1858 resultaten.
Hun eiland
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
564 De grijptang boven het bed,
die ’s ochtends een eerste houvast moet bieden,
als de schouder mee wil.
De alarmknop op het kastje.
Zij hebben zeer verschillende
levens geleid, maar de laatste lijn
loopt opvallend gelijk.
Het grondplan van hun eilandje
zijn identiek, met een schuifdeur
waarachter de badkamer zit.…
vier de vrouw
hartenkreet
1.9 met 14 stemmen
950 toch dagelijks fêteren zouden
met diep respect en de oprechte waardering
die hun moed hun inzet en inzicht verdient
met een lach weten zij de wereld te keren
veranderen zij somberheid in waar geluk
brengen zij licht in de donkerste duisternis
door steeds de juiste weg te ontsluieren
blindelings zien zij de pijn en het verdriet
dat een schouder…
010. nabije afstand
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
527 Ik lag vroeger na school
uren op de grond met de
telefoon die tussen mijn
oor en mijn schouder wiebelde
Aan mijn linkerkant een bord
koude rijst, mijn schoolboeken
rechts van mij
de telefoonsnoer draaiend om mijn vingers
Ik praatte met vrienden die dezelfde taal spraken
We spraken tot diep in de nacht met gezwollen
kelen en longen.…
Een Menu van Inzichten
netgedicht
4.3 met 13 stemmen
533 Maar toen zag hij hém—
achter de toonbank, brede schouders, losse lach.
Bruine krullen onder een pet,
blauwe ogen, scherp en zacht.
"Hier is je bestelling," klonk het simpel,
maar iets bleef hangen in de lucht.
Een stem net te warm, een blik te lang,
een onzichtbare, onverklaarbare zucht.…
Ajam ket-jap
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
310 Wat toont ons het historisch materiaal
van de kampdagboeken van Vuyk
vertelt zij het 'Indische zwijgen' verhaal
van dappere vrouwen - geen verborgen angsten
van edelmoedige moeders met spruiten
hun armen beschermend
om hun dochters' schouders
het hongerontbijt en hun
daaglijkse dood
hun overlevingsdrift
na een vernedering
twee uren…
AVOND IN DE STAD
poëzie
3.2 met 37 stemmen
6.502 Ze zweven zwijgend door 't venster heen,
op iedere schouder zet zich één,
op mijn hoofd, mijn borst en mijn brauwen,
ze drukken met klemmend benauwen.
En dof hoort mijn oor het vaag gerucht
der nachtwind die weeklagend zucht,
de angstige droomen der huizen.
Mijn lamp blijft peinzend suizen.…
Berusting
poëzie
3.6 met 20 stemmen
4.387 Mocht ik redden, troosten, laven,
Altijd was mijn hart gereed.
’k Zag de last van duizend schouderen
Op mijn zwakke hals gelaân;
In die dwang mijn jeugd verouderen;
In dat leed mijn bloei vergaan.
Niemand, waar mijn lijdend harte
Ooit zijn last in overgoot!
