2623 resultaten.
het overbodig takken
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
657 je hebt het blad
weer omgekeerd
het groen van lente
is verteerd
in warmte
van de zomer
nog rest het oppervlak
dat rijpen mag
naar geel en rood
zij dwarrelt straks
een trage dood op
winden van oktober
je knopt al
waar je losgelaten hebt
de bast vertraagt
de stromen en wortels
sluiten af voor de
winter die gaat komen
nog ruist…
Liefde gaat door de maag !
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
794 Maar ze neemt geen blad voor de mond
geeft haar ongezouten mening want m'n
genegenheid weegt haar soms te zwaar.
Dus spaar ik mijn appetijt voor haar op,
dan heb ik later een appeltje voor de dorst
tenminste... als mijn hartje dan nog klopt.
Maar mijn honger wordt goed gespijsd
want mijn e-mails stelt ze zeer op prijs.…
Knar
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
1.095 (bis)
Wanneer je als boom
door menig teder kind
met zang en armen wordt omringd,
moeten je nerven zich beheersen -
ooit was jij een zaailing:
een sprietje met trillend blad
dat opkeek toen z'n moer
plezier voor twee had
terwijl een bries voorbijging.…
bevlogen acryl op papier
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
540 Een lijn uitgesmeerd
de zon brandt strepen geel
in de plasjes tussen het gras
een lijn in figuur ijle zwaan
getrokken er bovenop
met vegen van Pruisisch blauw
het vermoeden van diep water
in een grote cirkel eromheen
v- vinkjes in omber met paletmes
een sperwer duikt plots mijn blad binnen
veegt het omber door het groen van ’t gras
een…
in een zelfknagend gat
netgedicht
5.0 met 5 stemmen
613 de waarheidsboom
groent schitterend blad
bloeit ongerept
de mooiste bloemen
maar aan haar voet
scheurt traag de bast
woekeren liegbeestjes
in een zelfknagend gat
ze nemen stukje leven
mee en bouwen zo een
wereld die de waarheid
niet zo nauw meer neemt
het leugennest groeit
best terwijl de bladeren
al snel verdorren…
ik streel je tot koning
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
829 geef mij je angel en
honing kom dichtbij
ik streel je tot koning
je dood is goedkoop
als je mij nu zou steken
zo kort bloedt geen leven
weef het geel van de maan
met de kracht van de wind
in het blad van de bloemen
de glans zal verbleken
als het licht van de zon
de nacht doet vergeten
we vliegen in rood
stuiven meel op de…
Late herfst
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
442 De bomen die steeds nog zo vol in blad staan
en de temperatuur die maar niet wil dalen.
De Natuur is klaar, wacht nog met het herfstbeeld,
de bomen staan nog zo mooi in hun bladergroen.
De okers zijn gemalen, de sienna is aangegeeld,
oranjens gaan stralen met een tipje vermiljoen.…
Verander niet mijn schat.
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
575 Verander niet mijn schat,
blijf je knap moedige sterke ik,
dat mooi open blad
vanaf je eerste geboorte kik.
Verander niet mijn schat,
blijf gelijk ik je zò goed ken,
zelfs met jaren die trekken
aan je yin en je yang,
helemaal geen belang.
Verander niet mijn schat,
laat de jaren maar voltooien,
je groeit mooier en mooier.…
want je kleur is de hemel
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
921 ik zag je bewegen
boog voor een kind
ontweek vluchtige vingers
deint op het zwoel van de wind
je blad is al grijs met
het bruin van slagregens
je groeide niet op
in het aards paradijs
je hebt je verstopt
in het groen langs de wegen
in de schaduw van bomen
is bloei over stilte gekomen
je spreek mensen aan
ze willen je plukken
verrukt…
zo kort bloeit geen leven
netgedicht
2.3 met 211 stemmen
63.548 geef mij je angel en
honing, kom dichterbij
ik streel je tot koning
je dood is goedkoop
als je mij nu zou steken
zo kort bloedt geen leven
weef het geel van de maan
met de kracht van de wind
in het blad van de bloemen
de glans zal verbleken
als het licht van de zon
de nacht doet vergeten
we vliegen in rood
stuiven meel op de…
Herfst
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
616 De wind leest
haar bladen. Binnen schuilt
een kat achter de kachel. Ze kijkt
even op als een troep ganzen
voorbij trekt. Vage schaduwen
vermengen zich snel met de nacht.
