3479 resultaten.
Ik heb het raam dichtgedaan
gedicht
2.5 met 26 stemmen
7.795 Ik heb het raam dichtgedaan om de zomer niet te horen
maar de zon brandt door de muren
en de vliegen draaien hun motoren klem in de gordijnen.
Een hond en een kind kunnen blij en slapen
tot het gisteren wordt.
Auto's die nog stilstaan. Adem, zonder te bewegen.
Het glas in mijn hand bevat schommelend water.…
Huishouden
gedicht
1.5 met 4 stemmen
2.750 hier het laken
en daaronder het naakte slopende meisje
midden de muur hangt ingekaderd
het toeziend oog; de camera's doen hun werk
en zonder hieraan afbreuk: een stoel wordt
geen stoel, houdt huis. zo ook het raamkozijn,
het tekort van de put. het haar dat haar bewaakt
De slaap sloopt niet meer droomt onafgesproken.…
TOMELOOS
netgedicht
3.0 met 8 stemmen
917 Hoe hoog nog kan het dak
mijn schreeuw de wind doorklieven
de tijd voorbij gereisd
een zucht in lucht bewaren
een wachtwoord vol met hoop
houw ik uit grauwe muren
de hamer vastberaden
de code in jouw kleur
ik oefen barensweeën
als wou ik jou opnieuw
als zouden twijfeltouwen
jou nimmermeer verstrikt
mijn hand omvat de rand
waarop je…
Edvard Munch
netgedicht
0.5 met 2 stemmen
583 .
---------------------------------------------
In Oslo is men hem flink aan het knijpen,
Daar zit voor kapitalen aan de muur,
En kunst van Edvard Munch is schreeuwend duur,
Alleen, je moet zijn kunst wel goed begrijpen.
Want mensen daar, die wij erover spraken:
"Wij kunnen er geen chocola van maken".…
raamvers
netgedicht
4.5 met 8 stemmen
620 en de pijn
wat doen we met de pijn
generfd tot in de muren van dit huis
het lijkt alsof wij nooit bestonden
en misschien moeten wij het maar zo laten
of zal ik langs de ramen gaan
en dichters vragen
maar vragen zijn
vervelend en dichters houden niet
antwoorden
waarin dromen zinloos ijlen omdat moeder of vader
enkel in steen sprak…
kringloop van schaduwen
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
569 minder wordt;
het kind dat zoekt naar dunne plekken
en de afbeelding van het licht, hoe het
om een glimlach weent, als vreemde, ongezien
dat het steeds meer wordt
in een beheerste vorm; grachten vol gedachten,
bovenop de stilte van het alledaagse en hoe het
tenslotte zal weten dat het schrijven moet
omdat gesproken woorden achterblijven in muren…
slechts toegankelijk
netgedicht
4.4 met 12 stemmen
716 mijn hart is stil
alsof het overweegt
om weg te gaan
en jou achter te laten
op mijn wang, aangevreten
door het zilt dat oogleden van liefde sluit
hoe zou het afscheid zijn
als een stap in een zuilengang van echo
waar boete beelden maakt en de reis aankondigt
met het hoofd tegen de muur
zou het dan mijn stem zijn
die de weg tot stof…
rouw
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
572 er uit
een koude ruit
die spiegels aan de einders rijgt
haar wereld zwijgt, de zijne huilt
rond de knop schuilt nog de glans
van onvergetelijke vingers, zachtjes ingewreven
door de tijd
en spijt om oude uren
want wat kwijt is, wandelt mee; het leeft
in trillingen van liefs
verankerd door de warmte van de zon
een huis met open muren…
Het eerste mislukte begin
gedicht
5.0 met 1 stemmen
12.705 Ze hebben de muur bezet,
de zolder gegijzeld,
het dak vermoord
en het raam dichtgetimmerd.
Ze dwongen het balkon
zijn planten
op de stoep te gooien
en zelfmoord
te plegen.
Ze begroeven de kelder,
ze bevalen de schuur haar rommel achter te laten
en te verdwijnen
en
ik
leef nog.…
Voelbaar
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
618 Gewandeld langs vochtige muren.
Regen waar we voor schuil gingen.
