2506 resultaten.
Gezinsfoto
hartenkreet
3.0 met 16 stemmen
4.911 Hier een vergeelde foto van ons gezin
Voor de fotograaf met een stralende lach
In vrede naast elkaar staan zonder beklag
Herinneringen vervaagden tot grote onzin
Leven in de valse schaduw van goed gedrag
Moe ben ik om steeds te blijven ontkennen
Uit angst voor de waarheid weg te rennen
Iedere keer voor de schone schijn overstag
Schrille…
Verval
netgedicht
2.6 met 15 stemmen
1.628 Haar ogen schijnen schemer
het onverbiddelijk weten
wanneer ze stil bezield
voor het hardhouten altaar
van het oude kerkje knielt
De beeltenis van Christus
kijkt onverstoorbaar neer
op de vrouw in diep gebed
die zachte woorden prevelt
doordacht en nauwgezet
Een vurig bede klinkt
vanuit het hart ontstegen
'Heer waar bent U, hoor mij…
je schouders rond ik af
netgedicht
3.6 met 20 stemmen
1.619 om harder te behagen
de lijn in taille en
langs heupen voert
vingers langs de
donkere geneugten
lippen openen en baden
in een vochtig spel
ik zie je komen
op de golven van
mijn dromen met
je ogen dicht, een snik
als alle spanning
weer is afgenomen
samen kijken naar
de hemel die verlaten is
het voelen van gemis
de zon zien schijnen…
Psychodrôme
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
1.408 In het grootste geheim
werd de blonde prins geboren
leeft in beveiligde schijn
niets mag de toekomstige orde verstoren
Hijzelf weet daarom niet
wie hij werkelijk is
geen mens ook die het ziet
- bedekt met zwart vernis
Ooit zal die dag toch komen
dat hij zijn gezicht moet tonen
zijn leger zal hem kronen
en de nieuwe orde zal er komen…
Herfst
hartenkreet
3.4 met 10 stemmen
1.448 herinneringen
Mijn hart huilt van verdriet
Zoals de regen neer valt op de straat
Het vormt plassen in mijn ziel
Het verlaten gevoel
Het opgesloten zitten in je zelf
Zoals opgesloten in je huis tijdens een storm
Geen kant op kunnen terwijl
De storm voort duurt
Kijkend naar de grauwe grijze lucht
Wetend dat straks de zon weer gaat schijnen…
zo had ik het niet verwacht .....
netgedicht
3.3 met 38 stemmen
4.813 rijzend
van de horizon
onbestemd
nog dwalend
droom ik jou
al tegemoet
zacht oranje
avondlicht
jij vroege bode
van een late nacht
warm geel
tijdloos stralend
voel ik even
samengaan
strelend wit
omarm je
als vanouds
mij zoals ik jou
weer voorbij
zo vlug verlaten
eenzaam dolend
langs de hemelboog
koel en kleurloos
schijn…
'K zat, jong, graag in mijn perenboom te deinen
poëzie
4.1 met 37 stemmen
2.362 Mijn zomerzon zag 'k in mijn tuinen schijnen,
Zelf in groen licht op wiegelende bank;
Een open schoolraam galmde in zeur'ge klank
Van kale en korte Karels en Pepijnen.
Zo, daadloos, boven 't leven, kijk ik toe:
Mijn wereld ligt in de avondzon: 't wordt laat.
Mij zelf en and'ren heb ik ondergaan.…
Ideeën over doodgaan
gedicht
2.6 met 42 stemmen
38.319 grijpt er een verblindende schijn in mij plaats
die mij inziet, mij encyclopedisch openbaart tot
ik zonneklaar een bijzon word? ga ik als een
zwarte stip zwerven in het toonveld van toeval?
word ik een eeuwige spiegeling in dood later?
een oneindig afdraaiende ring van herinneringen?
