2838 resultaten.
Longyearbyen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
506 Aan het einde van de wereld ligt een stad,
temidden van sneeuw en ijs.
Er wonen weinig mensen die er niet sterven.
De zon gaat na de lente niet meer onder.
In de winter is het altijd nacht.
De stad wordt omgeven door spitse bergen,
en de zee van Willem Barentsz.
Wie Spitsbergen heeft bezocht krijgt heimwee.…
Het smelt
netgedicht
4.3 met 10 stemmen
1.062 enkel zoete vrijspraak om te vrijen,
zwijgend om zoveel liefde
die sneeuw…
We ademen eeuwigheid
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
624 Het verleden heb ik slechts in
fragmenten, vervormd, vertekend
en soms geladen met een grijs
gevoel; wat ooit als verse sneeuw
gevallen is, het blinkt niet meer,
het zingt met valse tonen van
verval, van ontoegankelijkheid.
Het roept nog enkel om berusten.
Wat heb ik wel?…
Goliaths voet
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
648 witte sneeuw
hard glinsterend
onder de
stekende zon
al wat zolang al
treurt en kermt knarst
onder Goliaths voet in
nederlagen
in de
donkerste dagen
een brug over het ravijn
de ster het lied van leven
een kerstgeschenk
aan jou gegeven
het paradijs herschiep
berg en dal weer juichen
liet
rondom de zon…
Je slanke hals
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
493 mijn blik nog
verder langs
je slanke hals
te kunnen reiken
gras zal in
het prille groenen
je schoenen
overbodig maken
om je voeten
heerlijk zacht te
kunnen raken
jij kent
als kind de
wind die danst
door je haar
waar zon het
blond in lichte
krullen draait
ik weet dat jij
vroegtijdig
lente lacht bij
het smelten
van de sneeuw…
voortleven
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
555 ga niet naar mijn graf
of de urn met mijn as
ik ben er namelijk niet
want altijd springlevend
in duizend waaiende winden
in diamanten die glinsteren
in de deken van sneeuw
ik ben de stralende zon
op het nog rijpend graan
ik ben de zachte herfstregen
die je in de ochtend wakkert
ik ben de opbeurende rush
van stille vogels in de lucht…
Tussen bomenlicht
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
498 jij hebt weer
bloemen gestrooid
waar een herfstige
dood de zomer
begraven had
het winters
zwarte pad
dat sneeuw
als deken zag
vergat de tijd
waar lente
al lieflijk danste
het groen druk
met voorjaar sjanste
bloeide zon zijn bloem
nog nevelden
de mooiste kleuren
tussen bomenlicht
de door jou gestrooide
bloemen extra belicht…
Raffelende hagelbui
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
365 nog heb ik
je niet gezien
met de eerste
vlokjes sneeuw
in je herfstkleurig
korte haar
de witte pluizen
die zo op het
kort tapijtje
duiken en zich in
glinsterende banen
onoplosbaar op
jouw huid
wanen in het
bekende spoor
van de vele
vaak vergoten
zilte tranen
jij gaat meer
voor het
knapperend
alternatief van
de raffelende…
Bewegen
gedicht
1.6 met 14 stemmen
3.010 Leven op aarde was niet het doel
we beklimmen bijvoorbeeld de Obergabelhorn
langs de zuidkant de kale rotsen
stijgijzers aan in de sneeuw boven
pikhouweel kruipen touwen
er is geen recht weg
over de scherpe kant de richel
er is geen doel we zijn
opgenomen in de beweging
afgestemd op het heelal
landschap waarin we niet thuis zijn
tussen overdadige…
Kabiniet
snelsonnet
4.3 met 25 stemmen
834 die vier partijtjes halen het dan niet
maar sint en kerstman komen zeker wel
zij zijn al eeuwenlang bij ons in tel
het wordt dus wat ik noem een kabiniet
een beetje vorst is heerlijk met de kerst
en komt er sneeuw dan is die dús het verst
*
(Rijk rijm? Jawel, dat vind ik gewoon lekker!)