In eeuwigheid kan dit eeuwig duren.
Ik voel jouw lichaam en geest.
Mijn dagen glinsteren in de nacht.
Als een parel in de stille oceaan.
Daar ligt de basis van jouw kracht.…
Huishouden
gedicht
3.0 met 1 stemmen
2.572 hier het laken
en daaronder het naakte slopende meisje
midden de muur hangt gekaderd
het toeziend oog; camera's doen hun werk
en zonder hieraan afbreuk: een stoel wordt
geen stol, houdt huis. zo ook het raamkozijn,
het tekort van de put. het haar dat haar bewaakt
de slaap sloopt niet meer droomt onafgesproken.…
binnen buiten
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
435 de ruit beslaat niet meer
elke keer als kou
in windvlagen, scherp vertekenend
langs muren schuurt
een dweil ligt werkeloos in het geheugen
en de tijd duurt voort… om een oog,
om een tand
daar hoort de rauwe weerzin van het lot
alsnog de kreten, van een plot
die meerdaags
buiten oevers treedt
vandaag gaat over morgen,
morgen kijkt terug…
Mijn rusteloze en zwarte ziel
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
725 De dag is zo donker als de nacht
Geen licht aan het einde van mijn weg
Liefde ketst af op mijn pantser
Een muur van zelfbescherming vormt zich
Vluchten uit de werkelijkheid
Van mijn alledaags bestaan
Ik wil dit niet maar het is de wil
Van mijn rusteloze en zwarte ziel.…
novembermaand
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
516 Nog steeds
komen woorden
opdagen uit het niets
als een slang van letters
Glijdende verhalen als een puck
zo snel op glad ijs
schrijft het schrift zichzelf een weg
door de muren van onwetendheid
Bestaansrecht als een totempaal boven
het water dat volledige ingaven geeft
tot ons gegeven leven
waarin alles past als een puzzel van onwetendheid…
vorst verlet
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
510 waar muren zich terugtrekken in grijs
de ijzig koude dag zijn sporen nalaat, in
de patrijspoort van een kokerblik
staat een snik
zich in te houden
nochtans kruipt de kille pijn
van niet meer onder mensen zijn
door merg en been
waar gaat dit heen?…
Ken de kou van steen
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
500 hun letters woorden zinnen
bouwen stilte om me heen
nog kan ik de tonen onderscheiden
van hen die de gesprekken leiden
diep van binnen ben ik moederziel alleen
er zijn geen muren om me heen
het open lijkt al tijden afgesloten
door zijn onbereikbaarheid
mijn ogen zien het ijlings
vluchten van de huidige realiteit
ik ken de kou van steen…
terra incognita
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
578 ik kijk door het venster
ik zie mezelf staan
op een dunne muur die
die onaards tot de wolken reikt
beneden kijkt niemand er van op
er is geen beginnen aan
van onwaarschijnlijkheden wordt
men kribbig en moe
onverwacht stoot de wind me om
zwiept me van ongekende hoogte
brengt me in een tuimeling waar
geen einde aan lijkt te komen
abrupt…
Terug naar de tekentafel
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
545 De muur mag ook,
maar das een heel gedoe,
van elke week behangen
worden
je armen zo moe!…
Het gesloten boek
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
589 Een sterk verhaal
gebundeld met emoties
dat was jouw invalshoek
Gevoelens dragen
binnen de vier muren
in jouw gesloten boek.
Zonder enig inleiding
met bevlogen woorden
eindig je met een pleidooi.
Geen enkele nuance
in je gekozen woorden
is je gesloten boek voltooid.…
De lucht werd ouder
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
454 trap opgegaan
heb de veilige koepel
van licht verlaten
tastte langs wanden
hoorde treden kraken
wist zo waar ik was
maar het benauwde
de lucht werd ouder
dikker en kouder
zweemde naar geuren
die raakten aan een
onherstelbaar gebeuren
nog had ik ruimte
moest wentelen in
steeds krappere draaien
op dat moment
scheurden de muren…
De vlieg
netgedicht
4.2 met 9 stemmen
797 'k Voel dat iemand naar me gluurt,
kijk in de rondte niets valt me op,
tot ik zie op de grote muur,
het is een vlieg die naar me tuurt.
