968 resultaten.
Kinderverdriet
gedicht
2.5 met 101 stemmen
16.345 het kind was binnen de ramen
een volle dag
bevroren verlokken
vielen wezenloos
van een grauw palet
toen de dag gerimpeld werd
kwam het kind buiten
en huilde
omdat er geen sneeuw meer lag
----------------------------------------
uit: 'Het Albanese Wonderkind', 1991.…
Inluiden
netgedicht
2.3 met 7 stemmen
474 samenvervlochten dagen
vliegeren achter elkaar aan
op deze zonovergoten dag
verwarmt de gouden gloed
de harten van hen
die al even bevroren leken
dansen zonnebloemen
aan de oppervlakte
terwijl zwaluwen de Lente
aankondigen…
Schaduw
netgedicht
4.0 met 14 stemmen
716 ik schrijf de nacht
vol met geruis;
het lawaai van stilte
als ik de bevroren menigte
naar een volle leegte sluis
roep nog
met verstijfde lippen,
de ogen zien naar binnen
rest mij de schaduw
die het geketend waken
zal beminnen…
Queen Elizabeth II
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
637 de vorst heeft blijkbaar keihard toegeslagen
ze zit bevroren op haar hoge troon
een ijskoud Brits en koninklijk icoon
de kroonprins telt de uren en de dagen
de zestig jaren zijn voorbijgevlogen
en al die jaren bleef ze onbewogen…
huiverend hier
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
481 in diepe zwarte
aarde woelt verschrikking
verstard en koud
platte schrale grond
in bevroren onschuld waar
geen boom groeien kan
huiverend hier zijn
in verborgen duister
waar jij zo voelbaar bent…
op drift
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
517 aangevoerd door
krakend ijs loopt
de bevroren stilte
te hoop tegen
een glanzende
zwerver op drift
een reus of was
het de duivel bracht
de grootste kei naar huis
een stomme getuige
die onverzettelijk in
ijzig zwijgen rust…
Stil staan
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
828 Waardoor ik niet naar voren kan,
maar als bevroren in het donker stil blijf staan.…
Zonovergoten winterpret
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
847 Bevroren sloten weerspiegelen in de zon.
Hier en daar ligt nog een open wak.
Kind achter een stoeltje schaatst op haar gemak.
Herinnering aan hoe het ook ooit bij mijzelf begon.
In de sneeuw staat een eenzame reiger.
Te rillen langs de kant van de bevroren sloot.
Kans om een visje te vangen is niet erg groot.…
Alweer...
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
1.054 Dit is het weer
Waarvan je automatisch
Langzamer gaat fietsen
Grauw is de lucht
Waar geen kleur in zit
Flauw is mijn dag
Waar geen smaak aan zit
De ijskoude wijzers
Van de winterklok
Zijn net als mijn vingers
Bevroren door de sleur…
rigor mortis
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
851 maar nu is mijn stem
welhaast bevroren en
mijn lever zwaar ontstoken
zo overleef ik de weerwraak
van de winter niet.
inwendig plooit
mijn gemoed
tot barstens toe.…
Mooi gaan
hartenkreet
5.0 met 4 stemmen
760 Ik wil met jou mee
Mijn ooghoek
Ziet je dansen
Ritme van de zee
Ziedend van smart
Duinstruin ik
Verloren aan jouw hart
Bevroren zijlijn
Golf overspoelt
Bewustzijn
Ik wil, onbedoeld
Heel mooi met jou mee…
Buiten bereik
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
550 de einder is over een bevroren vlakte gegleden
mijn gedachten over ruimte in wit verdronken
van een herinnering zo vers en onbetreden
de huid heeft hemel en aarde samengeklonken
hier zou ik gewichtloos naar de overkant willen gaan
zonder obstakels
die alleen maar in de weg staan…
spiegels
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
625 hij heeft de spiegels
te hoog gehangen
geen kijk meer
in het omlijstend zelfportret
het geheugen wordt bevroren
wat het vasthoudt dooien
en craqueleren
als een oud schilderij
terwijl de dood
op schootsafstand kwam
vroeg de oude man
zijn zoon
hoe ziet mijn gezicht…
Invaller
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
640 kou ging hem in zijn botten zitten
het wachten op de bank
een bevroren zaak
tijd was het
dat de vorst met verlet zou gaan
zodat hij van leer kon trekken
invallen
bij het eerste fluitsignaal
van winterkoninkjes
die het speelnest verlaten
om hem luidruchtig bij te staan…
Scherpt rood op wit
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
486 de bloesem kruipt
uit winters blad
toont ons kristal
bevroren pracht
de ochtendzon
scherpt rood op wit
ontdooiend in
het voorjaarslicht
de aarde warmt
in zacht ontluiken
begeleid door vogels
die al volop lente fluiten…
Wintermorgen
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
926 Nu op deze wintermorgen
voetstappen krakend
sporen achterlaten
in de sneeuw
blaas ik mijn verdriet
als adem weg in de kou
waar het door de wind
zal worden gevangen
om in bevroren takken
van bomen te schuilen
tot de zon mijn tranen
omtovert in kleine parels.…
donker woud
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
491 De man en de angstige jongen verdwalen
gescheiden door tijden en dromen en dalen
van hoge, verdorde, bevroren gedachten
naar donkere wouden van telkens verwachten.
