van de maan
En fonkelende sterren
Ver van mij vandaan
De lucht wordt duister, prachtig
De nacht donker, bijna raadselachtig
Tot…
Uw lichaam mijn graf (sonnet)
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
560 weg kon komen
omdat de liefde mij intens verbond
bevlogen door de warmte van uw mond
het moment alleen nog wilde dromen
voelde de tijd verschanst in zomernacht
vlogen de uren ons nimmer voorbij
volkomen rust en stilte zij aan zij
van verre zongen sterren fluisterzacht
kleuren veranderden in vuurbloemen
waar tonen streelden langs de horizon…
Uitzicht/Impressie
gedicht
4.0 met 1 stemmen
3.145 wakkert
verlangen
aan
zin om
er op
uit te
gaan
Op je kop
te gaan
staan
verre oorden
verre verten
lonken
over
de horizon
Voorlopig
is de lente
nog
"op de
bon" en
zijn
dit gedachten,
verzonken.…
mien, hoera!
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
920 vannacht al
aan de overkant
hingen de slingers
wie goed luisterde
hoorde joop en zijn vrienden
zacht nog neuriën
mien waar is mijn feestneus
mien waar is m'n neus
waar toch is m'n feestneus
ik zei onze joop
ik moet 'm hebben
als ik naar dat feesie ga
nu het ochtend is
jubelt uit de horizon
hij zijn mientje
zijn woorden…
Zwarte Pad
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
482 ik aan òns fietsen
naar het Zwarte Pad
ons praten, wandelen aan strand,
uitzicht op Katwijk Noordwijk,
ons liggen in een pan
omringd door helm en wind
geruis van golven, zee
door halve koppen
die door sprieten mee
wilden genieten,
en ik denk aan het terugfietsen weer
naar de straat waar je woont,
die heet als het plaatsje aan de horizon…
Dubbel herfst
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
513 waar we ’s zomers zaten
In de lucht meldt zich de gans als wintergast
Van de takken dwarrelen nu de bladeren
Als veel kleurige vlinders naar de grond
Of drijven op ’t water alsof ze badderen
Maar zwieren eerst nog op de wind in ’t rond
Stil zit ik nog te genieten in de late zon
In de late warme najaarsstralen
Van de rode gloed aan verre horizon…
Schouwspel
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
592 Nemen dan
hun vlucht
Naar de horizon
Laten zich verleiden
Door de rode avondzon
De dag schemert
De nacht ontwaakt
Het is donker en duister
De wereld slaapt
Gefluister, ik luister
Zie het weerlicht
van de maan
En fonkelende sterren
Ver van mij vandaan
De lucht wordt duister, prachtig
De nacht donker, bijna raadselachtig
Tot…
Rooilaan langs de Maas
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
721 Eerst dient de horizon zich weidser aan,
zo zonder bomen die het uitzicht zeven.
Dit werd pas 's winters even vrij gegeven,
om er dan snel een loofdoek voor te slaan.
Een kleine bal, een zwarte volle maan,
lijkt al wat in de verte is gebleven.
De bomen zijn steeds ijler weggedreven.
