3244 resultaten.
Lucht is goud vandaag
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
657 zacht kleurt zon
met leven uit de bron
mijn nog lichte huid
gewoon een plaatsje
op het strand met zee
en golven bij de hand
geen overlast
van een druk terras
maar stilte puur natuur
vanzelfsprekend
wel een schermpje
de wind is nog wat guur
de scene inviteert
tot spelen van het
schelp en waterspel
de stroming snel
het zand…
Die kleine intieme oase
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
461 wij speelden met woorden
schreven ze in het zand
omdat niemand ze hoorden
zo schiepen wij onze band
maar het strand
was helaas al geschapen
liet zich slechts raken door
water in zijn eeuwig corvee
golven wisten de tekens
overspoelden ze een voor een
in een dierbaar herinneren
aan ons eindeloos dagje zee
later zijn wij terug gegaan…
BEGIFTIGD (2)
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
460 Het kind ontkwam niet aan het groeien
Het zat vol meegevoel en zilt
Heeft visemmers vol traan getild
Het wist niet beter dan dat boeien
In zee met wind en golven stoeien
Het wist niet wat het was; een schild
Het werd door dominees bedild
Die bleven kortwieken en snoeien
Zij, één met duinroos en met meeuw
Liep eenzaam langs de havenkade…
venster op de wereld
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
580 onder de kastanjeboom
temidden van dezelfde
grijze flats zingt een man
met gebroken stem
traag als kruiend ijs
liederen over het verlangen
om er niet te zijn
te verdwijnen in de zwarte
golven van de nachtelijke zee
uren onder die kastanjeboom
niemand staat stil bij dit
venster op de wereld
gesloten gordijnen sluiten
zonlicht en…
Venetiaanse romantiek
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
450 De gondel golft over de
golven; kent het Venetiaanse
plezier van een romantiek, dat
wordt gedragen door de pendels
van een door de maan beschenen
gondelier.
Een mandoline speelt liefdesklanken,
terwijl de gondel door het water
glijdt voorbij een monumentaal verleden,
dat met liefde tegen de weemoed strijdt.…
Een tijdloze kust
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
448 ik hoor de
vroege vogels weer
schrijf letters neer in
een sprankelend verband
was gestrand
op een tijdloze kust die
de altijd rollende golven
met eeuwigheid sust
diep verankerd
in het zuigend zand van
licht autistische gewoontes
bij een perspectiefloos land
hun gezang
doorbreekt het treurend
afzien op de dagen die
veel lasten…
Het zout der aarde
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
561 ik rook ziltige lucht
proefde het zout der aarde
zag in de duinen
wat verlaten eieren
van vogels op de vlucht
zand knarste
in losse gedachten die
zich niet lieten ordenen
tot een vriendelijk geheel
alles werd me te veel
maar zee spoelde
de bitterheid weg
door monologen
van talloze golven
kwam ik langzaam tot rust
heb het strand…
Lief zeegezicht
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
452 dag lief zeegezicht
en nee ik kom
geen afscheid nemen
maar praten met jou
talloze keren
mocht ik met woorden
alles tegen je zeggen zonder
dat jij iets kon weerleggen
het was mijn monoloog
in moeilijke tijden
ook al bulderden je golven
ik liet me door jouw rust leiden
jij wist feilloos
mijn stemming te kleuren
met vrienden als wind…
Als in deja-vu
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
502 ik zag
grijze wolken
roodstrepen door
ondergaande zon
lachte
naar de golven
zij krulden licht
vonden mij niet dom
ik speelde
zomaar op het strand
als volwassene met
water en rul zand
joeg wat schelpen
door de zilte wind
met handen in
gebaren van een kind
uren heb ik
mij vermaakt
tijd heeft me voor
dit even niet geraakt…