(Liever rijk rijm dan arm rijm...)…
Winterlicht
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
596 hoe nu een flauw blauwig
licht slanke silhouetten van
dennenbomen hard aftekenen
en zwart het geluid van knarsen
van sneeuw onder laarzen geknak
van fijne takken en hoe een smalle
straal uit pakijs ontsnapt er was
het kraken van borstbeen en hoe ze
één voor één je oude ribben braken
ritmisch regelmatig het reflecteren van
zwaailichten…
regen in november
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
256 voordeurglas
naar de bruine wereld buiten
nog geen benul van het fluiten
veroorzaakt door de wind
door de kieren en niet-sluitende kozijnen
deze keelschrapende taal verwaait
in de striemende vlagen
van beklagenswaardige betekenisloosheid
totdat de kapstok in de pluggen hangt
de angst voor zware regenjassen
tot ieders verrassing als sneeuw…
Waar de sneeuw de morgen legt
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
831 laat vergaan
oorlog, honger
onmacht in gevoelsgeweld
het is de zwaarte van niet kunnen
wat mijn hart
het willen meldt
klokken spreken in de verte
geven waarheid aan de nacht
laten mij de hoop bekijken
als het zwart
het wit verwacht
tere vlokken uit de hemel
sterren door het grijs gezegd
praten woorden in stilzwijgen
waar de sneeuw…
SANCTE MARIA TER SNEEUW
poëzie
3.2 met 6 stemmen
1.474 En vromen vonde' in verse sneeuw geschreven
Een reuzig kruis, de top naar 't Oosten richtend...
Spraken dan zacht van dit geheimenis,-
En zij verstonden 't hemels teken, stichtend
Een heerlijk huis, tot ere der verheven
Vrouwe Maria, die Gods Moeder is.…
Wauw!
netgedicht
2.7 met 9 stemmen
1.444 fietstocht naar Kijkduin
en op de Drentse Hei
vlindertjes hier en vlindertjes daar
het wemelt en het wemelt maar
vlinders in het Haagse Bos
vlinders in de berm
loop of zit ik op zand of mos
danst er een bonte zwerm
vlindertjes hier en vlindertjes daar
het fladdert en het fladdert maar
in de straat, in de slagerij,
in de sneeuw…
De anonimiteit gedeeld
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
833 In tegenovergestelde richting
volg ik de sporen in de sneeuw
en krijg zo inzicht in jouw bezigheden,
in al je doen en ook je laten.
Ik zie de beelden van het hier en nu
en waar in het heel recent verleden,
iemands levensloop de jouwe heeft gekruist,
daar waar twee aparte maten
vlak naast elkaar hebben gestaan.…
ik hou van jou...
hartenkreet
4.4 met 30 stemmen
3.086 tot de maan overdag schijnt
de bloemen 's nachts bloeien
sneeuw in de zomer valt
en de rozen stoppen te groeien
Ik hou van jou...
tot mijn dagen zijn geteld
mijn laatste uur heeft geslagen
ik mijn laatste adem uitblaas
en de tijd kan vertragen
Ik hou van jou...…
Witte doden
netgedicht
2.8 met 12 stemmen
1.736 jouw verlaten zand woestijn
is decorum voor valse goden
in een zee van witte doden
waar hun resten zouten zijn
waar de duinen lijnen
in de hete luchten
nog trillend zuchten
en plots verdwijnen
waar het water de wond
verdriet en het bloed
kruimelt of niet bestond
waar jouw droge schreeuw
slechts de nagalm vond
van rook uit witte sneeuw…
een rode ballon
netgedicht
3.5 met 18 stemmen
2.468 dat ik je bereiken kon
misschien ben je nu wel heel dicht bij de zon
zal de wind voor je waaien
mag je zwieren en zwaaien
en drijven net als mijn ballon
zonder geluid komt hij nu naar je toe
als zit ik van binnen
je naam uit te schreeuwen
ik wil met je praten al weet ik niet hoe
mocht je hem vinden laat het dan even, heel even maar sneeuwen…
Kerst
netgedicht
3.5 met 66 stemmen
6.354 Sterren in de nacht
Stralen helder licht
Schitteren in kracht
Scherpen het inzicht
Toveren in pracht
Tekenen het verhaal
Tedervol gebracht
Tastbaar duizendmaal
Ergens klinken klokjes
En muzikaal gezang
En daarna sneeuwen vlokjes
Eeuwen winters lang
Ritmisch spelen koren
Reiken je de hand
Reizend langs vele oren