een longitudinale trilling? een uitstrijkje vlakte?…
herkauwers zonder decorum
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
1.049 konijnen apart al door hun geknaag
zijn tevens bijzonder als copofraag
niet dat ze al hun keutels opeten
puur alleen de half zachten
nat aangemaakt tijdens nachten
herkauwen doen ze dus wel wis en waarachtig
dat maakt de koe echt heus niet tot konijn
houdt de één het binnen op voor de schijn
de ander vreet vies met lak aan decorum
half verteersel…
Een stad
poëzie
3.4 met 8 stemmen
3.747 Zoals men, gaande door een lange straat,
(Die, somtijds zich verbredend tot een plein,
Of soms ophoudend, waar de bruggen zijn,
Van dit eind van de straat naar 't ander gaat)
Zo bont des 's avonds in helle schijn,
Die van het winkel-licht naar buiten slaat,
Elk mense-popje ziet, dat gaat of staat,
Dat hoofd en schouders 't aller-lichtste…
sarah, mijn vuur en rook
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
1.667 ze is reeds verstijfd ,
ontdaan van uiterlijke schijn
toch is zij zo, de schone
stille dood
die opgaat in vuur
en rook:
de walm, die hemel en aarde
met elk ander verbindt,
een lint van eeuwige pijn…
luchten
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
1.107 vandaag een dag
van rechte lijnen
ik zie voorwaarts
met oogkleppen
die mijn kijkers
in een strakke blik
laten schijnen
mijn gedachten
beperken zich
tot een en een
is drie
dat u mij nu
zult verachten
is iets dat ik
thans niet zie
mijn beeld van u
is ook vrij saai
u bent een oen
zo duidelijk,
kant en klaar
nee , mijnerzijds…
De donkere geneugten
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
744 om harder te behagen
de lijn in taille en
langs heupen voert
vingers langs de
donkere geneugten
lippen openen en baden
in een vochtig spel
ik zie je komen
op de golven van
mijn dromen met
ogen dicht de snik
als alle spanning
weer is afgenomen
samen kijken naar
een hemel die verlaten is
het voelen van gemis
de zon zien schijnen…
horen, zien en zwijgen
netgedicht
4.4 met 18 stemmen
1.529 blindheid moe
zij had door het leven heen geleerd;
niets zeggen voorkomt vaak gezichtsverlies
want spreken is zilver,
zuchtte ze nog een keer diep,
maar zwijgen goud
men raakt dan allengs vredig
met opgelegde nederigheid vertrouwd
ik trok het witte laken over haar aangezicht
ze had haar verstarde blik voor eeuwig
op de innerlijke schijn…
"t zijn de kleine dingen
hartenkreet
3.7 met 10 stemmen
2.087 ochtend
zich moegespeeld
nu in diepe rust bevindt.
’t Zijn de kleine dingen
van datzelfde kleine kind
die oma laten schateren
om zijn capriolen,
het maken van de meest
vreemdsoortige bouwwerken
die hij prachtig vindt.
’t Zijn de kleine dingen
maar wel zo enorm
die mijn leven kleuren
compleet maken,
die de zon laten schijnen…
NEWS
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
965 Ik zie het echt niet zitten
Het doet mij alles niets
Het liefst ga ik weer pitten
Of stap weer op mijn fiets
Gedachten mogen waaien
Van N naar E en W naar S
Het is geen NEWS
Men weet het
Ik pak weldra de fles
Dan zal mijn geest weer schijnen
Dan voelt mijn hart weer goed
Men zegt kom op en stop het
Maar 'k weet niet hoe dat moet
Weet jij…
Ik leef in twee werelden
hartenkreet
4.3 met 16 stemmen
1.784 Ik bouwde een muurtje om me heen
maar wist dat dat geen optie was
'k heb het steen voor steen weer afgebroken
en keek weer door het helderste glas
daar waar ik weet dat de wereld leeft
en waar wij allen nog op mogen wonen
toch een wereld soms vol valse schijn
waar mensen maskers dragen en ze tonen
en of het nu een muur is of een masker…
Sporen (Engels sonnet)
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
2.593 en steeds opnieuw zal ik mijn sporen drukken
in jouw doorluchtig vers en zuigend zand
ja steeds opnieuw wil ik je weer verrukken
op jouw vereerd en begenadigd strand
och kom, vergeet voorgoed die helse pijnen
die onze zielen ooit hebben ontwricht
laat weer de zon in onze harten schijnen
in zoele warmte en gekoesterd licht
het wolkengrauw…
Vanuit de leegte huil ik
