5489 resultaten.
Een zin, een woord
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
543 Een zin, een woord dat optilt
uit de traagheid der gedachten-
dat glimlach brengt
waar enkel mist de ziel bespringt.
Een kalme lucht die
regen torst en vallen laat
ook waar geen droogte is,
maar die doet dromen van de lente.
Een woord dat niet gezegd,
toch klinkt in dromen en verwachten.…
Veteraan
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
553 vraag mij
wat het betekende
en hoe het voelde te vertoeven
in wat jouw wereld was
een leven lang
heb ik je niet gekend
dan enkel maar als die soldaat
waarin ik steeds wanhopig
iets van een vader zocht
terwijl ik samen met jou vocht
tegen de spoken van weleer
we wisten al niet meer
elkaar te vinden in die strijd
vraag míj
wat dat…
Als epiloog
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
477 ontluisterend
is de klap als er
wordt gezegd dat je niet
meer past in haar bestaan
je valt pardoes
van eigen trap die je
uit vage beelden in
elkaar geknutseld had
de doos met dromen
kan weer dicht
slechts een enkeling
is moeizaam uitgekomen
en dan nog
in het verkeerde licht
want haar gezicht heeft
altijd boekdelen gesproken…
ik ken je geheimpjes
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
707 ik ken
je geheimpjes
die je bewaart
want tijdens
je dromen
mompel je woordjes
je mond
vertelt veel
pikante verhaaltjes
mijn oren
staan open maar
in geen enkele zin
hoor ik
mijn naam vallen
en dat vind ik zo triest
die nacht
maakt me bang
om je hart te verliezen
ik verlang
naar de morgen
want dan…
Ontwaakpijn
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
636 Pijn aan de enkel,
opgespannen weggedraaid
in een kluwen van lakens.
Pijn aan de onderrug,
door het hoofdkussen
opgebold onder mijn bekken.
En jij,
jij zat er vast ook voor iets tussen.…
Steeds voortdurender
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
434 geen enkele tijd heelt
graag wonden, draaien
daarom maan en aarde
in een grote boog om
elkaar heen? Ongeveer
1,3 lichtseconde om
precies te zijn, ruimte
kent geen tijd zoals wij
geen genade, ook geen
wonden meer, steeds
dieper, verder, definifief
onherhaalbaar, steeds
exclusiever lopen we
ons landschap uit…
WIE ZOU IK ZIJN
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
508 als ik jou niet had
wie of wat zou ik dan zijn
een gat in de ozonlaag
een begin zonder eind
zonder jou ben ik
niet meer dan een ruwe schets
niet uitgewerkt nog niet verfijnd
zo nog nietszeggend nog flets
een lied dat niet gezongen wordt
het kent nog geen echt refrein
de spreker wiens ware woord
in geen enkel oord wordt aangehoord
ik…
SCHAATSEND SCHRIJVEN
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
449 ik schaats
ik schaats
enkel met woorden
eerst was het slechts krabbelen
heel langzaam voorzichtig glijden
eerst niet meer dan
vrijblijvend babbelen
en ongemerkt blijken
de woorden mij te leiden
ik glij naar onbekende oorden
waar ik nooit eerder ben geweest
moeiteloos ervaar ik het glijden
en dat het geschrevene
als maar beter spoorde…
Dit brein van mij
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
494 Gedreven en bevlogen
Welbespraakt, nog ongerept
Met vele snelwegen aangelegd
Waar passie in overvloed
Enkel soms de rem wordt opgelegd
Tot daar al dat bloed
Wollige mist en stromende regen
Als een hert die in je koplamp kijkt
Waar grenzen om de hoek liggen
En met de accu halfleeg
De omweg pas begint
Oh
Dit mooie brein van mij…
ZONDER HERINNERING
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
413 wie zijn we
zonder herinnering
geen mens
geen wezen
we leven dan letterlijk
in het moment
wat voor sommigen
wordt gezien als
het hoogste streven
voor sommigen geldend
als de ultieme wens:
de zwaarte van herinneringen
en leven even te vergeten
maar wat als je in geen
enkele herinnering meer kunt lezen
wie je was of nu werkelijk…
Woede
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
778 Maar wees morgen afgekoeld,
Enkel nog een herinnering aan de hete storm.
