3063 resultaten.
Herfstgedachte van de wandelaar
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
102 Herman dwaalt daar nog langs het kale meer
wanneer de kille herfstwind ruw begint
het bange hart zoekt rust en zoekt niet meer
slechts bladeren jagen mee met het avontuur
een stemmig zwijgen ongehoord maar klaar
spreekt de geest diep in het duister aan
het droomkompas wijst nu de weg waarnaar
de mens met al zijn feilen door moet gaan
daarom…
mijn verdriet
hartenkreet
4.2 met 22 stemmen
1.711 bestaan
en ik vraag in dit gedichtje,wees ook met mij begaan
ik heb heel veel te danken,aan wat ik heb gehad
maar god ik kan wel janken,maar hopelijk weet je dat
al komen nog heel veel jaren,in mijn duistere bestaan
`k zal de fijne momenten sparen,en verder met mijn leven gaan
iedereen is met gedachten,bij zijn eigen leed en pijn
lieve god…
mijn gebed
hartenkreet
2.0 met 7 stemmen
905 Geef mij alstublief een lichtje
in mijn duistere bestaan
En ik vraag in dit gedichtje:
wees ook met mij begaan.
Ik heb heel veel te danken
aan wat ik heb gehad.
Mijn God ik kan wel janken
maar hopelijk weet u dat.…
je handen sterven later
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
787 je handen weven een verhaal
de vingers zijn
emoties aan het vlechten
hoofdpersonen vechten
maar niemand wint
je ogen zijn gekluisterd
aan het spel
je aandacht is geboeid
ziet blikken die
snel kunnen doden
je hoofd laat schimmen vrij
met duistere gedachten
ze ondermijnen fantasie
betoveren de goede krachten
en overheersen met magie…
Schaduw van onvindbaar (sonnet)
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
738 In hem wordt duister denken afgeremd,
waait wiekend aan, een nieuw ideeëngoed.
Dus schaduw, blijf op mij heel vast beklemd.…
Liefdesverdriet...
hartenkreet
3.9 met 20 stemmen
2.795 Je ogen stralen het uit
lichaamstaal geeft 't aan
gebaren doen vermoeden
dat het om verdriet zal gaan
De pijn krijgt een plek
't verwerken moet nog komen
't is nog te verward
weg zijn al je dromen
Op 'n dag word je wakker
met weer een fijn gevoel
Dan begint 't aanvaarden
je begrijpt wat ik bedoel
Nu is het nog duister
maar er…
zon/ licht
hartenkreet
3.6 met 8 stemmen
2.426 de zon verwarmt mijn gezicht
moe en leeg
leg ik mijn hoofd neer
op het papier
in de hoop
dat de woorden
vanzelf zullen verschijnen
de warmte brengt me in een trance
in de veronderstelling
dat dit alles
ooit wel goed zal komen
distantieer ik me
van alles
schakel
licht en geluid uit
om even
te kunnen verpozen
in de
duistere wereld…
Wraak
netgedicht
4.0 met 40 stemmen
2.410 Het uur der wraak snelt naderbij
Duisternis hult alles in schaduw
Verstikkende mantel bedekt mij
Vervult mijn wezen vol afschuw
Elementen ontsteken in razernij
Doodsangst beneemt ’t verstand
Vergrote pupillen beperken zicht
Blakerende allesvretende brand
Duistere wolken ontnemen licht
Gevoelens zakken in drijfzand
Bliksemschichten…
een vagebond streelt bergen rond
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
590 een vagebond
streelt bergen rond
werp duister in ravijnen
de vingers van zijn handen
slijten door de jaren heen
de tanden van de kammen
zijn mantel wappert over
heuvels en in dalen vertellen
vlammen uit het vuur verhalen
zijn armen zwaaien en
draaien de wereld wijder
hij is de bevrijder van de wind
en blaast met wangen vol
de wolken…
je lichaam is nog zacht
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
1.021 ik zie je in het lichten
van de morgen
het eerste wolkje adem
van de dag
bloemen staan
bevroren op de ruiten
je glimlach in de spiegel
verrast me dadelijk pas
je lichaam is nog zacht
van warme dromen
gedachten wat verward
het licht is gefluister
stoeit met het duister
van de nacht
onverwacht zie ik je
ontwaken uit het diepe slapen…
Vergeelde foto (voor Claus)
netgedicht
3.8 met 13 stemmen
1.162 Het avondprogramma werd onderbroken,
Nederland hulde zich in het duister.