Tijd heelt niet alle wonden
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.109 Voeden zij zich met verdriet
Ze lijken te verdwijnen
Met de jaren raak je ze kwijt
Maar de herinnering is sterker
Dan de werking van de tijd
Zo keren schimmen uit het verleden
Terug in jouw bestaan
Nestelen zich in je gedachten
Stilte is niet te verstaan
de kalmte kan je redden
Als je niet al verdronken bent
De eenzaamheid zal verdwijnen
Golven…
Onvoorstelbaar echt
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
660 Heel gestaag kerft nu jouw branding
rake woorden in mijn huid en almaar verder
word ik meegetrokken door de golven,
soms omhoog getild, dan weer bedolven,
getroffen door een stilte, een krachtige storm
en ik lach, er wellen warme tranen op,
voor mijn ogen krijgt jouw diepte vorm.…
Alchemie
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
545 ik was verliefd
op mijn atelier
hield van licht en
donker in vleugjes
magie en mystiek
ook van de vaten energie
die ik mocht gebruiken
met pigment en kleur uit de
boekenrij vol alchemie van
nader vast te stellen tijden
vaak waart hier de wereld
van hiernaast nog rond met
verbaasde ogen zonder mond
zij golven hun voelbare
muziek…
Te gast in de Vierdaagsestad...
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
392 Al sedert twee millennia
ligt aan de oever van de Waal
een glooiende idylle
heuvelrijk rond Heyendaal
de benedenstad een baaierd
waar de massa's binnenstromen
grote golven van Sint Anna
tot de kadeboulevard
maar er heerst nu weinig gêne
wild doen lijkt meer in de mode
'wandelaars' doen hun naam eer aan,
laten het in tuinen lopen…
Wind
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
430 Op de pier zie je
enerverende golven,
die klotsen tegen keien.
De meeuwen kunnen
zich net
vliegend houden.
De zon laat zich af en
toe
glimlachend zien.
Het lijkt wel herfst,
maar het is nog
steeds zomer.…
Zijn uitgetreden
netgedicht
4.9 met 24 stemmen
441 jij hebt mij
gewekt zonder me
wakker te maken
ook ontwaken
ging langs mij heen
je hebt mij
geraakt en ik
ben met je mee
gegaan in warme
spirituele golven
wij zijn uitgetreden
konden in vrijheid
alle dimensies
kiezen die in heden
voorhanden bleken
samen hebben wij
ons overgegeven
aan de verleidelijke
ultieme vrijheid van
het…
Donkerblauwe blues
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
504 Golven van verdriet
Leegte heeft geen kleur
en ruikt naar verzuurde melk
zijn ogen huilde.
---
Sommige voeten
gaan dolend door het leven
dolgedraaid kompas.…
Terug bij mezelf
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
541 De wind is ijzig
het beneemt me de adem
laat de tranen
over mijn wangen rollen
terwijl ik tegen de stroom op
moet roeien
rondom vissen strooi ik het brood
boven de donkere
golven de blauwe hemel de
hongerige meeuwen
maken herinnering wakker
het gekrijs
de pijn
in tweeën verscheurd te zijn
ik kijk naar de draaikolk…
Grijsgroene spiegel
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
381 zag onze beelden
verblikken nog
verblozen tussen
de resten schuim
van golven waarin
wij verpoosden
nog keek
de zon over
onze schouders mee
in de grijsgroene
spiegel van een
onrustige zee
pas later
hield de wind
zijn straf regime
voor gezien gaf
omslaand water wat
kabbelend geklater
de terugstroom
van vloed speelde
zand…
Sinterklaas 2021
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
882 Sint is de regeltjes,
de kapjes en de lapjes,
de code die van node,
de testen die verpesten,
de te mikke prikken,
bedoelde angst voor geldgewin en vangst,
de golven door massa hysterie bedolven,
Sint kan het niet geloven dat zovelen hun mouw opschoven,
dat iets van boven,
iets demissionairs,
wetten, unfairs van miljardairs….…
