25015 resultaten.
Op een klein stationnetje….…
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
551 ,
niet aan ijk en eindpunt gedacht,
weinig balans op een dood punt, lijkt
een halte te ver, blijf maar wachten
op een volgende trein in de regen.…
Maanverlicht
netgedicht
2.0 met 7 stemmen
1.295 't Licht streek contouren
Jouw maanverlichte huid
Jouw ogen glanzen
Dansend vuur
Hemelse twinkeling
De schittering in
Schoonheid
Heerlijk jouw lijf
Jouw weelde
Zo puur
Nacht van verlangen
Jouw maanverlicht gezicht
Gracieus en sierlijk
Zacht gekust
'k Voel jouw genegenheid
Mijn handen strelen
Zachtheid
'k Wil mij in jou
Verliezen…
levenslang
netgedicht
4.1 met 9 stemmen
488 uit die gewoonte groeien woorden
tot een acceptabel vers
zo vers als het brood van morgen
morgen wanneer de inkt is opgedroogd
zal de dichter wellicht
zijn vers willen vertolken…
Het Heelal.
hartenkreet
2.8 met 13 stemmen
830 Het zou wel heerlijk zijn
om daar ooit heen te gaan
ver, bij deze aarde vandaan!…
Poëtisch zelfverzekerd
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
574 'Geen eind lijkt', zei 'n dichter uit Rome,
'aan mijn inspiratie te komen:
het schrijven gaat goed,
daar er altijd vers bloed
door m'n dichtader zal blijven stromen.'…
De Lichten
poëzie
4.2 met 4 stemmen
1.208 Toch is het hem, alsof de hemel dieper wordt,
Wanneer die lichtzuil in 't omringend duister schiet:
Zo doet een vers alleen 't vele des levens niet,
Maar 't enkele in ons, dat oneindig is, beseffen.…
Wij zoeken 't ver
poëzie
3.2 met 4 stemmen
2.193 Wij zoeken 't ver:-
Ik zoek het zuiver schone beeld,
Dat kan verzoenen met dit leven:
De vreemde vlinder die daar speelt
Draagt 't op haar vleugelen geschreven -
Doch als 'k mijn handen om haar sluit
Wis ik die tere tekens uit!…
ON LINE
hartenkreet
2.0 met 5 stemmen
663 Mijn diepe verdriet
is nu mijn onvermogen
gelukkig te zijn.
Ieder te redden
van lijden, dood en verdriet,
en onvermogen.
Het eenzaam sterven
van alle lotgenoten
en eigen glorie.
Het hele gedoe
van de kwijnende massa:
"daar schreeuwt iemand!"
Het is niet leuk dit leven
van totaal onvermogen.…
Zo maar zondag
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.877 Vanmorgen word ik
Wakker in een vers
Woorden die zichzelf
Bezingen in het
Allermooiste lied
Geen pijn, geen verdriet
Zo maar uit de
Hemel neergedaald
Nog nooit zo veel
Vreugde uit een vers gehaald
Zo maar zondag…
Verzadigd?
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
551 Behoed mij voor verzadiging
door de ogen, oren en de mond
ze bleven in begeerten steken,
doe de emoties maar op het slot
hangend aan de verzen van de horizon
als volle rijpe kersen, parelend
op kinderlippen, in het einde ving
ik niet de weelde alleen het bot.
Toen kwam jouw jeugd voorbij,
sindsdien kom ik zintuigen tekort,
na de droogte…
Venus
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
485 vol van bazen populierenloos
onder het gekrijs van meeuw
die enkele
met duizend vleugels
en allemans veren
klinkt in hun oorstraal
- het werkt vast bij maneschijn
het liedje kalifaat…
Als 't latere geslacht dees woorden leest
poëzie
3.7 met 3 stemmen
1.512 Als 't latere geslacht dees woorden leest, -
Want dit geslacht zal lachen om dit vers,
De zotte poppen van de pratte pers
In de aller-aller-eerste plaats, dán 't Beest
Voor niets méér dan een groot gevoel bevreesd,
Dat zich Beschaafd Publiek noemt, dat een kners
Hoort in een gil of klacht, en van elk vers
Rijm-zottertje maakt een familie-feest…
Wrakhout in schuim
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
688 Geronde stenen
met wrakhout in schuim
zeewier, plastic, kwallen
Meeuwen op jacht
eeuwig en altijd slechts
ontevreden kijkend
Zon als ploert, hitte
terwijl golven blijven
ronden, smelt ik plotseling…
Lopen op verse sneeuw
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
424 De taal die alleen
Uit klanken bestond
Heeft nu ook
Woorden gekregen
Die ik kan schrijven
Op mijn geduldige papier -
In dichtvorm schrijf
Ik ze neer, een
Onbeschrijflijk gevoel
Maakt zich van mij meester,
Voor mij het gevoel van de eeuw,
Dichten in mijn vergeten taal
Voelt als lopen op verse sneeuw…
poëzie is een vers
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
604 poëzie is een vers
dat loopt als een trein
ik heb ze gezien
in mijn tijd
de cadans vernomen
die mij in slaap wiegde
en deed dromen
van bescheiden geluk
zoals een mooi
lopend vers dat z'n
cadans heeft gevonden…
Wit als sneeuw
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
604 Jij maakte een selfie op een golfbreker
schuimspatten in vlokken omhoog
jij leek uit alle macht te schreeuwen
Maar ik kon je niet verstaan, hoewel
met mijn middelvingers in de oren
kwam jij via de neusgaten naar binnen
Daar stoffeerde jij mijn holtes en bijholtes
met een hoogpolig, sneeuwwit tapijt
van aaneengenaaide ijsberenvellen…
Veer Krachtig
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
480 Dan neemt de wind mij mee
een storm wakkert aan
in een onverschrokken snelheid
zwevend over land en zee
van blad op blad
van mens op mens
zo licht als een veer
op een zonovergoten dag…
Vervlogen vers
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
645 ik had een prachtig vers bedacht
zo licht en luchtig, als ’t maar kon
ik schreef het midden in de nacht
op een vergeten luchtballon
wat tipsy van de calvados
genoot ik na op mijn gazon
wat was ik toch een luizenbos
mijn versje vloog de kosmos in
terwijl ik snurkte als een os
door drank vergat ik elke zin
hoe kon ik toch zo’n sukkel wezen…
Afzien in de Afrikaanse hitte
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
836 zonnestralen dringen door tot op haar huid
blote voeten laten sporen na op het hete zand
een huilend kindje sjokt moeizaam mee aan
haar linkerhand
op haar hoofd balanceert een waterkruik
ze valt me op door haar fraaie ranke figuur
donkerbruine ogen kijken me een secondelang aan
dan loopt ze voort, vervolgt haar pad
haar dorpje is nog ver…
Kind van de muze zijn
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
1.128 Soms uren of dagen op ze wachten
haar stem weer horen in slapeloze nachten
groot is de vreugde als ik haar hoor komen
een nieuw vers zal in mij worden geboren.…
Een oud vers
poëzie
5.0 met 1 stemmen
2.389 Wat ik betreur te hebben niet bezeten
Is het geluk van menig burgerman:
De vrede van het huisgezin, en van
De kinderen, die mee aan tafel eten.
