4149 resultaten.
En dan opeens ...
netgedicht
2.3 met 12 stemmen
1.827 een deel van je leven
afgeschreven
in de vorm van niet meer
dan een beschikking
die voorzien van
handtekening
voor de één klinkt
als zegening
en voor de ander luidt
als herinnering
aan toen een trouwring
nog iets anders was
dan een echt schijt ding
En dan opeens
ben je los ...…
Schijndood
netgedicht
4.1 met 15 stemmen
1.031 met een handvol woorden
loop ik richting zee
ze borrelen in mijn handen
maar ik sluit mijn vuisten
stevig, zo stevig dat ze
stikken zonder zuurstof
aan de kust
laat ik ze los
zo dood als de pier
waar ik net nog liep
om levenslijnen te tellen
dwarrelen ze in het schuim
waar ze zinken zonder
zinnige verbondenheid
onbewogen staar ik…
Nichtje van vier
netgedicht
4.4 met 28 stemmen
1.686 langzaam loopt ze naderbij
los van moeder
krijg klei boordjes
een plastic mesje erbij
‘wil oom een koekje maken’
vraagt ze zacht
ik heb kus, neus ster en
mondkoekjes gemaakt
haar neus en mondje
en ze stond voor me
‘het moet lijken’ zei ik
ze lacht
zo ook haar koekjes.…
Bestaansgrond
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
601 Mijn wereld begint te wijken
Zij komt los van mij
Ik kan haar niet bereiken
Ik kan er niet langer bij
Ik zie de afgrond gapen
Voor mij nu enkel duisternis
Nooit meer rustig slapen
Nu de wereld de mijne niet meer is
Enkel in mijzelf gekeerd
Zal ik de afgrond anders ontmoeten
Heb ik dan toch geleerd
De angst met open armen te…
herleven
netgedicht
4.6 met 25 stemmen
803 De herfstzon leeft
door regentranen diep bewogen
ze heeft verliefd de natte glans
van bladeren doen drogen
Is de koele kilte voor de winter
nu al reeds voorbij
en breken knoppen vreugde
teder bloeiend los voor mij?…
een donker bos 1
gedicht
3.6 met 19 stemmen
11.861 Ik
wandel langzaam los van mijn aanwezigheid.
----------------------------------
uit: 'Klein Rozendaal', 1983.…
grondig getest
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
806 de natuur dan wel verkracht
ligt er als verdoofd bij toch
is ze nog springlevend en
experimenteert ze er op los
ik doe dan maar de test
plant een stok in de grond
en wacht gespannen af
wat er zal gebeuren
de stok wordt geen boom
nee, dat niet, maar wel
klimt een plantje omhoog
vinden vogels een rustplekje
en houterige wormen bij de vleet…
onderonsje in beetstersweach
netgedicht
3.8 met 16 stemmen
726 zo'n balkenende
op z'n gemak van de hak
op de tak bij de haard
in Beetsterzwaag
buiten waait de wind
alles komt los
ijs breekt met woelige gebaren
de gulle lach zonder bedaren
zoals bij matthijs
met grote tranen
z'n dochtertje de hele klas
och arme arme woutertje bos
verkiezingen al verloren
lauswolt gorter zonne-gloren…
adem mij de zee
netgedicht
4.3 met 16 stemmen
1.030 speelde
en ik bleef geloven
jonge meeuwen en het licht
werden opgetild
tussen handen
en je mond, zo mooi
om te zien
-slaap maar, liefje-
ik wilde blijven
om alles te begrijpen
huilde en lachte
om blauwe gedichten
zoals ‘in morgen’
het woord werd wind en vogels
wisten wolken
-slaap maar, liefje-
want jij kwam los…
Erotische Latex
hartenkreet
3.0 met 11 stemmen
3.475 Opgewonden spant zij nog eenmaal aan
Haar inspanning doet zijn lid naar wens staan
Hunkerend in het zweet kijkt zij naar haar minnaar
Hij was te hard gespannen maar liet haar rustig begaan
Zij laat haar gevoelens los en kruipt zwetend onder hem
Haar hielen beuken op zijn billen zijn piepen gaat over in gillen
Zij stijgt tot ongekende hoogte…
(eigen)aardig
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
649 wat doe ik hier
wie heeft mij hier geplant
wat is dit ding
onder mijn voeten
dat vlak lijkt maar bol is
beweegt
maar stil lijkt te staan
onzichtbare wortels
houden me neer
terwijl daarboven vleugels
zweven en zwenken
raken voeten niet los
zijn armen krachteloze
mensenwieken
gevangen in onmacht
gedetermineerd
de blik op oneindig…
Leegte in mijn hart
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
1.380 Mijn hart weet wel wat het wil doen of zeggen, maar dat laat niks los.
Mijn lichaam weet wel het antwoord, maar dat durft niks te zeggen.