Wees morgen afgekoeld,
Door de liefde en steun die je van anderen voelt.
Wees afgekoeld,
Geen bliksemende ogen meer,
Geen zee van vloeken meer.
Wees afgekoeld,
En zeg Sorry,
Dan zal iedereens jouw storm vergeten.…
Joy Beune
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
509 Een snelle meid in Heerenveen
Reed sneller dan ze deed voorheen
Haar schaatsen klapten driftig door
En het publiek riep toen in koor
Kom op ze zitten op je hielen
Straks rijden ze je in de wielen
Ze kwam toen bij de finish aan
En wist ik ben voor goud gegaan
Haar enkel zonder het textiel
Bleek echter haar achilleshiel
Dus de moraal van dit…
vertrouwen
hartenkreet
1.5 met 2 stemmen
546 de paranoia gedachte, enkel en alleen
in mijn hoofd afspelen..
Wat als wij dalijk, niet meer ons zijn is
de afstand verder gaat, dan het fysiek gemis
of het nu aan jou ligt of aan mij
Liever laat ik je los en zijn we allebei weer
Vrij…
Lot
netgedicht
3.1 met 9 stemmen
197 hoe, dat kan enkel het lot verzinnen…
Wat niet te meten valt
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
223 doormetend
tot in het zijn
vergeten
dat een meetlat
slechts ergens
naast gelegd
wordt
en wat meet
de mens
wetende
dat een lat
veelal te hoog
gelegd wordt
misschien
is het niet
het leven
dat langs ons glijdt
maaar wij
die verdwijnen
in het meten
want het zijn
laat zich niet
meten
enkel
de hoogte
van de lat…
azoïcum
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
139 klaarwakkere dag
die gisteren nog niet geboren was
de ochtend lijkt voorlopig op niets
de avond moet nog neigen naar
verdrinken in achterblijven
verdorren door droogte
wachten wellicht
op wat tussenbeide komt
of nooit
wat daarna volgt is gerangschikt
tot woorden
neergedaald op papier
gebeurtenissen
beschreven als schermbloemige
een enkele…
echt heid
netgedicht
3.5 met 10 stemmen
4 hoogste Macht
het zweefde
door het
luchtruim met
Goddelijke kracht
luid werd
geroepen erzij
licht
de aardbol
te creëren
voor ons
hierop gericht
helaas wilde
de mens
Hem evenaren
ook zo
intelligent zijn
alle volgende
eeuwen hierna
hetzelfde refrein
de Heiligheid
valt niet
te evenaren
bid hij
komt vandaag
of over
enkele…
de complexiteit van eenvoud
hartenkreet
2.3 met 6 stemmen
910 onafhankelijk van zware woorden
en kunstmatige gedachtegangen
wars van ieder soort complexiteit
is de eenvoud een begrip op zich
de eenvoud, door zo velen verstaan
maar door slechts enkelen gesproken
de beperkingen van de menselijke geest
door bijna niemand goed begrepen
helderheid, wars van abstractie
het hart vertolkt door een mond…
Fata Morgana
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
726 Ik ren door het dorre land
En de wind staat stil
De hitte schroeit het zand
De lucht trilt
Voor mijn ogen daagt de horizon
Een vruchtbaar dal; een heuvelkom
Een glinsterend meer ligt in bereik
En de wind strijkt door mijn haar
De grond is echter uitgedroogd
Geen enkele palm wordt hier gedoogd
Geen koelte en geen frisse bries
Ik sta stil…
Druppelvangers
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
705 Sommigen ruiken het, gevoel van
wrijving, trilling – donkere handen
reeds tot vuisten gebundeld – dan
een schot in de tijd, kristalhelderheid
vult een leegte, jagend en zo windklaps…
Enkel de stille getuigen roeren zich
met genoegen in het geweld. Een hoekje
gereserveerd, reikhalzend en hongerig.…
De zoen
hartenkreet
3.2 met 9 stemmen
1.987 Teder als een bloeiende roos
verwelkomt de zoen een innige droom
Het opent de roes schaamteloos
om openlijk te worden ontvangen
als een voorbode van geestelijke instroom
De aorta zwelt aanstonds met verlangen