Er werd hardop over Claus gesproken,
het verstomde niet tot zacht gefluister.
Men meldde mij: "Prins Claus is dood,
hij is vanavond in Amsterdam overleden".
Hoewel verwacht was de verrassing groot,
ik heb zelfs voor de goede man gebeden.…
zonnebloemde kleur
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
741 het land
je brandde
in het glooiend geel
van franse heuvels
zonnebloemde kleur
verliet me in de onweersgeur
van pasgevallen regen
je straalde opwaarts
in het gletserwit
helderde de kale wand
sloeg onverwachts toe
met lawines die je föhnde
aan de warme kant
je balanceert de winden
tussen warm en koud
gunt jong en oud het
duister…
Achter je ...
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
1.129 Ik draai mij om
en zie je staan
overdonderd
laat ik mijn
liefdevolle blik
rusten in jouw
intens blauwe ogen
gedachten vliegen
woorden voorbij
handen willen vatten,
grijpen in het ledige
duister, waar zinnen
ooit neergelegd om
glimlachend te bezinnen
verweven worden tot een
laatste gebod, helaas
nooit door God geschreven
schreeuw…
MORGENLIED
poëzie
2.6 met 24 stemmen
2.417 Gij komt: de nevels rollen op,
En als het bloempje uit zijn knop,
Zo breekt met nieuwe luister
Het Leven uit het duister.
Toch is er nog een Beter Licht
Dan van de schoonste morgen,
Dat nooit meer voor de avond zwicht,
In 's mensen borst verborgen.
O! Liefde Gods! O Lichtfontein!…
een glimlach liet je achter
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
1.417 zo koud en kil
lag jij daar, je gedachten stil
al jaren gebonden door het duister
geleidelijk ontdaan van je waardigheid en luister
je wassen handen gevouwen op het laken geel
verstilde glimlach, de eeuwigheid nu je deel
je glimlachte toen de Engel Gods je kwam halen
in je geest begon het licht steeds feller te stralen
je richtte je op en…
Het Einde
hartenkreet
3.9 met 10 stemmen
1.735 Muziek vol van liefde
Klinkt als pijn en verdriet
Weerkaatst in een lied
Op zoek naar geduld
De stilte die rust was
Klinkt nu als een leegte
Een oneindige leegte
Met vragen vervuld
De nachtelijke schoonheid
Voelt duister en kil
Somber, koud en stil
De pracht lijkt verdwenen
De wereld lijkt anders
Zonder jou in mijn hart…
RITSELEN VAN HET STIL
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
1.057 Ritselen doet ’t stil niet meer
dat is zij lange reeds vergeten
Maar ach, de stilte van weleer
zat vol trieste afscheidskreten
Ritselen doet ’t stil niet meer
zij wacht mij en ligt te staren
in het duister steeds maar weer
naar de pijn van duizend jaren
Ritselen doet ’t stil niet meer
ook in het oeverriet is ze dood
Schoon het riet gaat…
MYSTERIEUS
hartenkreet
3.4 met 18 stemmen
1.462 Intussen bleef het duist,
inktzwart, maar dan nóg duister.
Mijn vrouw greep naar een lamp,
wat zíj zag in de kelder
dat zag ik enkel held,
zij nochtans stukken helder.
Zíj zag het duidelijk,
en ik, ik zag het amper
dus lachte ik maar schamp.
