4214 resultaten.
Carmelita of overspel
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
599 Armoedige grond moet bemest.
Ik sla mijn slag op de gekeerde wang,
ontrol de vloer onder de voeten en verlaat het toneel.
De winteravond is verspeeld.…
- Ontginning-
netgedicht
3.9 met 14 stemmen
625 Het rood gezwollen gezicht,
in het zweet des aanschijns
de woeste gronden met de hoop
waren zogenaamde kwelogen
de handen ruw en afgewerkt
op de natuurlijke noordelijke velden,
een reliëf...van hoge zandgronden
brak liggende volle akkers der natuur
de akkervelden en weiden veranderd
naar het groene idee
heidevelden met schapen
van…
Lot
netgedicht
3.8 met 13 stemmen
758 zo licht het is
de muren te breken
van een stad in verval
zo zwaar
de stenen te kantelen
waarachter de uitgeputte verte
gemiste kansen kuilt
ik strek mijn hand,
grijp de stengel
van een netel, hij prikkelt
juist genoeg
ik schep de grond over de rand
zie mijn geweten, bloot en schraal
spelt het verjaarde beloftes
letter voor letter…
Met mijn gevolg.
netgedicht
3.9 met 14 stemmen
909 Ze leggen bloemen voor mijn huis,
elke morgen
Ik word aanbeden tot en met,
vereerd,
men wil mijn voeten kussen
Mijn voeten raken nooit de grond,
men draagt mij namelijk
op handen rond
Als leesvoer dienen mijn
geweldige verhalen
en poëtische gedichten,
ik ben hun bindende factor,
hun vredestichter
Ziet U een oproer in de straat…
Een wonderlijk fenomeen
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
632 De spin,
een wonderlijk fenomeen
Met fijnzinnige precisie
weeft ze
met ragfijn zachte snaren
een schitterend web om zich heen
dat door niemand is te
evenaren
Ze balanceert
onverstoord
gedragen door de wind
met souplesse
op haar zijdezachte koord
uren in het rond
en is haar creatie volbracht
hangt ze boven de grond
dan rust ze in het…
DE SPEELTUIN
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
745 Hier zijn veel kinderen duizelig
hebben rondtollende ogen
magen die zwellend duwen
angst voor wat snel beweegt
maar
spelen hardnekkig door
want de heersende lust
uitdaging te tarten
bij fijn én griezelig vermaak
dwingt tot koppig ondernemen
meer dan 't eigen ik vermag
op dit kleine stuk grond
geeft het grut
vitamine-zonnestralen
mest…
Advent
gedicht
2.4 met 12 stemmen
7.527 Je wou rustige grond zijn
klaar voor de zaaier maar
niemand komt. Die stem ben je zelf
je zingt een oud lied van vrede.
Welke vrede. Je buigt het hoofd
knielt eerlijke woorden fietst
naar huis geen engel te zien.…
Rembrandtcyclus: anno 1642: impasse na de dood van Saskia
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
495 De molen van mijn leven
draait maar door en door
het hoofd, de wieken slaan mij
steeds tegen de grond
wie kent je beter dan de spiegel
die dagen slijt met zelfportretten
weigert je om op te zetten
je kunt zo tactloos zijn
royaal met verf en geld
je grote mond
eigengereid, het noodlot
sloeg geliefden dood
alleen je werk doorstaat…
bronnen en barsten
netgedicht
3.3 met 17 stemmen
636 jij denkt aan de ochtend
jezelf nabij
maar soms
houd ik op met leven
zet de wereld stil
en het geluid uit
zoek onderdak
om de ongelijkheid in mij
tegen de grond te drukken
of wens een vogel
die ik van buiten kan leren
en in mijn buik trekken
tot het schrijven, aangetast
door de tweestrijd, een landschap
neerlegt
in het diepe…
Stilleven
gedicht
3.2 met 9 stemmen
5.111 Twee harten op een schotel
met glimlichten van droefenis,
een aarden kruik waaruit
de geest staat te verwaaien,
wat klein rood fruit
dat deze noen gevallen is
maar nooit de grond bereikte -
en de tuinier was daarbij als fazant
verbeeld, het schot hoog aan de hals;
dit is om aan mijn vriendin te geven,
een aansporing tot stiller leven.…
Rampspoed
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
573 happend naar overleving
