Alle inzendingen

De aarde De lucht De zee Een zucht Het leven De dood Huidskleur Of rood De dagen De morgen De nacht Geen zorgen De liefde De pijn Overkomen Het zijn De drank De drugs De waarheid Het gerucht Het werken Het geld Je gezondheid De helft Donkere materie De zee...

wat in het klein begonnen was heeft nu een gigantische impact op alle gangbare maatschappelijke structuren de mens is ontheemd al dan niet gedwongen hij is door tal van gigantische volksverhuizingen losgelaten uit zijn steunende omgeving verdwaald van roots en familie ieder op ...

ook Moskou vangt nu drones op uit de lucht ze doden goede mensen, niet die ploert wanneer wordt deze schoft de mond gesnoerd? de doorsnee rus verstijft van angst en zucht de Kremlindwerg jankt angstig om zijn baan: de strijd verloren ik ga naar de maan

Vloek niet, o vloek niet de zon, m'n broer, die zo zwaar draagt uw last, touwen en lijnen zijn om u getast, hoog glijdt de boot in de zon. Rafel van kleed hangt naar neer van uw borst, uw ogen en slapen zijn wild omvloten, maar de haat, de haat uw oog ontschoten 0 vloekt de z...

Poëzie is, voor mij althans, niet het vermoeid, roerdompig droevig geroep om de gemiste kans. Het is meer iets van op klompen lopen, knarsen op het grint. Wie dit vindt zal niet mee kunnen komen met lome en oude symbolen: de bleke maan voor 't bleke lief is eerder week dan apocrief. Meer...

Ben ik hier om licht te zien of het duister, bij de kolom die opzij staat, in de stad waar uit op ijzeren wegen. Ben ik hier om gedachten mee te geven, woorden? Woorden voor terreinen en gruis? Zoals uit de zwart geslagen boom met afgescheurde tak toch weer het groen bloedt en straks ...

Wat kan toch ooit de drijfveer zijn geweest Om plaats te nemen aan mijn schrijftafel Er is niemand die mijn geschrift ooit leest Ook mijn naam als dichter komt nooit ter tafel Ach, het zal mij om het even wezen Of iemand mijn verzen interesseert Men moet zelf weten of men ze wil lezen Ofwe...

Hij is beter dan hij is dat zie ik beter dan hoe hij is Hij houdt van mij Maar avonturen lokken hem In zijn enthousiasme maakt hij ze steeds groter in dwingende verhalen en och, liefde, wat dat is maakt hij klein Ik zie het ook bij de mannen van mijn vriendinnen die het wel weten, m...

woord na woord, een zin afgetekend door komma’s en aanhalingstekens en om de twee alinea’s kijk ik even naar haar zij, een vriendin die door de gezegende Boeddha op mijn pad gekomen is verdwijnt langzaam in de urgentie van haar ziekte ik lees voor hoe het sterven het leven inha...

Je bent niet meer hier Je bent nu daar Waar geen pijn meer is Waar jij misschien niet meer jouw verjaardag viert Die dag waarop jij hier geboren werd Die dag is vandaag Die dag vier ik op een plek met liefdevolle herinneringen aan jou Waar we samen zo vaak wandelden In de zeegolven...

er ligt een grijze waas over alles wat gedateerd is met de dikte van een betonnen schil rond de kerncentrale zelfs de archeologen ontkomen niet aan de info stop hun geleerden inspecteren op de subjectieve basis van onze tijd authenticiteit ethiek en moraal zijn helaas ontoegan...

een hond weggestuurd geslagen of geschopt achtergelaten of gevlucht of zomaar ergens gedropt een vreemdeling heeft achtergelaten is z’n land ontvlucht op zoek naar een schone vogelvrij verklaarde lucht beiden krijgen soms asiel maar toch toch ... blijven ze voor altijd de schlemiel

Ik las een kort berichtje in de krant Dat mij het water in de mond deed lopen Al hadden wij het niet meer durven hopen De steur is weer terug in Nederland Ik zet alvast een flesje wodka klaar Voor bij de eerste Biesbosch-kaviaar

De wind blies uit het Zuiden, bij de thee, en, alsof de wind 't dee om bij die thee te pesten, blies hij ook een beetje uit 't Westen.