Niemand, die mij in mijn smarte
Troost, verkwikking, bijstand bood!…
overleven
netgedicht
4.1 met 19 stemmen
1.227 een nieuwe fax met telefoon
en niemand die je wat doet
Mot je kijken hij is gloed nieuw
een geeltje mag je hem hebben
Bevend trekt hij de veroverde buit
Hoogste tijd hij moet opschieten
Hij is ten einde hij moet een spuit
Schamper wordt er geboden
de helft dan ben je hem kwijt
Hij moet door pijnen overmand
De tas gegrist van gebogen schouders…
Een engel zevert
netgedicht
1.0 met 2 stemmen
1.203 Toch dram en draal je maar door
De engel
Die ondertussen op mijn schouder neerstreek
Moet wel potdoof zijn…
Mijn Lief
netgedicht
4.6 met 22 stemmen
1.431 ze roept kom bij mij en neem mij
verlamd wacht ik voor een te lange poos
ze staat naast me in de kroeg te kletsen
te vaak is mijn humor een lach waard
ik meld haar stil en uiterlijk bedaard
mijn flauwe grap waarderen is mij kwetsen
ze zit voor me in de vernieuwde kerk
ze doorkruist in vele bochten het zwerk
haar blik lokt over haar schouder…
toegang
netgedicht
3.9 met 17 stemmen
901 ervoor er achter er doorheen seringen
door bloeiend fluitenkruid omlijst
een witte roos op voorgrond prijkt
voor de wilde pruimenboom
links een exotische berenklauw
met daaronder in de sloot de gele lis
pal tegenover de scheutige rietsigaar
die nog peinst wat bloeien is
een treurwilg troont er boven uit
een berk kijkt over zijn schouder…
Climax
hartenkreet
4.1 met 28 stemmen
5.490 stembanden
Nog een knoopje gaat open
Jouw handen dalen en
Mijn lippen landen
in jouw dal
strelen bespelend
langs de binnenkant
van je bevende dijen
richting de ring
van jouw extase
waar de meest gevoelige snaren
van pure verrukking
in elkaar kronkelen
Nog een knoopje gaat open
Jouw handen knijpen verkrampend
sneetjes in mijn schouders…
U bent minder dan u zich voordoet (proza)
netgedicht
4.1 met 21 stemmen
886 Tot uw teleurstelling steek ik
met kop en schouder boven de rest uit.
Dus ook boven u. Ik hoor u al zuur lachen,
wat een super ego heeft die vent
en dat klopt ook.
U ziet ik ben niet anders dan u.
Daarom ken ik u zo goed!!!…
mijn viool
hartenkreet
4.2 met 8 stemmen
842 een innerlijke stem fluistert: "Zeg je naam"
ik leg mijn rode hoofd op mijn schouder
durf uit schaamte niets te zeggen en houd mij stom
zachtjes mompelen mijn lippen
mooie oude viool:"Wat was ik dom"…
Waar het hart mag uitademen
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
33 Misschien alleen je schouders,
een zucht die eindelijk
de weg naar buiten vindt.
Je hoeft de schakels niet
met kracht uiteen te trekken.
Ga maar even zitten
waar het ochtendlicht naar binnen valt.
Voel de warmte van een kop
tussen je handen.
Hoor hoe iemand vraagt hoe het met je gaat
en wacht
tot jij werkelijk antwoord geeft.…
Zoon van de zon
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
600 -
met lichtend schijnsel
op zijn ranke schouders
Op de brede treden
van het hoge luchtpaleis
in de lichtgloed van een gouden koepel ziet hij Helios
gehuld in purperrode mantel
in een zetel van smaragd
stralend met zijn alles ziende ogen
Die ziet hem staan en kijkt verrast,
hèm had hij zeker niet verwacht
'O Zon,' zegt Phaëthon…
De onbekende overledene
netgedicht
3.4 met 11 stemmen
6 De stad, in nevels gehuld, haalt koud de schouders op,
De vroege tram rijdt rillend naar zijn eindstation.
Zijn naam, zo vroom en rein, verzinkt in d' anonieme nacht,
Waar generlei requiem de lijdende ziel verzacht.
Geen hand die hem ten afscheid golvend tegenstreeft,
Terwijl hij thans de weg naar 't eeuwig duister weeft.…
Naast mij, onderweg
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
431 Sindsdien hebben jullie geleerd
hoeveel liefde in gewone dagen past:
in een maaltijd samen maken,
een hand op een schouder,
een nachtzoen als de dag niet makkelijk was,
en de volgende ochtend toch weer
voor elkaar kiezen.…
Hier en daar
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
420 De boot is gammel, samengepakt schouder aan schouder
verder uit de kust wordt het water kouder.
De nacht valt de zee word onrustig en bovendien
is er aan de horizon geen land meer te zien.
