492 resultaten.
Tijd
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
674 Geduldig wachtend tot dat het water de rotsen heeft doen slijten
en de wind ze heeft doen verkruimelen.
Mijn verleden is nergens begonnen, het was er altijd al
Mijn einde ondenkbaar.
Ik ben onmetelijk definitief
Tijd,
wie mij ontrafelt
doet alles ineenstorten.…
Trouwe kameraad
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
1.020 Ben ik de tuin door jou ontworpen
laat me dan niet verloren liggen
overwoekerd door het onkruid
we hadden geschillen
daar kunnen we niet over liegen
maar de dageraad belooft geluk
ik ben de zee
nu je schrijft over oceanen
zitten we samen in een zeilboot
een eiland roept ons
we zien de rotsen daar
en gooien onze wanhoop
voor anker…
Atlantis
netgedicht
2.0 met 6 stemmen
408 Geprezen de landen die
de zeeën kusten
gelukkig de goden die
de helden steunden
onsterfelijk maakten als halfgodenmensen
op schepen die hen naar 't Atlantisrijk voerden
zonder kusten geen stranden
zonder strand enkel branding
waar goden hun woede
op rotsen neerknalden
in vlagen verbijsterd
uiteen lieten spatten
gelukkig de berglanden…
gorilla in mijn kruinen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.361 Gij zijt een krijsende gorilla
in de kruinen van mijn leven
die met de tijd mee krimpt
en vormde vaak een baken
van lieftallig ooggeknip
achter de klippen van uw woorden
mijn schipper draait reeds
zijn kijker, hij kent het snijden
van uw kille rotsen al
leef maar in uw glazen bol
met eigenliefde geblazen
die mijn huid te…
golfbreker
netgedicht
3.7 met 17 stemmen
591 op het strand
het dode strand
luister ik naar regen
naar beminnen
dat door stilte stuk slaat
op te broze schelpen
harde rotsen breken
mijn gedicht, ik kan de woorden
niet meer verdragen
omlaag, waar
vissen vallen in de nacht
en meedrijven met
de aarde
de schaduwen
druk ik aan mijn
borst, zilt
als steentjes
op het strand…
Ronda
netgedicht
4.8 met 18 stemmen
885 Er loopt een scheur
door het hart van de stad
waar duiven en raven
achteloos zweven,
waar water langs
mosbedekte rotsen stroomt,
waar poëzie
de diepte overbrugt.
Er is een bloedige arena
waar juichende mensen
duende ervaren
in smartelijk sterven.
Er is de geur van citrus,
olijven en Serrano ham.…
Cadenza
gedicht
3.0 met 43 stemmen
13.398 tors rotsen
sleep koffers vaten touwen de trog
we schepen haar in
scheef net schelpdieren
rukken de matrozen op
versnellen hun pas
langs het want
de trotse trossen gaan uit hun bol
en nergens is olie en alles is vol
alleen mijn snelle handen rijmen nog
met de zeilen de doden de winden het zog
------------------------------------…
Vlinders
netgedicht
4.7 met 9 stemmen
1.031 in mijn slaap
zal ik zee zijn
en lichter worden
op dit alles van tedere
tragedie, de stemmen van
kinderen horen met bloemenogen
zuiver en
hoog
rotsen
zullen openen
en naar warme lichamen
ruiken
naar vuurvlinders op
een bruidsjurk
als toen op die ene dag
jij mij plotseling
aankeek
in woorden van
beddengoed
en in jouw…
uit stilte ontstaan
netgedicht
3.8 met 33 stemmen
1.219 het is zomer
het moment van leven
alsmaar breder groeien bloemen
ik zet jou naast me, tegen het zuiden
zo vlak de sterren, oneindig
in de nacht
en alles in je
tussen lucht en dromen
dringt door rotsen, blijft open staan
ik adem de glimlach van het zwijgen
op deze of een volgende dag
het is de wind, hoog en helder
het is de…
ja
hartenkreet
2.2 met 4 stemmen
811 Ja waar moet ik nu weer heen
de moed weer in de schoenen gezakt
de wereld heeft me weer eens hard
aangepakt
waar moet men zoeken
voor wat liefde op de lippen
toch weer op de rotsen
uiteengespat
ben ik het al zat
nee mensen
zo gaat dat
zweven in het zwarte gat
geen traan gelaten
kan ook niet haten
alleen maar denken
aan de momenten
van…
Sulfiet-gekleurde ogen
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
584 Schaduw van de nacht
In reizen van millennia
Duizenden jaren
Beukende golven
Van oprecht liefhebbende
Vrouwen op 't ritme van pijn
Krakend in voegen
Splijten rotsen direct uiteen
Treffend.…
Kapitein Francesco Schettino
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
660 Een officier van de op de rotsen gelopen Costa Concordia heeft bekendgemaakt dat kapitein Francesco Schettino zijn bril niet droeg, toen hij het roer bediende.