En ik weet wel, dat in mijn arm gelegen
De liefste is bezwijmd van zaligheid,
Dat ik de stem ken van de eeuwigheid,
En van het hart, dat mijn hart is genegen.
Maar dit is alles niets, al…
Een oud vers
poëzie
5.0 met 1 stemmen
1.274 Wat ik betreur te hebben niet bezeten
Is het geluk van menig burgerman:
De vrede van het huisgezin, en van
De kinderen, die mee aan tafel eten.
En ik weet wel, dat in mijn arm gelegen
De liefste is bezwijmd van zaligheid,
Dat ik de stem ken van de eeuwigheid,
En van het hart, dat mijn hart is genegen.
Maar dit is alles niets, al…
Verse eerste sneeuw
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
580 vult ze je nog slaperige blik
en je geniet
haar pure schoonheid bedekt de
rommelige nasleep van de herfst
een nieuw begin lijkt geboren
de wereld wordt ververst
je waant je even in verre oorden
wordt het eindelijk weer
een ouderwetse witte kerst
met een laatste ochtendlijke geeuw
omarm je met een warme
glimlach de komst van
de eerste verse…
Ver van tijd en zelfgenot?
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
503 doorstak de kurk en vele harten
het droes bleef hangen in de ziel
elke zon opkomst blijft minuscuul
de voorraad werd te gering om
alle tegenslagen te bedekken
van de relativering te proeven
maar in onmin te verdrinken
in een bodemloze droom, en
het moeras van droesem naast
het geluid van een zware storm
als ondertoon, waarin ik woon
ver…
gezien de grenzen
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
457 wij keken ver vooruit
maar nooit verder
dan de horizon
verder kijken zou namelijk
een streep te ver zijn geweest
daarom stelden wij paal
en perk aan eigen grenzen
een grens aan het zien
een grens aan de groei
een grens aan het leven
kortom wij keken
en zagen voor zover
wij het konden verdragen…
Spraakwaterval
snelsonnet
3.2 met 8 stemmen
736 Van monologen kun je ruzie krijgen:
het valt niet mee, een vrouw die eeuwig praat.
Ik zei het tactisch, maar zij kaatste kwaad:
'Je overdrijft, ik kan gerust wel zwijgen.'
Ze had gelijk, zodat ik eerlijk zei:
'Oké, die twee minuten op 4 mei.'…
Ochtend
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
510 De ochtend lag naast me in bed
toen de zon klom naar het hemelfront
plots kwam er een dichter langs
die stak me veren in mijn kont
ik zei: ik wil die veren niet
schrijf slechts voor mijn plezier
hij zei: dat doet me veel verdriet
want je bent echt een lekker dier
de ochtend kroop naast me uit bed
toen de wolken voor de zon verschenen
de…
Jij
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
786 Je kwam van ver.
Want jij zocht mij.
Toen kwam je heel dichtbij.
Jij.
Je bent gebleven.
Mijn hele leven.
Vol van geluk, voor jou en mij.
Jij.
Jouw leven nam een eind.
Verder nog bij mij vandaan.
Alleen liet je mij.
Jij.
Jij hield van Gods belofte.
Je gaf die ook aan mij.
De hoop op eeuwig leven.
Die belofte maakt me blij.…
Als veren in de wind
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
553 Neem een veren kussen, knip het open
en laat de veertjes vliegen in de wind.”
Hij begreep het niet,
maar deed het wel.
Hij vroeg: “Hebt U me nu vergeven?”
De wijze zei: “Ga, en zoek nu alle veren weer bijeen.”
“Dat lukt me nooit,
De wind heeft ze in alle richtingen verbreid.”
“Ja,” zei de wijze man,” net als die veren...…
Verre vriend
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
585 Wanneer ik afstand
met stilte kan overbruggen
is mijn zwijgen tijdloos
en de hunkering
naar jouw aanwezigheid
zonder woorden
in de nacht verzonden
blijft zonder lethargie
omdat ik leef met jouw ratio
bestaan er geen grenzen
aan werkelijkheid van horizon
er is een verder weg dan hier
in de heuvels achter de oceaan
waar ik mijn brieven…