Ik wil iets.
Maar wat?
Weet jij het antwoord?
Of zeg jij ook niks?!…
Angststoornis op zijn retour
hartenkreet
4.0 met 26 stemmen
1.282 kan je geven
Steeds meer laat je zien
Steeds meer doen wie je bent
Niet alsof, of zoals die ander
je kent
Steeds meer deel je je angsten
Vertel je over je pijn en over
hoe het is om zo gevoelig te zijn
Steeds meer ontdek je
wat vrijheid is
wat leven is
Doorbreek je de verlammende angst
Laat je de houvast,
de controle
los…
afscheid
hartenkreet
4.3 met 19 stemmen
3.508 lieve vriend
was jij het vechten moe
zweef naar het licht
maar niet alleen
neem harten mee
naar tijden zonder pijn
ooit zijn we weer
samen in het zijn
omarmd door liefde
laten wij jou los
jij hebt jouw deel geleden
strijd gestreden
denk nu niet aan ons
ga op zoek naar rust
blijf in onze harten
wij zijn een deel van jou…
Zie ik je ooit nog?
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
2.898 Om de zoveel tijd plof ik even neer
op het mooiste plekje in ons bos
heerlijk dagdromend en elke keer
komt die herinnering weer los
Van de pijn die ik in je ogen las
je wilde het niet maar het gebeurde toch
het feit dat je niet meer alleen van mij was
en ik vraag me af: zie ik je ooit nog?…
Telkens weer.
hartenkreet
3.1 met 11 stemmen
2.551 Mijn liefste, keer je nu op je rug
zodat ik jouw ogen kan kussen
teder mijn lippen op jouw mond
jouw hals en borst dan weer terug
jouw adem inadem daarna blussen
wij de hartstocht en vrijen elkaar
los van de zorgen slechts jij en ik
keer daarna jouw rug niet weer
hou me vast koester dit ogenblik
en doe het morgen nog een keer..…
The colour purple
hartenkreet
4.2 met 5 stemmen
2.479 die in een boog
van verrukking
elkaar herkenden
de welving
van je lippen
deed me blozen
als een puber
je hand zocht
die van mij
een sensueel spel
van vingers
erogene zône
hypnotiserende blik
laat me niet los
dichter, nog dichterbij
hartstocht bedwelmend
proevend van elkaar
hongerend naar meer
voerden onze lijven
het hoogste woord…
en keert zich om
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
945 loop wat in een weiland rond
nam mee een vlieger en veel wind
zoek het kind in mij
roep haar tot ze voor me staat
onbezorgd en blij
ze pakt het touw en rent
ik laat de vlieger los
we zitten samen in het gras
kijken naar de vlieger in de lucht
spreken zonder klank
dan moet zij weer gaan
en keert zich om
dag mijn kind
tot ziens
ik pluk…
Zeepost onder rembours
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
1.099 met een handvol woorden
loop ik richting zee
ze borrelen in mijn handen
maar ik sluit mijn vuisten
stevig, zo stevig dat ze
stikken zonder zuurstof
aan de vloedlijn
laat ik ze los
zo dood als de pier
waar ik net nog liep
levenslijnen tellend
dwarrelen ze in het schuim
waar ze zinken zonder
zinnige verbondenheid
ik staar ze na zonder…
onzichtbaar
netgedicht
4.7 met 6 stemmen
714 onzichtbaar maakt ze haar tongen los
taaldekens die de poëzie bedekken
in verzen die uit haar jas groeien
in kleuren van vermiljoen en lichtzwart
ze draagt haar rok steeds korter
het zal wel zo horen
in wilde dromen - ging ze
op dezelfde voet verder
soms doet ze haar kleren af
en loopt ze op haar tenen
tussen de letters…
't Woord gekooid
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
2.526 Liggend in je vormen
Jij in die van mij
Voorbij zijn de stormen
Genezen de wonden
Geslagen door het woord
Sprakeloos de monden