Wie zag in flitsen het verleden verschijnen
en dan de verwarde, gewonde verdwijnen?…
Vleugelslag
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
562 Die met lichte vleugelslag
Gewichtloos wiekend zweeft
Naar haar eigen horizon
Onzichtbaar in de verte
Waarbij het wieken zelf
Vele malen belangrijker is
Dan het bereiken van het doel
Raakt mij aan op deze
Winterse morgen, en ontdooit
Zonder dat ik het door heb
Mijn chronisch bevroren gevoel…
Dode schoot
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
456 Schoot waar het leven
In gekoesterd werd,
Begin van nieuw leven
Zo pril, zo prematuur,
Onverwachts is de vorst
Er doorheen getrokken
Terwijl de lente
Al lang begonnen was,
Vruchtbare aarde
Bevroren terwijl
Het zaaigoed al
Ontsproten was…
hoe meer ik schrijf
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
381 de uren in beton gegoten
de ziel bevroren tot op het bot
onwrikbaar is het ingekapseld hart
de handen op de rug gebonden
opgesloten in de kale kerker
van onaangeraakte uren
hoe minder ik beweeg
hoe meer ik schrijf
hoe meer ik schrijf
hoe minder ik weet…
voorbij de zeeën
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
540 voorbij de zeeën
van tijd is hij de
winter binnengelopen
zijn spitse voeten
op de ijsvloer
dunner dan gedacht
het ijs snijdt zingt
kraakt en breekt
door de heldere avond
tijd om de stilte
te oogsten op de akker
van zijn bevroren ziel…
nomaden
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
574 achter maskers van
dierenhuiden stromen
hun herinneringen
de onmetelijke vlakten
de bevroren steppen
de doden in de bomen
het knagen van de gieren
het wachten op de dooi
het begraven van de skeletten
de kale essentie van een
ondoorgrondelijk bestaan
in bemoste steppengronden…
vroege lenteblues
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
369 het lentegras
nog vochtig van
ochtenddauw
de hemelsbrede
lucht gevuld met
licht ruimte licht
een dauwdruppel
schittert op het
zachte rozenblad
het vastgeroeste
bevroren gemoed
snikt zich langzaam los
mijn aangeraakte
gezichtsveld
kent geen randen…
IJskoud
snelsonnet
3.0 met 38 stemmen
2.737 En dus zal ik nog rijker worden later
Wanneer mijn loon opeens bevroren wordt.
Wat water dat bevriest zet naar verluidt
Toch op z'n minst zo'n tien procenten uit.…
Winter
hartenkreet
4.2 met 20 stemmen
1.339 Handen diep in mijn zakken
Kraag over m'n oren
Geknisper bij elke stap
Voeten bijna bevroren
Halve meter zicht
Krakende kou en ijs
Adem witte wolkjes
Een winters paradijs.…
het spoor bijster
netgedicht
3.2 met 18 stemmen
1.547 vandaag opnieuw een chaos op het spoor
de smoezen zijn vaak niet om aan te horen:
computer stuk, de wissels zijn bevroren
een vierkant wiel, het achterstel stond voor
toch denk ik steeds bij elke nare tijding
de echte oorzaak is een slechte leiding…
Iedereen heeft iemand
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
1.523 Als adem hem beneemt
in stilte van gedachten
tekent hij een groot hart
op het beslagen raam
een pijl met een naam
slechts één
hij voelt alleen
onzichtbaar
verdwenen
in de wereld om hem heen
hij weet niet dat zij hem ziet
in het noorderlicht
van de bevroren dagen…
IJskoud opgebrand
netgedicht
4.6 met 10 stemmen
608 ogendiep en mijlenver
kijk ik over het glazen water
langs een zwarte spiegelwand
naar bevroren stilleven
onder het beloofde land
waar vogels zijn gevlogen
rest slechts het witte leven
bij hamerend geluid
van mijn hartslag
onder de ijskoude huid…
peinzend wens ik dovend vuur
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
451 mijn handen hebben ver gegrepen
medespelers coryfeeën aangereikt
vastgeklampt aan boerenwagens
spruiten van bevroren akkers geplukt
nog lees ik al die namen
in het dode vel
maar spoedig zullen ze
van mij vervreemden
de geur van ’t veen
en smeulend hout…
Winteravonddroom
netgedicht
3.3 met 11 stemmen
781 Je kust me, maar jouw hart is doof
voor liefde, in de nacht bevroren
met alle ernst, in mijn geloof
en hoop die ooit mijn stem laat horen
zwijg ik in stilte, mijn beide ogen dicht
ik heb je lief, mijn lief, steeds droomgericht.…