De kapitein stond zelf achter het roer,
Helaas was hij zijn eigen bril vergeten,
(Dat liet een officier de mensen weten),
Of vindt Francesco brillen niet zo stoer?…
je rankt nog slanker
netgedicht
3.0 met 9 stemmen
1.707 het franse strand
de zon een hand
ik droom me naast je
vraag of je verbrandt
je glimlacht, met
vakantieogen vraag je
of ik hier wil blijven
mijn wit bij bruine lijven
we spelen in het zand
rotsen worden duinen
we struinen door de taal en
liefde wordt toujour amour
je rankt nog slanker in de
branding van de oceaan
je beelden golven…
De waarheid
netgedicht
5.0 met 465 stemmen
471 wij zagen
hoe water in
niet aflatende
kracht rotsen
trotseerde
bruisend en
kolkend probeerde
een bres in de muur
te slaan om zo
in alle gluiperigheid
ongezien de dodelijke
steek in de rug
te forceren
waar graniet
en basalt in de
schepping hun bals
hebben gespeeld
zijn de sterktes van
voorwereldlijke kracht
in verbinding met…
ijsland
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
824 gletsjers stoom en zwavel
een donkere dreiging
van verre sombere vulkanen en
traag gloeiend lavageweld
rokende watervallen
eeuwig beukt wit schuim
op zwarte basaltstranden
onder wolken krijsende vogels
op ongenaakbare rotsen
bloeien kleine bloemen
fel rood en paars
op de troosteloze aarde
eens gloeiend en trillend
nu koud en wachtend…
Ritmisch verwond
hartenkreet
4.1 met 10 stemmen
967 Duisternis verwondt mijn gehoor,
de rotsen zijn scherp,
de nacht is wedergekeerd…
In golven gefluisterd
netgedicht
4.6 met 23 stemmen
838 ik aan schelpen
die in diepere lagen van de nacht
zich verzamelen in het sleepnet
van volkomen stilte
vinger na vinger volg ik het bloedspoor
van vergankelijkheid langs
de scherpe, gebroken randen
ik strooi nog zand over de dag
en verdwijn als jouw stem sterft
op de loodlijn van mijn lippen
druppels binden mijn handen vast
aan rotsen…
Gobi
netgedicht
2.5 met 11 stemmen
3.158 niet te bereizen zonder meer water
dan je kunt dragen, meer
liefde dan je hebt
tegen de dood:
niets dan ons eindeloos zand en
ons grind, harteloze rotsen, dwaalwegen
die ons verdwijnen.
ja, je hoofd ligt tegen mijn schouder,
je krullen tegen mijn wang , we doen
nog zo, als we gaan slapen.…
Gobi
netgedicht
2.0 met 5 stemmen
3.223 niet te bereizen zonder meer water
dan je kunt dragen, meer
liefde dan je hebt
tegen de dood:
niets dan ons eindeloos zand en
ons grind, harteloze rotsen, dwaalwegen
die ons verdwijnen.
ja, je hoofd ligt tegen mijn schouder,
je krullen tegen mijn wang , we doen
nog zo, als we gaan slapen.…
Sirene lief
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
639 Sirene met zwaard
die in oren zingt
op rotsen.
Het karkas van mijn schip gebarsten
en met koffie en witte wijn volgelopen.
Daar was zij het
die, met een lichte geur van eucalyptus,
de groep naar de eenzaamheid bracht en
volstrekt ongepast
de leegheid tot volheid maakte.…
Ik weet dat jij er bent
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
1.032 Jij zegt: kop op, als je
eens omhoog keek, jongen:
pijnbomen staan weer in bloei
en uit de rotsen groeit een plant
die hen in spleten breekt,
alles zal vlak worden, ooit.