Verkleumde kaarsen warmen zich
langzaam op. De vlammen dansen
op de tonen van de jazz.…
Gesprek met mijn moeder
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
523 blijft de liefde'
De twijgen begonnen wild te schudden
Ze zei iets over samen wandelen,
over samen eten prepareren,
en ook iets over wijn
Ze klonk verward
Dat dacht ik althans
Iets over als alles wegvalt
Iets over er blijven zijn
Iets over naast bestaan
Naast zijn eerder dan zijn
De bomen bogen een diepe buiging
Het vallende blad…
Dankbaar
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
549 Gisteren plukte ‘k eerst veel appels
van mijn appelboom,
snoeide dan
haar naar boven gerichte takken,
het harde hout van vlinderstruik
harkte blad van notenbomen
kers- en perenboom bijeen
genoot van hun kleuren
Eerd’re jaren dacht ik
hoe lang moet,
kan ‘k dat elk jaar nog doen?…
Herfstparade
hartenkreet
4.0 met 13 stemmen
1.092 Toch fluistert zacht een laatste blad,
het loslaat in de koude stroom,
hoe schoon het sterven kleuren had,
een laatste groet aan elke boom.…
KEFFIYEH
netgedicht
1.8 met 4 stemmen
233 Met ochtendkoffie in het paviljoen
Over de houten brug- versnelde passen
Mijn ogen puilen vrijwel uit hun kassen
Ik draai mijn hoofd, ik moet het gewoon doen
Het is al herfst; het blad meer bruin dan groen
De zon verbiedt nog dikke winterjassen
Met ochtendkoffie in het paviljoen
Over de houten brug- versnelde passen
Een Arabier of Palestijn,…
Wandelen in het donker
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
261 De maan streelt het pad met zilver,
elk blad draagt een glinstering mee.
Ik loop tussen werelden van stilte,
waar dromen de richting wijzen.
Een uil kijkt toe, alle geheimen dicht,
het bos houdt zijn adem vast.
Ik verdwijn in de adem van donker,
daar waar licht zich in schaduw past.…
De boekenrug
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
174 staan
ruggen schouder aan
schouder
wachtend op handen
die hun stilte openen
Hij legt enkele woorden
tussen hen neer
zo licht als veren
op water, maar zij
keren terug als vogels
die geen tak herkennen
Er zijn huizen waar
boeken blijven
vertrekken,
bladzijden reizen
van hand tot hand
Het aanreiken als
een gesloten blad…
Zij Bladert haar Zomer
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
79 Zij bladert haar zomer door
trachtend, van achter naar voor
paginagroot waren sommige dagen
en toch —
heel wat lijnen gingen vervagen
bladzijden zijn nagenoeg
leeg gebleven
er is zoveel tussen regels
geschreven
Zij bladert haar jaren door
zoekend, van achter naar voor
ze keert elk blad, elke zin
in terugblik zie je van elk vervolg
het…
sentiment
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
7 de regen ketst tegen het ontbijt
en ’t avondmaal, geen dag
droogt nog de kille flanken van
het eens zo tastbaar welzijn
er is geen kommer die
zich nog getroost weet nu
het werelds avontuur
zich reeds ten einde waant
nu straten worden overspoeld
door ’t sluimerend versterven
van blad en mens, voert strijd
de boventoon terwijl de herfst…
De avond valt, het wijde land wordt donker
poëzie
4.1 met 10 stemmen
3.740 Mijn handen zijn gemetseld aan de spade,
Daarmee sla ik de grond die openbreekt,
Mijn handen zijn twee sterke stalen bladen,
Met harde bulten die de zon niet weekt.…
Rif op Rijm
netgedicht
2.4 met 79 stemmen
91.801 Wij lopen niet op de klippen, wel
hebben we wrijving gehad
bij vlagen nat als `k weet niet wat
golvend hoog als kippenvel
Bij eb luidt hier de schippersbel
en rust de mond niet achter blad
de neus wel open houden schat
want hoogtij kust het lippenstel
Het huwelijksbootje is cliché
daarmee sleepten vele dichten
de diepte naar het oppervlak…
Bloemen leven licht-zinnig
gedicht
2.8 met 26 stemmen
17.505 Bloemen leven licht-zinnig in hun bladen.
Dieren lopen vanzelfsprekend; ze zwijgen
van wat ze zouden kunnen zijn; hun daden
gebeuren altijd nu; dieren zijn eigen.