moest ze na oeverloos
vechten uiteindelijk loslaten
loslaten om zich te herenigen
bij hen die haar dierbaar waren
en geen kans hadden gehad
overvallen door Moeder Aarde
die de grond had doen trillen
waarna huizenhoge golven
nietsontziend auto's optilden
en woningen van hun fundering rukte
deze opjoeg als wilde…
Hommelles
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
616 Ik word week en vol verlangen
dwaalt mijn blik de tafels rond
Ik zie mijn kat een hommel vangen
en land weer stevig op de grond.…
Met je laatste hand
netgedicht
1.5 met 4 stemmen
500 je draalt in verhalen
maar voorbij de dam
stromen je woorden
tot een snelle vloed
die meandert in
onbekend gebied
schuurt de maagdelijke
walkant tot verval
waar pril naar
opgeschoten groeit
eroderen jouw gevoelens
de bestaande vaste grond
nog steel je tijd om
op een bruggenhoofd
te overleven maar
ook dat is ondermijnd…
Droogte
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
540 Uit alle lagen van de bevolking
haalde jij dorst
ik heb er over gelezen
in tijdschriften de tijd niet waard
boeken die niemand anders
wilde lezen
je draaide je om
keerde terug onder zon
en zakte langzaam in grond
om in diepte te dwalen
ik kon je niet tegenhouden
hield mezelf niet in bedwang
bekende ook dorstig te zijn
en hongerig…
Vurige winterbloem
netgedicht
4.8 met 6 stemmen
601 Argeloos
raap ik de kou van de grond
als steen en grind
de aarde verborgen houdt
Ik verberg de woorden
in mijn mond
als de wind
mijn adem komt stelen
De zon maakt hulpeloos licht
in gesloten ogen
en mag nu
het uur der waarheid spreken
Ik zal met de liefde spelen
in het hart
van een vurige winterbloem
We zullen…
DE LAATSTE HERFST
poëzie
2.7 met 6 stemmen
3.618 De grond bekroop wat groen.
Schril staken stengels riet.
De wereld stond ontbladerd
Uitstervend in seizoen,
Dat zon voorgoed verliet,
Weer tot de maan genaderd.
Wij vonden nog een zoen.
Ergens zijn wij ons toen
Ontweken of genaderd?…
cluedo
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
537 een oneindige vlakte
hier en daar een struikje,
rotsblok
er stroomt een beekje meanderend
in één van zijn lussen
een lege fauteuil
plompverloren neergezet
de zon schijnt
een zwoel briesje kietelt receptoren
op het bijzettafeltje
een asbak en een glas cognac
halfvol
op de grond een manuscript
onaf
de gsm met een open smsje
ligt aan de…
BOOTVLUCHTELING (1)
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
513 Hij stopt wat voorgekauwde rijst
Voorzichtig in haar kleine mond
De oude man is zwaargewond
Zijn ziel heeft alles ingelijst
Hij voelt zich moe, vies en verreisd
In zijn valies een zakje grond
Een vaag portret van een verbond
Dat zich naïef gelukkig prijst
Geschrokken zet hij voet aan wal
De havenkade heeft geen geur
Het kleinkind dat hij…
Water valt
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
735 Daar ligt besloten in bewegen
kraanvogel rekt haar vleugels uit
Vangen de grote bal links
vervolgens van rechts groter
Zo kruipt een slang door het gras
gevangen met één hand om haar nek
duikend naar vaste grond, ratelend
met de verdroogde delen van haar staart
Hier vormt zich ledigheid, maakt plaats
vult zich met doorluchtigheid
Daarbinnen…
MAARTSE REGEN
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
489 Tijdens de grillige maand
vallen druppels ruisend neer
hebben een vage lenteglans
vol welbekende beloftes
ofschoon steeds geheimzinnig
maar
als ze tikkend uiteenspatten
op hoofden takken en stenen
klinkt nog striemende strijd
van de vergane winter
het wolkenwater in de grond
wil slechts gemoedelijk zijn
schept verfijnde milde kracht
die…
Geluk uit mijn jeugd
netgedicht
2.5 met 13 stemmen
2.464 Laat me nog eens klimmen
in die appelboom achter op het erf
troost mij daaronder op de grond
plak een pleister op de wond.