Ik haat die beesten, zitten overal op,
oei hij vliegt weg, richting m'n kop.
Dat moe'k niet hebben, mepper gereed,
want beest er is een ding wat ik zeker weet.…
Biosfeer
gedicht
3.0 met 2 stemmen
1.902 Op de witte muur
slingert een rode duizendpoot.
In elke hoek een spin. Langs de plint
flitst 's nachts een muis. Er woont hier
ook een mens - die af en toe wat plet.
---------------------------------
uit: 'Hoogste zomer', 2015.…
Rimpelloos
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
486 kijk, daar vlijt zich een vlakte, restant
van spiegelende schaduw, achteloos
gedrapeerd over dekzandruggen uit
een tijd dat je de weg kon kwijtraken
zoals de bomen in de stad, de zwarte
rafels aan dooraderde gaten, alsof
waterweefsel in ijs gegoten is, lawaai
in achtergrond begraven, mijn muren
met behang geblindeerd, de velden
kort…
Dordrecht
gedicht
4.0 met 2 stemmen
4.446 Overal muren en ramen. Mensen lopen door de straten.
Er is een kerk, waarin geloof werd scherpgesteld.
En al die huizen! Naar verluidt
trekken jongens zich er af
en staan er meisjes naakt onder de douche.…
In stilte
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
452 Ik hoor de dingen praten
maar iets zeggen doen ze niet,
hier in de stilte tussen
muren, de geluidloosheid
van een bestaan.
Gillen zou ik soms, ware het niet
dat ik ook buren heb,
zij praten ook.
Niemand woont hier, behalve
bed, tafel, stoel en bank,
in de tv wonen heel veel mensen
het is daar erg druk.…
Discutabel
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
490 pookten woorden tot een brei,
slechten muren,
totdat wij,
in minder meer,
geworden zijn.
-
Ik zag je, naakt.
Voelde je, als nooit tevoren.
Ontbloot van alles keerden wij,
de nacht in ons.
Oprecht,
zo echt,
sterkte groots het fundament.
Er is geen waarheid,
in een stelling.
Er is geen goed,
nog is,
iets slecht..…
Eén hartslag verwijderd.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
526 Een losmaking nog verhinderd
door een begrenzende muur die
geen ruimte biedt aan de passie
van een hartstochtelijk vuur.
Eén hartslag verwijderd van het
eerste plan. Waar wat eens werd
bedorven zich nog herstellen kan.
Een herstelling van de open ramen
en deuren. De doorzonkamers die in
warmte naar een frisheid geuren.…
Uit een wit rode kerst
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
570 ik dwaalde
zocht overal contact
raakte muren en bomen
maar niets dat warmte gaf
zag mensen passeren
zonder ogen en lijf
strak in de kleren
voor mij was geen tijd
voelde drukte
om mij bewegen
stemmen bevroren
op mijn ijskoude tocht
wist dat de tijd
stilte ging slaan
merkte totale verstarring
de trein kwam er aan
stond bij de bomen…
Transparant leeg glas
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
511 Transparant tekent het licht
door de geslepen scherpte
haar enorme portret in prisma
als schilderij tegen de muur.
Iedere ontmoeting bij schemering
levert jouw glansrijke souvenir
waar ik gevoelens kan verwarmen
met ons gesprek bij het eeuwige vuur.…
Zwarte paarden
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
677 rond Simonshaven
Zijn het die de stille rust verbreken
Warm is het onder mijn wollen deken
Nu jij kortgeleden bent begraven
Kan ik me aan het verleden laven
Blijf ik in herinneringen steken
Hoeven op de Ring rond Simonhaven
Aan mijn voeten zitten zwarte raven
Rouw gebiedend; aan de wand een teken
Kans op vreugde vooralsnog verkeken
Nu mijn muur…