schuim en as
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
559 op de uiterste punt waar twee zeeën
samenkomen zocht ik een geschikte plek
kwam tot rust en maakte een mooi stapeltje
het was moeilijk het vuur gaande te houden
rook steeg op in noordelijke richting
verwaaide beeld geur herinnering zeewaarts
dansend daalde je op de schuimende golven
teruglopend de etsende nietsontziende wind
aan mijn handen…
Vormen gaan voorbij
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
365 's Avonds zijn de duinen vlak
en drassig watergrauw
struiken worden donker
zwemen rood en blauw
Alles verliest vastheid
land lijkt zee en zee op land
in ijle golven schemerlicht
stolt water tot tinten zand
Wolken lijken een massief
en bergen zonder maan
een nachtzwarte hemel
waaraan geen sterren staan
Ideeën zijn levensecht
vormen…
Dankbaar
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
499 Dan kun je alle golven in het leven, al is het soms wel met een traan, bevaren.…
LUSTIG SPRINGEN
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
508 In woeste stormwind
danst het zeeschip
wild én gelaten
op de hoge golven
die schuim vol nevel spugen
lucht- en waterorkest
roept tot het vaartuig
met luide bulderstem
langzaam bij inspanning
tegen de kokende berg op
dan je laten gaan
door harde smak geleid
een snelle roller nadert
krult sierlijk zijn kop
stelt zich voor als mededanser…
Verder leven
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
708 Zwem als een bevrijde vis door de hoogste golven,
maar hoor nog wel de lieve woorden die ik tegen je foto zeg.
Laat mij je nog voelen,
als de wind blaast door mijn haren.
Laat mijn gezicht verkoelen,
door jouw regendruppels gemengd met mijn tranen.
Alleen zo kan ik verder leven,
totdat ik je ooit weer zie.…
boulevard de favauge
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
410 op het plein
van de gekoppelde liefde
stort gietijzer geklodderd ineen
alleen, als een bulldozer
eenzaam op het strand
weg, murw, uit zee gebrand
vormt zijn stalen muur
de golven van het zand
dichtend in het bos
de boulevard van het zijn
ligt bedekt onder mos
schoon is die schijn
mijn schaduw
wees alles
wees iedereen
een lantaarnpaal…
Moordlawine
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
399 ik wist
dat het rimpelen
van de horizon
ooit over zou zijn
nog voel ik warme
golven komen
zij schroeiden
een werkelijkheid
die ik alleen maar
kon weerstaan
in mijn dromen
op de rand
van verbranden
met een buitenkant
zonder korst waar
slechts in het
vet walmend
kringelen van rook
de resten van
organische materie
te ruiken zijn…
Homo Scribo
netgedicht
2.6 met 7 stemmen
581 Bergen van verlichting
bedwingen met z’n twee,
hand in hand, verstand
loslaten en de golven
samen ondergaan.
Ik zit hier, te denken,
te schrijven, omdat ik
alleen dat kan blijven
wat ik werkelijk ben.…
Brandend zand
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
261 De branding lokt,
Om samen te deinen
op de golven van verlangen….
Tot in ’t koele maanlicht,
Onder ’n deken van flonkrende sterren,
D’avond valt op ons neer.…
Brandend zand
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
272 De branding lokt,
Om samen te deinen
op de golven van verlangen….
Tot in ’t koele maanlicht,
Onder ’n deken van flonkrende sterren,
D’avond valt op ons neer.…
Les Marquises
netgedicht
2.6 met 7 stemmen
565 de goden schiepen de eilanden
als hun woning
op de hoge grond boven het dorp
slaap jij sereen en de tijd staat stil
je kent de diepte van de Stille Zuidzee
de wind zingt de golven beuken
jouw ogen volgen de ruige bergen
ze tasten de steile kliffen af
op de tweemaster klinkt een smeekbede
ne me quitte pas
je bent niet alleen, Jacques…