Zij echter heel wat schamper.…
Spinneweb
netgedicht
3.7 met 148 stemmen
16.666 Ik loop de schuur uit, achter mijn
rug gebeurt weer een moord, en
vlucht snel weg uit dit duister oord.…
Koude grond
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
1.783 Het voorjaar stierf,
gelijk met jou werd
leven simpel bestaan
langs lange dagen en
door donkere nachten
raakte duister zelfs
het laatste licht kwijt
de winter komt steeds
nader en kou, slechts
onderhuids verwarmt
door af en toe een
zachte glimlach van
herinneren, bevriest
zelfs de laatste dagen
springend van wak naar
wak snijden…
Danse macabre
netgedicht
4.1 met 26 stemmen
1.512 schikten naar de
contouren van mijn lichaam
ik vergat de tijd
tot ik de kleuren hoorde
van jouw onvermijdelijke komst
je voetstappen, grijs en koud
verkilden mijn vertrek
ik probeerde nog
geluid aan te raken
…vogelgezang
…..windgefluister
…….een enkele zucht
maar langs de randen
van mijn gezichtsveld
kroop sluipmoordend
een duistere…
RECONCILIATIE
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
1.090 toen ik mijn vijand in de ogen zag
als ik voorzien van armen en van benen
was hij me plotseling vriend toegeschenen
zo helder als het duister wijkt bij dag
we schoten beiden bijna in de lach
herkenning kan je onverwachts doen wenen
de achterdocht was helemaal verdwenen
wat scheidde ons?…
Ware Wanen
hartenkreet
4.4 met 22 stemmen
1.454 Wie is er nu het bangst
Voor zijn eigen angst
Gekronkelde gedachten
Die realiteit verkrachten
Wie voelt zich gekeeld
Zwart in eigen spiegelbeeld
Gebroken verwarde ziel
Verwaarloosd zwak fragiel
Wie gaat door diepe dalen
Blinde angst om te falen
Weggezakt in het duister
Enkel nog triest gefluister
Wie leeft in ware wanen
Vlucht in…
sterren
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
633 ‘t zwarte hongerschip
zeilen in bloed gedrenkt
waart over onze wereld
in grauwe doodsnevelen
boven de drie stille masten
schaduwen duistere harpijen
ze sturen het vliegend spooksel
doods en stil door de tijd
ziekte onheil uitbuiting en vervuiling
koude blikken minlachend gericht op
slagvelden en starende misdeelden
verdoemd in vuilrood…
Kind van de zee
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
1.927 Zes plankjes vormen een kist
bekleed met paarse zijde
gouden knoppen om te dragen
naar het eindig aardse lijden
Ik lig daar en overzie
de omgewoelde aarde
laat ongelijke wortels zien
van intens geleefde jaren
De zon lacht een warme straal
de laatste wolk regent dag
een windvlaag waait een woeste groet
ik voel het duister trekken
wanneer…
Wie, oh wie .....
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
766 In het duister hoor ik alleen de regen
geen voetstappen op de grond, geen geluid
ik sta op de brug, het water nodigt uit
niets, maar dan ook niets lijkt te bewegen
handen op mijn schouders houden mij tegen
een stem klinkt achter mij, donker doch luid
stevige vingers raken mijn naakte huid
ik wil, maar kan mij niet meer bewegen
elk gebaar…
De Steen
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
904 en staat schijnbaar stil
Kritiek doet hem niets,
hoewel geen ijzeren wil
Laag bij de gronds,
zijn omtrek als domein
Erop of eronder,
dat is zijn terrein
Glad of ruw,
geen trots of ideaal
Ongepolijst maar,
zeldzaam theatraal
In zijn bestaan een vraag:
wordt hij ooit zo zuiver,
dat licht hem zal splijten,
of blijft ook die vraag duister…
NOODLANDING
hartenkreet
2.8 met 6 stemmen
1.394 beiden zijn niet omgekomen
passagiers hadden ze niet
geen paniek mocht er nu komen
't duister lag nu in't verschiet...
slechts geluid van al dat water
hielden zij elkander vast...
gelukkig werden zij gevonden
later op TV, beiden eregast...…
Wacht op mij
hartenkreet
4.1 met 11 stemmen
1.760 Ik wacht op jou
Wacht jij op mij
Een band
Tussen twee mensen
Die dag in, dag uit
Een leven lang
Elkaar het beste wensen
In voor- en tegenspoed
Weten te stimuleren
Ondanks hier en daar
Een mindere dag
Toch blijven motiveren
Eens houdt het op
Gaat dit voorbij
Komt de herfst in ons bestaan
Als straks
De avond valt
Het duister wordt…
benauwend
netgedicht
4.6 met 7 stemmen
1.279 het waren onbestemde kinderdromen:
een duister trapgat en ik viel omlaag
een hand greep mij dan stevig bij de kraag
hij hielp me op de voeten neer te komen
al voel ik nog de kriebels in m’n maag
die droom werd door de jaren meegenomen
ik leerde om de angsten in te tomen
en overwon onzekerheid gestaag
vannacht begonnen spoken weer te leven…