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
1.376 ik wil je welkom heten
in de ruimte die ons scheidt,
waar onze zielen een zijn
ik steek een kaars voor je op
waarbij de warmte symbool is
voor de liefde die ons nog bindt
je stem in mij spoedt zich voort
als een echo die verdwaald lijkt
maar subtiel de juiste snaar raakt,
mij telkens opnieuw wakker schuddend
als ik in mijn liefde schijn…
later is nu
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
1.070 als ik weer de jongen in jou zie
met ogen die guitig lachen
dan gaat mijn hartslag in galop
en jaren vallen uit als grijze haren
weer twintig en er is geen leed
de dagen lachen de jaren uit
later is een laan met duizend bomen
leven met jou is alle dagen feest
elke dag verpakt in blauwe strikken
en je lach bleef altijd schijnen
verlichtte…
de ooievaar
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
1.180 het dier zit wat armoedig in de veren
een rafelig en slordig ogend pak
z’n financiële toestand – droevig zwak-
verhindert aanschaf van gepaste kleren
hij schrijdt hautain, als opgeblazen heren
van adel met een lege plunjezak
een overdaad aan schijn en kouwe kak
z’n snavel echter blijft hij kranig weren
hij staat bekend als brenger van geluk…
Lancelot digitaal
netgedicht
1.9 met 7 stemmen
1.250 En ook al zijn de tijden anders
in het raadselig verhaal lazen wij samen
de korte berichten en bleken digitale telefoons
te haken in een ver en heet verleden
Het stikte van hoofse boodschappen die ik wiste
maar nog altijd weet en niet vergeten kan,
geloof nog steeds beleden:
dat je ogen mooi zijn, schijnen, blijken,
blijven, mij voorkomen…
Zonder woord.
netgedicht
1.3 met 3 stemmen
936 eenzaam dolend langs de hemelboog
Koel en kleurloos schijn…
gesnoven tot vergetelheid
netgedicht
5.0 met 5 stemmen
999 door de honger van vandaag
de tijd passeren met herinnering
en dromend door ruïnes struinen
van een toekomst in verval
het ongeweten ogenblik van liefde
in zweet genomen zacht gekomen
triomferend heersen tot het eind
laatste stilte van genot verrookt
gesnoven tot vergetelheid
maar alles lacht en verder wacht
een nieuwe asbak vol met schijn…
FABRIEKSROOK
poëzie
3.0 met 10 stemmen
3.376 En alles om mij heen wordt dof en grauw…
Toch blijf ik droevig nog een wijle staan,
Hopende dat die ster weer schijnen zou.
Zo zie ik wat mij hoog en heilig is,
Omwarreld door der Leugen duisternis,
En ‘k moet bij eigen licht door ’t leven gaan.
---------------------
Gedichten (1884)…
Blijven zingen
hartenkreet
3.8 met 6 stemmen
1.389 zal de maan moeten schijnen, zodat haar
licht mijn hart zal weten te stelen?...
Tot in alle eeuwigheid,...
zal ik vreugdevolle liederen
spelen
zal ik vreugdevolle liederen
BLIJVEN Z I N G E N.…
Ul(in)timiteit
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
915 Durven leven dwars door herkenbaarheid
tegenover schone schijn.
(Her)kennen we onszelf in
en door de ogen van die ander,
dat is de grote vraag.
Openstellen voor al het mooie
kan morgen maar ook vandaag.…
Wat een weer..
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
704 De zon, die moet maar komen gaan,
De regen moet verdwijnen,
Want als het weer eens om zal slaan
Kan het zonnetje gaan schijnen.
Dan worden alle mensen blij
En zie je lachende gezichten,
Mensen voelen zich weer vrij
En ontdoen zich van hun meeste plichten..…
Klaver
netgedicht
4.1 met 11 stemmen
672 morgen, als de zon wil schijnen
gaan we buiten spelen
ik draag jouw schoudertas
en jij stopt klaver in je jas
kijk, de boer, hij ploegt voort
maar wij plukken botergele
bloemen voor tante Nel
je kent haar vast nog wel
we drinken koffie bij haar
eten krentenmik met kaas
en zij verhaalt van muizen
die in haar hoeken huizen
al spelend…
'k Heb zoete liefde verdreven
poëzie
3.4 met 7 stemmen
1.652 Of in de voegen schijnen
te bloeien bloemetjes blauw,
zij zullen, zij moeten verkwijnen:
zij erven zonglans en dauw.
Zo zingt in dorrende twijgen
een eenzame nachtegaal,
Dra zal, - daar de echo's zwijgen,
verstommen zijn weemoedstaal.…