alle levenssappen transporterend
het nijpende energietekort compenserend
Slechts door een enkele lipsamensmelting
ontstaat deze alles…
Wetenschap
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
1.741 een schap vol wetenswaardigheden
die slechts een enkeling verstaat
biedt het waar van toekomstigheden
voor Jan en alleman op straat
geleerden met het hoofd gebogen
krullen van vingers in het haar
wegen woorden weloverwogen
het lijkt 'n achteloos gebaar
wetenschap te boek gesteld
haast een dichterlijk cryptogram
voor de mens of voor het…
De kloof
netgedicht
3.0 met 16 stemmen
2.552 aan je denk
Bijna zo vaak als er
Dagen tussen ons liggen
Veroudert mijn gezicht zich
Trekt mijn mond
Vreemde krommingen
Zoals door de zon betrapt
Op nutteloze vraaggesprekken
Mijn naieve kijkertjes
Zien soms onvermijdelijke genen
Dansend over de kloof
In dwaasheid ik me nooit wenste
En al die jaren
Beweeg je je daar
Gewoon een enkele…
Angst
netgedicht
3.0 met 155 stemmen
16.035 En de angst doet mij ontwaken
Zelfs het vuur voelt niet meer warm
Ik voel het verkrampen van mijn kaken
Ik voel het afgaan van het alarm
En de angst doet mij ontvluchten
Van het vuur, de boze gloed
Zal ik ooit kunnen verzuchten
Vind ik ooit weer eens de moed
En de angst doet mij verslappen
Dooft het vuur tot enkel rook
Ik ben bang, kan…
Zinnen en woorden
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
1.206 Maar wat bleek:
ik had gewoon een tijdje door moeten gaan
het heeft geen enkel nut
bij oude zinnen stil te blijven staan.
Gekleed in nieuwe zinnen
zal ik als de bekende, neen zelfs betere man
door de woorden kunnen gaan.…
Wit begint, zwart wint...
hartenkreet
3.4 met 18 stemmen
2.631 laat mijn hart zuiveren
om al de negatieve energie
uit mijn lichaam weg te spoelen
als een schaakspel, dat je wil verslaan, winnen
herwinnen of overwinnen
ben je een pionnetje
gevoelens zijn als een stroom, een rivier
adem in en adem uit
wil enkel de goede zaden water geven
wat wint het van jou
in wit begint, zwart wint
of speel…
lijken zwarter op wit
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
883 het is stil
ik heb geen muziek
maar enkel mijn woorden
ze lijken nog zwarter op wit
kan kleuren niet vinden
door chaos die heerst
want onrust sfeert
weer in alle gebeuren
je zult me verstaan
als woorden ontdaan zijn
van letters die storen en
zinnen in warmte worden geboren
dan zal ik je raken
met muziek zwart op wit
in…
Uitwaaien
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
636 na een eindeloze nacht
van schrijven en van lezen
wacht ik op een morgen
die enkel mist brengt
het miezert
wolken regenen uit
als moest het zo zijn
toch laat ik me niet kisten
ik trek mijn wandelschoenen aan
zet er stevig de stap in
vriezeganzen vliegen over
wind bijt rode wangen
maar als ik thuiskom
sla ik kille handen
om een kop…
Innovatie
netgedicht
4.2 met 47 stemmen
1.862 Ieder die wil overleven
streeft naar nieuw en beter ook,
maar de lente komt al jaren
zonder vaandel, zonder rook;
enkel maar met lenteluchten,
bloesems, geuren, vogelenzang,
innovatie heet in woorden
wat wij dromen nachtenlang;
mens, durf nu toch echt te leven,
stoor je niet aan zoveel praat
maar geniet van kleine dingen,
morgen is 't…
ik schrei zachtjes
netgedicht
4.3 met 29 stemmen
922 onaanvaard blijf ik vreemd,
blind hunkerend naar geloven
om een enkel mens
soms wacht ik, zoals dag op nacht
en sla wekkers stuk tegen het hoorspel
van mijn dromen
ik veeg ogen op het vroege raam,
de wereld zo vreemd in het vergeten licht
jij kijkt naar mij
in andere handen
en ik schrei bij iedere stap
glazen bloemen op je naam…