Alle inzendingen over ver weg

25015 resultaten.

Sorteren op:

Op een klein stationnetje….…

netgedicht
3.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 551
, niet aan ijk en eindpunt gedacht, weinig balans op een dood punt, lijkt een halte te ver, blijf maar wachten op een volgende trein in de regen.…
pama16 juni 2010Lees meer >

Maanverlicht

netgedicht
2.0 met 7 stemmen aantal keer bekeken 1.295
't Licht streek contouren Jouw maanverlichte huid Jouw ogen glanzen Dansend vuur Hemelse twinkeling De schittering in Schoonheid Heerlijk jouw lijf Jouw weelde Zo puur Nacht van verlangen Jouw maanverlicht gezicht Gracieus en sierlijk Zacht gekust 'k Voel jouw genegenheid Mijn handen strelen Zachtheid 'k Wil mij in jou Verliezen…

levenslang

netgedicht
4.1 met 9 stemmen aantal keer bekeken 488
uit die gewoonte groeien woorden tot een acceptabel vers zo vers als het brood van morgen morgen wanneer de inkt is opgedroogd zal de dichter wellicht zijn vers willen vertolken…

Het Heelal.

hartenkreet
2.8 met 13 stemmen aantal keer bekeken 830
Het zou wel heerlijk zijn om daar ooit heen te gaan ver, bij deze aarde vandaan!…

Poëtisch zelfverzekerd

netgedicht
3.2 met 5 stemmen aantal keer bekeken 574
'Geen eind lijkt', zei 'n dichter uit Rome, 'aan mijn inspiratie te komen: het schrijven gaat goed, daar er altijd vers bloed door m'n dichtader zal blijven stromen.'…
Aubrey27 maart 2011Lees meer >

De Lichten

poëzie
4.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 1.208
Toch is het hem, alsof de hemel dieper wordt, Wanneer die lichtzuil in 't omringend duister schiet: Zo doet een vers alleen 't vele des levens niet, Maar 't enkele in ons, dat oneindig is, beseffen.…

Wij zoeken 't ver

poëzie
3.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 2.193
Wij zoeken 't ver:- Ik zoek het zuiver schone beeld, Dat kan verzoenen met dit leven: De vreemde vlinder die daar speelt Draagt 't op haar vleugelen geschreven - Doch als 'k mijn handen om haar sluit Wis ik die tere tekens uit!…

ON LINE

hartenkreet
2.0 met 5 stemmen aantal keer bekeken 663
Mijn diepe verdriet is nu mijn onvermogen gelukkig te zijn. Ieder te redden van lijden, dood en verdriet, en onvermogen. Het eenzaam sterven van alle lotgenoten en eigen glorie. Het hele gedoe van de kwijnende massa: "daar schreeuwt iemand!" Het is niet leuk dit leven van totaal onvermogen.…

Zo maar zondag

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 1.877
Vanmorgen word ik Wakker in een vers Woorden die zichzelf Bezingen in het Allermooiste lied Geen pijn, geen verdriet Zo maar uit de Hemel neergedaald Nog nooit zo veel Vreugde uit een vers gehaald Zo maar zondag…

Verzadigd?

netgedicht
3.7 met 6 stemmen aantal keer bekeken 551
Behoed mij voor verzadiging door de ogen, oren en de mond ze bleven in begeerten steken, doe de emoties maar op het slot hangend aan de verzen van de horizon als volle rijpe kersen, parelend op kinderlippen, in het einde ving ik niet de weelde alleen het bot. Toen kwam jouw jeugd voorbij, sindsdien kom ik zintuigen tekort, na de droogte…
Pama15 april 2013Lees meer >

Venus

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 485
vol van bazen populierenloos onder het gekrijs van meeuw die enkele met duizend vleugels en allemans veren klinkt in hun oorstraal - het werkt vast bij maneschijn het liedje kalifaat…