Raken harten, in…
Maagdelijk wit
hartenkreet
3.7 met 6 stemmen
1.022 Hoor bellen rinkelen
zilver twinkelen
valt de sneeuw
in een donkere nacht
bekleedt de zwarte aarde
als een deken zo zacht
Snijden ijsbloemen
hun weg door het raam
bij het ontwaken
zucht de adem kilte
hoor het ruizen van wind
tegen de doodse stilte
Kijk naar buiten
zie het maagdelijk festijn
fantasieën spelen
tussen witte vlokken…
Vanzelfsprekend
hartenkreet
2.8 met 10 stemmen
1.367 Sinaasappels zijn oranje
het weer wisselt per seizoen
De zon die ons verwarmt
het gras nog altijd groen
De zee die met vloed opkomt
en met eb weer snel verdwijnt
De blaadjes aan de bomen
de maan die 's avonds schijnt
Zo "gewoon" als de sneeuw wit is
en de hemel die meestal blauw is
Zo vanzelfsprekend is het voor mij
dat mijn liefde alleen…
met het koppig bloed
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
1.299 ik vouw schaduwen
tot zwarte vogels
die ik oplaat
zonder hoop
ze zweven mijn cel
hun snavels pikken
gaten in mijn aderen
transformeren me tot hel
de horse gaat steigeren
en de sneeuw verbrandt
ik huiver van genot
zo maakt de hemel me kapot
ik schilder muren
met het koppig bloed
dat schimmen plet
tegen de stenen
ze ogen…
je zwavelstokken handen
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
2.659 samen in de sneeuw
je zwavelstokken handen
kou maakt alles zo alleen
een vuurtje, maar de
vlam wil weer niet branden
ik kijk je aan
de droom zit in je ogen
een wereld vol gemak
een huis dat meer dan alles had
toch zijn je vingers
wit bevroren, je hart steenkoud
en er is niemand om je te bekoren
geef mij wat licht
een vonk die warmte…
men moet
gedicht
4.0 met 38 stemmen
21.896 Men moet zijn zomers nog tellen, zijn vonnis
nog vellen, men moet zijn winter nog sneeuwen
men moet nog boodschappen doen voor het donker
de weg vraagt, zwarte kaarsen voor in de kelder
men moet de zonen nog moed inspreken, de dochters
een harnas aanmeten, ijswater koken leren
men moet de fotograaf nog de bloedplas wijzen
zijn huis ontwennen…
Doorheen de grijze wolken
hartenkreet
3.8 met 5 stemmen
1.346 Maar och, je treurt toch niet om wat nog komen kan,
maar evengoed verdwijnen als de sneeuw bij zon;
je kijkt toch verder, waar het al begon
en weet toch ook dat droefheid nu en dan
eenieders deel is in dit korte leven
maar dat er steeds nog zoveel schoonheid is gebleven.…
afscheid
netgedicht
3.5 met 13 stemmen
1.718 steeds voor vertrek klaar
wat had hij nog te zoeken
op dit uitgestorven winters veld
had hij mij nog iets te melden
iets dat alleen voor mij geldt
het was als of hij
meewarig staarde
in de verre einder
wat dromerig ook
zo scheen mij dat toe
ik wist dat hij
mij zag komen
nog even was hij daar
en vloog toen weg
in de sneeuw…
in slenterende voornemens
hartenkreet
4.5 met 6 stemmen
860 het donkert deze dagen
grijze nevels slingeren door de stad
langs de gevels sluipen mensen
ineen gedoken op weg naar het nieuwe jaar
vluchtend voor het
oude wat afgedaan is
barrevoets door de sneeuw
maar tintelend aangezet tot iets nieuws
in de fletse straatverlichting
worstelend in een drang
om iets goeds te doen
in slenterende voornemens…
Oever
gedicht
2.9 met 32 stemmen
34.375 Straks
geen kleren meer als men meereist
met de sterren boven het ijs de over-
zijde tegemoet, de allerverste winter in
waarin men aanlegt naast een veld
van sneeuw. Het helder wordend
licht dat invliegt, dat men spelt,
onafgebroken lezend in de palm
van zijn hand.…
Beslan
gedicht
3.2 met 36 stemmen
21.326 Siberische koude / de school ingestort
telt de oude clown / zijn dagen op het plein
Pak sneeuw op zijn pak / de kinderen ver weg
hangt alleen zijn adem / om zijn neus van peen
Bloed is gegijzeld / lach volgde op de voet
en die witte pop / lijkt een strafloos kruis
mummie van een koning / in een koud koninkrijk
[3 september 2004 - 2006…