De bolle winden blazen blauwe kuilen In 't asgrauw fulp der zware wolkenlagen. Een brede bundel zilverlicht komt vagen De rug van 't grijze paard, dat sleept de zuilen Van 't woud, gevelde stammen, op een wagen, Door 't blanke heizand. Matte zon bleef schuilen. De wegen-eiken staan als ijl...

De palm van Zijn hand bergt het begin en einde van onze namen.

Hedenochtend bereikte mij alhier per ijlbode een sonnet, met afzender Adjudant B. Ditmaal met zeer verheugend nieuws! Zeventig jaar na het verscheiden van stalin gaan we het opnieuw proberen met onze steur! Deze pronte waterbewoner krijgt een tweede kans, een encore, een bis in onze onvolprezen Bi...

blijf maar nog even zoek een schuilplaats voor alles wat verdwijnt herken de lege plekken hang de metaforen aan de wilgen in het aanwassend duister blijf nog even tot de nacht haar onmetelijke armen spreidt

niet de zomerse hitte de winterse vrieskou of de de eindeloze regen niet het blauwe grasland de vlammende zon op de rietkraag in lichterlaaie niet de trage tijd of het bonkende hoofd tegen de blinde muur maar het wachten op een teken van leven op de brief die niet komen zal he...

de dood op een haar na benaderen en daar op dat opperste moment vrede mee kunnen hebben dit is bij het bedrijven der liefde voor even een gegeven... maar ook de zindelijkheid benaderen tot op het scherpst van 'de schede'

Gebeurtenissen stromen door mijn hoofd, kranen spuiten spontaan herinneringen over mijn voeten Kikkers springen uit het bad Wat zo gewoon leek staat nu te demonstreren en houdt me wakker Gooit de ruiten in Ik schuil achter de vitrage Schaduwen slaan de trom Ze wonen op straat en verkl...

ik liet mijn handen over de oude stenen gaan die met zwart glimmende rondingen de strelingen van passanten al eeuwenlang patineren heb stukjes verweerd mee naar huis genomen voor wat nader onderzoek de tijd gaf erosie en ook sporen dna vrij van aanrakingen in vroeger tijd en ...

Ha, de pensioenwet is er toch nog door Nu kunnen ze jongleren met miljarden Ze schieten uw pensioen wellicht aan flarden Nee! Zingt de coalitie dan in koor We gaan veel beter op uw centjes passen Maar eerst wat aan de omzetting verbrassen

De avond daalt; er valt een vage schemer. ik zoek de vrede die de dag mij nam; en onweerstaanbaar brengen mij mijn schreden naar 't stille kerkhof waar ik na uw sterven berooid en eenzaam iedre avond kwam. waarom? ik weet te goed dat ik u niet kan wekken en dat gij daar zijt en ik hier en ...

Denkend aan de dood kan ik niet slapen, En niet slapend denk ik aan de dood, En het leven vliedt gelijk het vlood, En elk zijn is tot niet zijn geschapen. Hoe onmachtig klinkt het schriel 'te wapen', Waar de levenswil ten strijd mee noodt, Naast der doodsklaroenen schrille stoot, Die de g...

De zee geeft antwoord Op alle levensvragen Voor wie goed luistert

We zitten aan de zee De zon straalt schittert Op het heldere water Ik kijk hem aan Zijn ogen Ze lijken op een prachtige diepe zee Om in te verdwalen Ik kijk naar de lucht Ze lijkt op de zee Maar dan met vlekken De wolken die haar schaden Haar weg laten vagen Ze bedekken haar pra...

vier vetgedrukte regels in het ochtendblad kruipen gelijk onder de huid ‘Drama in de Vogezen’ vijf jarige levenloos aangetroffen de aangeboden kat, die hij meisjes uit de buurt beloofde, een list deed het verhaal de ronde in het dorp fietsend op zoek, naar goed gelovigen een gemakke...

Wie met een kroontjespen, houtvrij papier Een schetsboek, oliekrijt en tekenschrift HB van Faber, kleur van Caran d'Ache En op de schrijfplank Oost-Indische inkt Het waagt de regenboog te imiteren Die zal ook van een regenboog beweren Dat honingbijen zoemend rond hun korf Br...

Als je vingers de toetsen beroeren klinkt de aarde aan de hemel vast een veer strijkt over je wang Tragicus Cantate die verre planeet neemt je op in een geheim waar de dood een slaap zal zijn Je rugzak gevuld met onpeilbare stilte ontroering die niet te meten is Vingertoppen verb...