Van dichterbij zie ik een pony staan.…
Ongebroken wit?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
426 Het kleurde alles wit
onaantastbaar, z’n
hopeloze strijd tegen
elk kleurloos tijdsbederf
met een zelfde spiegelbeeld
maar altijd in het voorste gelid,
bleekt het de barrières weg
op kaarsrechte wegen te verdwijnen
als stip aan een ongebroken horizon
in nog niet ontdekte dromen
en het pas gevonden opnieuw begon
een voorgeschreven optocht…
Het juiste perspectief?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
402 onbevangen
lichaam,
alles afgewogen,
verlaat als laatste
passagier een
voortdenderende
trein op een
onbenoemd station
met een te nauw
valies met niet
gelabelde dromen
retour-adres onbekend
als ik die verlies
het perspectief
in de cadans
van spoorrails
in de verste verten
opgaan in elkaar,
tot aan de
moegestreden
horizon…
Herfst zonder oogst
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
423 jij hebt zomer gezocht
waar kou klapperende
tanden wit licht weerkaatsten
einders gevonden die
hitte trillend de verzengende
horizon mismaakten
hebt tal van
verschroeide bladeren
gekeerd maar het leven
bleek al door de immense
hitte te zijn verteerd in
een herfst zonder oogst
nog duistert het
onder levenloos loof
maar de koelte…
Zelf-loos gebied?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
437 De augustus-zon raakt
de haartjes in je hals,
daarachter rollen paarse
schaduwen eindeloze lopers
voor ons uit, terwijl ik je spoor
nauwelijks volgen kan, wat over
het inzicht van de horizon reikt
geen woord over beide lippen,
alleen zichtbaar op de tere huid,
tinteling tot in het bot, plekje
ingeruimd in ons heelal, hemel
vol nectar…
jouw stad
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
486 stad, wat ze ook zeggen
de stoeptegels zijn van jou
de ramen, de kleuren, de geuren
het bloed achter de ogen
de geboorte, het kind
elke straat, elke taal
deze plek is van jou
alleen van jou
jij bepaalt met wie je deelt
deze lucht is jouw adem
dit cement zijn jouw poriën
hier at je brood, dronk je verdriet
huilde je vreugde
deze horizon…
Stand houden?
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
449 Kompas loopt uit het verstand,
als de kleine ruimte ergens
tussen staan en vallen hangt,
met de hakken in los zand
verstilling van de muggen
boven de vennen, de jacht
op de zoetste smaak van bloed
de lijnen van de tocht worden
onzichtbaar, een snaar
die in zichzelf trilt, de toon
te luid verhaalt ,
de horizon eist de beeltenis…
Als een abces
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
431 het was jouw
broedsel niet
dat onder je
vingers krioelde
om een eerste
glimp van buiten
op te slaan van het
tabula rasa bestaan
geïnstitutionaliseerd
hormoonde zorg
een affectief en uiterst
adequaat traject
als een abces
vermenigvuldigde zich
het vreemde leven door
angstimpulsen af te geven
de vlek is al voorbij
de horizon…
Even boom zijn
netgedicht
4.5 met 8 stemmen
427 Gewoon op een dag in jaar als de zon vrolijk schijnt
tot zij in de vooravond achter de horizon verdwijnt.…
Op zonnewind
netgedicht
4.9 met 24 stemmen
447 wij zijn
onverhoeds het
luchtruim ingedoken
met gedachten als
vleugels en ogen al
de horizon voorbij
eindelijk totaal vrij
alleen de lach
legt beslag op de
koers die wij
willen aanhouden
in de chaos die
ruimte ons biedt met
als baken ga en geniet
vervluchtigd
driften wij langs
stelsels en sterrenhopen
liggen lui op zonnewind…
Een laatste oordeel
netgedicht
4.8 met 24 stemmen
455 nog slaat mijn hart vrij op
impulsen van een batterij
weer schuiven de
panelen we zijn in
samen met te velen
privacy slaat op hol
zonder rust worden we dol
we hebben de balans
verloren oncontroleerbare
energieën ondergraven
met onbekende kracht
ons geestelijk gezag
aarde roert zich in een
donker verontrusten dat
aan de horizon…
Rimpelwoud
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
668 voor de verloren kinderen
je laat mijn hand niet los
peutert handig uit jouw neus
roept wat vlinders om versterking
en in het bij je zijn klinkt een lied
over hoe jij jezelf bent gebleven
onder het maanlicht
van de nacht
ben jij de mens
die jij voor ogen ziet
we huilen samen, drinken bier
het gevoel wil maar niet wijken
omdat de horizon…
Zwijgend leren leven
netgedicht
4.8 met 6 stemmen
579 Misschien mag ik alles verstaan
begrijpen, dieper voelen
lezen en de muren blijven zien
de deuren en de ramen
in het afscheidsgedicht dat jij schreef
over de grachten in het niemandsland
waar verdwaasde weeskinderen zoeken
naar de spiegel van de kalme horizon
en weet je, in mijn kleine wereld
blijf ik in gedachten alles lezen
wat jij…