Als 't latere geslacht dees woorden leest

poëzie
3.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 1.512
Als 't latere geslacht dees woorden leest, - Want dit geslacht zal lachen om dit vers, De zotte poppen van de pratte pers In de aller-aller-eerste plaats, dán 't Beest Voor niets méér dan een groot gevoel bevreesd, Dat zich Beschaafd Publiek noemt, dat een kners Hoort in een gil of klacht, en van elk vers Rijm-zottertje maakt een familie-feest…
Willem Kloos9 september 2014Lees meer >

Wrakhout in schuim

netgedicht
3.8 met 6 stemmen aantal keer bekeken 688
Geronde stenen met wrakhout in schuim zeewier, plastic, kwallen Meeuwen op jacht eeuwig en altijd slechts ontevreden kijkend Zon als ploert, hitte terwijl golven blijven ronden, smelt ik plotseling…

Lopen op verse sneeuw

netgedicht
3.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 424
De taal die alleen Uit klanken bestond Heeft nu ook Woorden gekregen Die ik kan schrijven Op mijn geduldige papier - In dichtvorm schrijf Ik ze neer, een Onbeschrijflijk gevoel Maakt zich van mij meester, Voor mij het gevoel van de eeuw, Dichten in mijn vergeten taal Voelt als lopen op verse sneeuw…

poëzie is een vers

hartenkreet
3.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 604
poëzie is een vers dat loopt als een trein ik heb ze gezien in mijn tijd de cadans vernomen die mij in slaap wiegde en deed dromen van bescheiden geluk zoals een mooi lopend vers dat z'n cadans heeft gevonden…

Wit als sneeuw

netgedicht
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 604
Jij maakte een selfie op een golfbreker schuimspatten in vlokken omhoog jij leek uit alle macht te schreeuwen Maar ik kon je niet verstaan, hoewel met mijn middelvingers in de oren kwam jij via de neusgaten naar binnen Daar stoffeerde jij mijn holtes en bijholtes met een hoogpolig, sneeuwwit tapijt van aaneengenaaide ijsberenvellen…

Veer Krachtig

netgedicht
4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 480
Dan neemt de wind mij mee een storm wakkert aan in een onverschrokken snelheid zwevend over land en zee van blad op blad van mens op mens zo licht als een veer op een zonovergoten dag…

Vervlogen vers

netgedicht
4.0 met 8 stemmen aantal keer bekeken 645
ik had een prachtig vers bedacht zo licht en luchtig, als ’t maar kon ik schreef het midden in de nacht op een vergeten luchtballon wat tipsy van de calvados genoot ik na op mijn gazon wat was ik toch een luizenbos mijn versje vloog de kosmos in terwijl ik snurkte als een os door drank vergat ik elke zin hoe kon ik toch zo’n sukkel wezen…

Afzien in de Afrikaanse hitte

netgedicht
3.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 836
zonnestralen dringen door tot op haar huid blote voeten laten sporen na op het hete zand een huilend kindje sjokt moeizaam mee aan haar linkerhand op haar hoofd balanceert een waterkruik ze valt me op door haar fraaie ranke figuur donkerbruine ogen kijken me een secondelang aan dan loopt ze voort, vervolgt haar pad haar dorpje is nog ver…
leonardo10 december 2016Lees meer >

Kind van de muze zijn

hartenkreet
4.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 1.128
Soms uren of dagen op ze wachten haar stem weer horen in slapeloze nachten groot is de vreugde als ik haar hoor komen een nieuw vers zal in mij worden geboren.…

Een oud vers

poëzie
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 2.389
Wat ik betreur te hebben niet bezeten Is het geluk van menig burgerman: De vrede van het huisgezin, en van De kinderen, die mee aan tafel eten. En ik weet wel, dat in mijn arm gelegen De liefste is bezwijmd van zaligheid, Dat ik de stem ken van de eeuwigheid, En van het hart, dat mijn hart is genegen. Maar dit is alles niets, al…