Dodelijk vermoeid val ik in slaap van dreigend gevaar niet bewust
het is het koude water dat me wakker kust.…
Welkom in de wereld...de wereld van...ja die!
netgedicht
3.6 met 61 stemmen
6.343 Wachtend op de zon die komt
Wacht ik midden in de nacht, ondertussen
Mailen we één en ander
Over wat die specifieke ene van die specifieke ander
Verwacht
Je wilt grappen met me delen
En ik wil graag dat jij lacht
Je wilt een schouder, ik wil strelen
En je steunen met mijn kracht
En… we mailen
Je wilt met mij op een eiland leven, alleen…
Het bankje
hartenkreet
4.7 met 3 stemmen
747 bankje als een vriend
Altijd beschikbaar
Stelt geen ongewenste vragen
Geeft steun en draagt mijn gewicht zonder klagen
Vandaag was het bankje bezet
Dat kan gebeuren
En dat geeft niet
Want er staat nog een bankje naast
Dus daar kon ik even zitten
Maar toen ik dichterbij kwam
Zag ik hoe je voorover gebogen zat
Niet opkeek
Je schouders…
Volle maansmagie – 7-
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
422 Ik zie dat jullie veel liefde nodig hebben
Bovendien is het toch altijd te warm voor bont
Ze haalt een amulet en de veldfles uit haar cape
De twee knikken wat verbouwereerd
en zien dan verbijsterd een hond en een vos
van hun schouders springen
Gasten en obers van het specialiteitenrestaurant
kijken even later met volle open mond naar de…
Opa weet wel beter
hartenkreet
5.0 met 4 stemmen
599 zestiger, tachtiger jaren
en die jongere ouderen over de negentiger
en zelfs de super jongere over de jaren 10 van deze eeuw
wat een enorme onzin, onwaarheid, onwerkelijkheid, want
alles is nu in veel opzichten veel beter
natuurlijk geld dat niet voor iedereen
je kunt de last en de lust van de hele wereld
absoluut niet op die enkele schouders…
Goalie
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
516 Zie ook het netgedicht "Marjolein Eijsvogel", sonnet van Marino van Liempt uit de bundel "Sportgedichten" (2021): een sonnettenkransenkrans onder redactie van Bas Jongenelen en Marino van Liempt, met bijdragen van Bas en Marino en verder 'onze' dichters, onder wie Inge Boulonois, Anneke Haasnoot, Bart Adjudant, Arjen Keene en Max de Lussanet.…
Ademende stad
netgedicht
2.7 met 11 stemmen
1.579 Hij knikt zonder de weigerachtige zucht,
of het hoofd zinkend in de schouders.
Ze bliezen bijna de wazige gangen op
een fijn vertakt web, ondergronds
waar de daklozen wonen in spelonken.
Vreemdelingen werden verdacht.
Maar wat of wie is vreemd hier?…
Samen maar toch alleen
hartenkreet
4.6 met 33 stemmen
2.682 Soms lijk je wel een standbeeld,
Als ik m’n hoofd op je schouder leg.
Dan mis ik je armen,
Je armen stevig en lief om me heen.
Bij jou voel ik me veilig,
Maar zonder je liefde en begrip,
Voel ik me zo verdomd alleen!!
Ik staar naar een foto van jou,
Er glijdt een traan over m’n kin,
En ik bedenk hoeveel ik van je hou.…
maart
hartenkreet
3.0 met 9 stemmen
1.220 (Als een roomijsje dat vijf minuten duurt)
We moeten dansen op de schouders van de avond
alsof hij een mens was
die ons gepruil, onze grimmige wens verdraagt.
Tranen vallen in zijn haar fonkelt
een ijsschots in de zomer.…
Stiekem huilen
hartenkreet
4.6 met 19 stemmen
1.273 Leg je hoofd maar op de schouder
van Hem die zoveel van je houdt
Door Hem krijg het leven waarde
als je maar op Hem vertrouwt.…
zintuigen
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
1.252 van het parfum van m'n overleden dierbare
ik geniet van de smaak van een koud glas water op een hete zomerdag, de smaak van de lippen van je partner, de smaak van een zoet stuk fruit of de smaak van de zelfgemaakte appeltaart van oma
ik geniet van het gevoel van het stappen in een warm bad na een zware dag, het gevoel van een hand op m'n schouder…
LENTESTOET
poëzie
1.9 met 7 stemmen
1.753 Maar achter 't vreugdig spelen treedt zij aan,
Festoen-omhuld, in gouden pracht van haar,
Dat in een glanscascade nederrilt
Langs rug en schouders; en op 't schone hoofd
Blinkt vonkeldiadeem van dauwbesprenkt,
Door zon tot vuur geslagen bloemcnpraal.…