Ooit alles vlak: het land, de tijd,
maar niet ons hoog, ons laag,
het pieken.…
nacht met grief
netgedicht
3.6 met 13 stemmen
1.677 de nacht is
doorgehaald
tussen bevroren rotsen
gletschers
grote massieven
schreeuwend ijs
lacunes immense
lawines dreigend
d'herinnering
aan wat ooit
misschien en
onzeker was
is niet meer
gehemelte met ijsstoppels
waar tanden zaten
kiezen innerlijke
tranen gestold
in pegels die
niemand ziet
die nimmer open wonden liet
toegedekt…
Jouw Normandië
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
923 Het strand vol stenen
en ik zoek je stemmen
maar er is geen zonlicht
of zout op de huid
Zo slaan wij dood,
aan een kust kwetsbaar
en ketsbaar de keien
die opspatten wijsheid
die ons zo ontcijferbaar maakt
Ik zal ooit begrijpen
hoe de geur van je armen
ons daar overvleugelde,
rotsen door regen en wind
kiezels werden.…
Nog hangt de waas
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
482 ik heb het zand
en de rotsen van
eonen geleden gezien
de diepe kleuren
spraken mij aan
in een zinderend heden
nog hangt de waas
van hun gebeden en
leven over het land
gevangen in
onherbergzame oorden
waar zij de tijd trotseren
proberen te ontsnappen
uit generaties inteelt
door een nomadenbestaan
hun magie is verloren
in het…
Het brakke water
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
534 ik heb tal van
omzwervingen gedaan
ben in woestenijen langs
peilloze afgronden gegaan
het goede pad betreden
maar later weer afgegleden
naar diepe duisternis waar
zelfs schaduw nog gevaarlijk is
heb het land bezeild
steile rotsen beklommen
een zekering gemist in het
gaan naar de verdoemenis
alleen het brakke water
heeft mij rust gegeven…
maanvaren
netgedicht
3.9 met 20 stemmen
1.027 ik was zestien
en vol geloof
in al het leed van poëzie
en ik dacht nog
als ik nu maar lang genoeg staar
naar de maan
dan zal er wel
een gedicht voorbijdrijven
of misschien een man, een kano
het gezicht dat ik gebouwd had uit
de rotsen van een rivier
ik keerde woorden om, strooide
letters in het wiegelend licht, ging naar zee
om…
golven
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
771 De stilte breekt
in fragmenten
van het bestaan
gedragen in tijd
van golven die
eindeloos beuken
op de witte rotsen
die boven alles
uit pieken
robuust en ruw
eeuwen gedragen
geschuurde jaren
meegaand in
donkere diepten
spelonken
waar vissen
hun territorium beschermen
koralen hun zaad tegen…
Mijn onschuldig kind
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
492 Ik tuur in de verte
En hoor de wentelwieken
De adelaar waarschuwt met zijn schaduw
Voor een apocalyptische eclips
Onvoorbereid op jouw naaktheid
Zien mijn ogen mijn pupil
Een groot zwart gat vreet aan het licht
Dat zwicht voor vergetelheid
Het vuurwerk spat de zon aan sterren
En rotsen brokkelen tot zandsculpturen
Bekend, beschermd en onbereikbaar…
Het magnifieke vergezicht
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
584 ik wist het vlakke land
zee en openheid
polders en het eindeloze strand
ontdekte heuvels
en rustieke dalen op mijn
levensloop in jaren
botste tegen rotsen
bergen die met scherpe kammen
wolken snijden aan de horizon
zag ravijnen die het kleine
van de mens vergrootten door
de angst van het begraven zijn
ken het magnifieke vergezicht…
In filigrein van pijn
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
718 de helling op
waar warmte breekt
in vergezichten
de zon in rimpels bron
langs rotsen stroomt
licht snijdt glas
de pas af in
doorzichtig existeren
de glazen schijn gevat
in filigrein van pijn
sculpturen
klinken kristallijnen
tonen barsten als
hun spiegelbeeld
verstart in tijd
mijn harten
bloeien steen in
dierbare herinnering…