Een oud vers

poëzie
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 1.274
Wat ik betreur te hebben niet bezeten Is het geluk van menig burgerman: De vrede van het huisgezin, en van De kinderen, die mee aan tafel eten. En ik weet wel, dat in mijn arm gelegen De liefste is bezwijmd van zaligheid, Dat ik de stem ken van de eeuwigheid, En van het hart, dat mijn hart is genegen. Maar dit is alles niets, al…

Verse eerste sneeuw

hartenkreet
2.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 580
vult ze je nog slaperige blik en je geniet haar pure schoonheid bedekt de rommelige nasleep van de herfst een nieuw begin lijkt geboren de wereld wordt ververst je waant je even in verre oorden wordt het eindelijk weer een ouderwetse witte kerst met een laatste ochtendlijke geeuw omarm je met een warme glimlach de komst van de eerste verse…
catrinus16 december 2018Lees meer >

Ver van tijd en zelfgenot?

netgedicht
4.0 met 5 stemmen aantal keer bekeken 503
doorstak de kurk en vele harten het droes bleef hangen in de ziel elke zon opkomst blijft minuscuul de voorraad werd te gering om alle tegenslagen te bedekken van de relativering te proeven maar in onmin te verdrinken in een bodemloze droom, en het moeras van droesem naast het geluid van een zware storm als ondertoon, waarin ik woon ver…
Pama10 februari 2020Lees meer >

gezien de grenzen

netgedicht
4.3 met 6 stemmen aantal keer bekeken 457
wij keken ver vooruit maar nooit verder dan de horizon verder kijken zou namelijk een streep te ver zijn geweest daarom stelden wij paal en perk aan eigen grenzen een grens aan het zien een grens aan de groei een grens aan het leven kortom wij keken en zagen voor zover wij het konden verdragen…

Spraakwaterval

snelsonnet
3.2 met 8 stemmen aantal keer bekeken 736
Van monologen kun je ruzie krijgen: het valt niet mee, een vrouw die eeuwig praat. Ik zei het tactisch, maar zij kaatste kwaad: 'Je overdrijft, ik kan gerust wel zwijgen.' Ze had gelijk, zodat ik eerlijk zei: 'Oké, die twee minuten op 4 mei.'…

Ochtend

netgedicht
4.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 510
De ochtend lag naast me in bed toen de zon klom naar het hemelfront plots kwam er een dichter langs die stak me veren in mijn kont ik zei: ik wil die veren niet schrijf slechts voor mijn plezier hij zei: dat doet me veel verdriet want je bent echt een lekker dier de ochtend kroop naast me uit bed toen de wolken voor de zon verschenen de…

Jij

hartenkreet
3.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 786
Je kwam van ver. Want jij zocht mij. Toen kwam je heel dichtbij. Jij. Je bent gebleven. Mijn hele leven. Vol van geluk, voor jou en mij. Jij. Jouw leven nam een eind. Verder nog bij mij vandaan. Alleen liet je mij. Jij. Jij hield van Gods belofte. Je gaf die ook aan mij. De hoop op eeuwig leven. Die belofte maakt me blij.…
Antje18 december 2021Lees meer >

Als veren in de wind

hartenkreet
4.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 553
Neem een veren kussen, knip het open en laat de veertjes vliegen in de wind.” Hij begreep het niet, maar deed het wel. Hij vroeg: “Hebt U me nu vergeven?” De wijze zei: “Ga, en zoek nu alle veren weer bijeen.” “Dat lukt me nooit, De wind heeft ze in alle richtingen verbreid.” “Ja,” zei de wijze man,” net als die veren...…
Antje2 april 2022Lees meer >

Verre vriend

netgedicht
4.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 585
Wanneer ik afstand met stilte kan overbruggen is mijn zwijgen tijdloos en de hunkering naar jouw aanwezigheid zonder woorden in de nacht verzonden blijft zonder lethargie omdat ik leef met jouw ratio bestaan er geen grenzen aan werkelijkheid van horizon er is een verder weg dan hier in de heuvels achter de oceaan waar ik mijn brieven…
mobar8 februari 2023Lees meer >