Mensen doen alsof. Bestaan in ijskouden,
denken, denken, denken dat ze bestaan.
Geen mens kènt een mens. Men wil zich vasthouden.
Angst laat niet los.…
In het hart van mijn moeder bloeit een tedere kersenboom
hartenkreet
4.2 met 13 stemmen
3.218 haar sap mengen dromen, geheimen, verhalen
Er vaart een klein meisje in mee
In haar kruin ruisen duizend talen
En verlangen naar de zee
Langs haar stam waait een eeuwenoude wijsheid
Langs groen en knoesten en mos
Door haar bladeren huilt het afscheid
Zij laat haar kinderen los
Aan een droge verdorde tak
Ontspruit een twijg groen
Een blad…
schrijver
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
1.386 Met zwierige halen vult
hij zijn blad met zijn
naam en plots
stopt hij.
En bij het naar achter duwen
van zijn bril worden
zijn rimpels
dieper.
Hij houdt zich klaar en
net als hij zijn eerste
woord wil zetten
laat iets hem
nodeloos
stoppen.…
Herfsteik
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
1.060 Op een te vroeg vergeeld tapijt
statig en majestueus, machtig en muistil
door lengende nachten en de morgen kil
grotendeels het blad al kwijt
Een mistige blik over het gesluierde park
een vijver werpt het spiegelbeeld
de twijgjes hebben hun elan verspeeld
vallen dor in de tanden van een hark
Zijn makkers in de bomenkring
zien zwijgend de…
Het blaadje en de boom
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
838 Het was de boom
die haar mooiste blad verloor.
Want de wind had haar lief,
maar hield teveel van haar
om haar aan te kunnen horen
zonder dat hij bij haar kon zijn.
En de wind liep weg van haar
omdat hij niet meer zou kunnen
zeggen, en niet minder
dan dat hij haar miste,
ook al verdroeg hij dat niet.…
De zomerstoelen waarin wij nog kortgeleden zaten
gedicht
3.5 met 31 stemmen
15.392 Het riet kraakte, niet meer van ons, maar van
de najaarsregens en de zittingen vergaarden
om zich toe te dekken blad dat
daar zelf in een vluchtpoging belandde.…
Natuur architectuur
netgedicht
4.8 met 24 stemmen
841 ik zag hoe jij het
landschap verstrooide
holle paden vervlakte
wegen ontplooide
je bracht rust in de
natuur architectuur
waar het evolutionaire
hart nog driftig klopte
juist een teveel aan
blad maakte brokken die
door de snelheid van leven
vergaten schoonheid te geven
waar rust de balans
had afgesteld trof
hart de mooiste jaren…
Vonkjes op mijn huid
hartenkreet
4.2 met 24 stemmen
2.968 Rode wangen van verlangen
Mijn borst gaat hevig op en neer
Onzeker voor wat komen gaat
Maar ik vlei me naast je neer
Je handen toveren vonkjes op mijn huid
Ik sta volledig onder stroom
Je voel me trillen als een blad
M`n verlangen wordt steeds meer
Ik fluister zachtjes
Maak me nu de jouwe
Laat ons samen komen
Laat ons samen één lichaam…
ijs
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
1.703 bent ijs en je glijdt
Als een druppel damp op een spiegel
In de bitterheid van mijn glas
Ik tracht door jou te kijken
Op zoek naar je ziel
Je smelt en alles wordt zoet
Zoals de ochtend zelden was
Niemand weet wat ik voel
Zelfs de bomen niet
Enkel de wind maar die zwijgt
Want het timbre is zo mooi
Dat elk woord wordt verstild
En als een blad…