Woord en weerwoord uitgeput
Eindelijk van rede vrij
’t Woord gekooid, de zinnen los
Vreeën we de hoofden leeg
Hijgend, nu van daden
Tot we niet meer konden
Ondanks alle bomen
Zien we weer het bos
Laat ’t woord…
Blijvend licht
netgedicht
4.1 met 20 stemmen
1.101 Je was een bloemblad
zo bros, daarop waren
je tranen opgedroogd
waarom liet je het
leven los, niet in
oordeel te worden
gedoogd, je verdween
in de boezem van een
eeuwige bruid, de bloem
van jouw gedicht, de bron
van kiembaar zaad, te
vroeg geoogste vrucht,
ik haat wat ieder daarover
zegt, verlaten door een
gekozen vlucht.…
wachten op het landschap
netgedicht
4.0 met 28 stemmen
935 de avond
braakt schapen
in een slapen uit
dwaalt over het land
en steenhopen van stilte
ik breng een laatste vergezicht
- daar waar ik niet woon -
laat leegte los, de aarde
en de eenzaamheid
alsof de nacht al weet
tot hoever ik zal
geraken
wanneer jij naast me ligt
in de verte van het licht
en in
het trage rood
van…
Morgenstond
netgedicht
3.2 met 31 stemmen
796 De kou van de morgen
laat in een roes
van verrukking
zijn klamheid los.
Stralen glinsteren
vanuit ontloken dagenraad
tussen de reten
van halfgesloten gordijnen.
De wereld neemt
een nieuw begin,
maar droomt
nog even door.
Het warme witte dek
verlaat dan zacht
de sponde der aarde
opdat de krokus bloeit…
Een briefje
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
829 Een hand
als zwaard in steen,
niet los te krijgen.
Meegenomen in het graf van de arme pijpendraaier.
Hart gestopt.
Een batterij
die na veelvuldig laden
plots niet meer te laden was.
Het leven dat zich niet laat rekken,
nu de zin verdwenen is.
Gewoon een kattenbel,
die altijd door bleef rinkelen.…
Nat-Blad
hartenkreet
3.7 met 20 stemmen
884 Geelgroen en bruin
bezaaid over straat
Regen ,wind, mist
waar je gaat of staat
Bomen laten los
elk blad haar verhaal
Groeven diep gesleten
hun voeder bijna kaal
Ruilen van seizoen
de warmte nu voorbij
Bijna onopgemerkt
in het nieuwe jaargetij
Ik snuif de lucht op
van nat blad en kou
De geur die mij beroerd
herfst ik hou van jou…
Wolk-breuk
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
692 Regen ratelt de luiken los
met roerige klaterklanken.
Binnen zoemt het zacht
door buizen die verwarmen.
Lampen schitteren stilte
in de laat verlaten laan.
Bomen druilen druppels
langs de bladerloze stammen.
Water moddert verder
tot de rand de lippen raakt.
Vogels schuilen verder
tot de storm weer overdrijft.…
pianoconcert nr. 1
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
730 Geen idee, maar het liet me
ook lang daarna niet los.-…
Verloren schelpen
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
502 en hulpeloos
tussen kust en strand
wachten op het ochtendlicht
als korrels zand
dan gebeurt het wonder
aangeraakt door dageraad en tederheid
zingen vroege vogels
verdelen uren in gedachten en dromen
van breekbare mensenogen
en lotsverbonden kwetsbaarheid
dromen neigen plots
tot werkelijkheid
je plukt het licht
je rent je schaduw los…
Durf je het duister in te gaan?
netgedicht
3.5 met 15 stemmen
825 Durf je los te laten, te verstaan
dat al het kwaad dat je omringt
ook in het eigen hart geworteld is?
Durf je het duister in te gaan,
het niet meer weten?
Durf je de storm rondom je
te verstaan als beeld
van wat er diep in eigen ziel
aan 't waaien is?
Durf je het duister in te gaan,
de onmacht, het verdriet?…