Leer mij nogmaals fietsen
op dat rode fietsje
door de laan voor ’t huis
wrijf mijn geschaafde knieën.
Neem weer mijn hand
op weg naar school
droog bij afscheid mijn tranen.
Nog wil ik je voor alles danken.…
Kleindochter op pad
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
694 Zo lang de horizon onzichtbaar is,
telt nu alleen het stap voor stap,
vooruit op de vertrouwde grond.
Bewaart ze deze beeltenis,
als het wenkend vergezicht haar
wegtrekt van alles wat haar bond?…
Zusterland
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
437 een wil te gaan of te staan,
vrij de weg te kiezen, langs alle volken,
langs de stroming van de grenslaag te gaan,
op het spoor van brieven zonder woorden,
met foto’s kreukbaar vergeeld
in de zon van oneindige oorden,
als globale nalatenschap, ongedeeld,
op de tast, zwaaiend in ’t rond,
schuifelend langs een steile wand,
verankerd in vaste grond…
Ontgonnen velden
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
476 Ergens begint te dagen,
het wie en wat,
over de vlakke grond
die geen heuvelen meer bevat.
Het stoppelveld bezegelt de
loutering van de eenzame dwaas.
Zacht gras bedekt de open wonden
met een helend groene waas.…
de incisie van oktober
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
533 in haar handen
hoogzwanger
het snauwen van hem
was geen vergissing
zij staarde voorbij gebalde vuisten
’n gescheurde jurk, stevig
vastgebonden
aan de brokstukken van ’t onmenselijke
tussen modderpoelen en het gehavend huis
gekromd bouwde zij een muur, het gewicht
vol gesis onder geweld
van woorden
zij deelde een kind
op de grond…
Het Nieuwe Koningslied
hartenkreet
3.8 met 5 stemmen
1.205 Uw rozen van oranje
In Hollands volle grond;
De vrijheid zonder franje
Die ieder hier vond.
Wilhelmus van Nassouwe
Die delen aaneen bond,
’t Schild waarachter ik kan bouwen
De dijken temmen de zee.
Dat ik dankbaar mag blijven,
Mijn hart steeds opengaat;
De tirannie verdrijven
En and’ren binnenlaat.…
Vlieger
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
778 Ik zie een vlieger
Heel hoog in de lucht
Met mooie, felle kleuren
Helemaal gewichtloos op haar vlucht
Zo vaak zou ik willen weten
Hoe het is om zorgeloos te zijn
Met mijn hoofd in de wolken
En mijn twijfels klein
Mijn voeten van de grond
Mijn gedachten vrij
En even niet te hoeven denken
Aan wat er allemaal mis is met mij
Maar zelfs…
Delven
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
447 de tijd moet nog vloeien langs ontelbare korrels
nog wringen langs doorwrochte grond
zich ontknopen en weer verwarren
in doorploegde aarde, gewassen met traanvocht
van stervende ogen, duizend doden lang
de tijd moet nog kantelen in de vlietende beek
zich nog blussen in het gelede landschap
zich ontdoen van rauwe bochten en scherpe smart
vooraleer…
Voortschrijdend inzicht
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
572 om een of andere reden die zo
op het oog nogal onbenullig lijkt
tel ik de tegels van de stoep voordat
de grond onder mijn voeten bezwijkt
ik wijk van diepgezonken wegen
mijd ingesleten, rechte paden
stap door het oog van de naald
wuif takken weg, blijf doorwaden
met spinrag in het bezwete gelaat
met licht tussen gebladerte als respijt…
Herfst
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
570 Herfst verstilt de bomen
tot alleen gelijn
zonder ruisend fluisteren
ontkleed tot 't pure zijn
in klamme grond geankerd
hun ruwe bast verweerd
verzwijgen ze de winter
diep in zich gekeerd
bij 't lenten van de dagen
breekt het blad eruit
en golvend in de zomer
fluisteren ze honderduit
over alle boomgeheimen
die je alleen maar leert…