2105 resultaten.
Adem van de Hemel
hartenkreet
4.6 met 11 stemmen
1.121 Hoog gaan de wolken langs de Hemel
Ik kwam van ver gevlogen
En zoek in de verste verten een rustpunt
Daar waar de hemel rust op haar bogen
Machtig staan bergen aan het einder
Leunend tegen reusachtige wolken
Op de loden bodem van de tijd
Mijn land zo stil en wijd
Wachtend op de sluier
Waarmee de nacht hen dekken zal
Ver gaat mijn blik,…
mijn land
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
1.573 niet uit
Ik accepteer het
Mijn land heeft tenslotte
Een nieuwe start gemaakt
Mijn land groeit
Ik zie de grens voor mij
Moeizaam maar vastberaden
richting horizon bewegen
nieuwsgierig en ongeduldig als ik ben
ga ik daar een kijkje nemen
Ik moet niet te hard lopen
En op tijd stoppen
Soms sta ik aan die grens
En tuur verlangend in de verte…
Jouw gezicht .....
hartenkreet
3.0 met 5 stemmen
1.891 Een stralende lach op je gezicht
ogen die fel staan maar ook kunnen verwarmen
'n blik starend in de verte gericht
Gedachten die heden en verleden omarmen
Af en toe een rimpel op je voorhoofd
'n peinzende rimpel wel te verstaan
eentje die je stralende lach verdoofd
waardoor de blik somberder kan staan
Maar dan komt er weer die glans
die…
Waar droogte huilde
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
1.140 niets bracht een jonge visser
gevonden kisten proviand aan boord
zijn sterke schouders tilden de zon
kracht die de warmste liefde toebehoort
hoog boven mij spreidde ik armen
vroeg erbarmen aan overvolle zeeën
schreeuwde de wind tot stormkracht
en brak golven hitte snel in tweeën
gesloten ben ik op de rand gaan rusten
met de eindeloze verte…
De wijn "moet" ballade
hartenkreet
2.1 met 9 stemmen
2.099 Wat is het leven zonder wijn
niet meer dan een kleurloos refrein
verstoken van avontuur en gein
poezie en wijn zijn vrienden voor het leven
een liefde onlosmakelijk met elkaar verweven
De kuise wijn, een streling voor de tong
een hemels visioen, als de klanken van een love-song
Wat een genot in extase weg te dromen
naar onbekende verten, een…
Amsterdam
netgedicht
3.0 met 20 stemmen
6.464 sinds lange tijd
Blijft in mijn herinneringen
Raak ik nooit meer kwijt
Boten langs de beide waterkanten afgemeerd
Mensen die er nu in wonen ,
schepen die het varen hebben afgeleerd
Dan de Magere Brug
symbool naar beide kanten
met een dagelijkse sleur
’s morgens heen en ‘s avonds terug
broos van vorm
maar met grandeur
In de verte…
Het eigene
netgedicht
4.1 met 9 stemmen
880 Mompelend en monkelend schrijd ik langs een meer,
boven mij een rood satijnen lucht, rondom mij de stilte,
de oneindige verten, de borende weelde verwarren mij;
ik voel mij sterven en weer herboren worden.…
Het liedje mijner kindsheid
poëzie
3.4 met 10 stemmen
3.765 Het wiegde 't hart in ruste,
Gelijk het zoet gezang
Van 't klokje in de verte
Bij zonnenondergang.
O, zachte en stille tonen!
Gij hebt mij vaak ontroerd,
En in vervlogen dagen
van heil terug gevoerd.…
Vuur schietende ogen
hartenkreet
3.0 met 6 stemmen
1.173 Als een doffe knal in de verte
Waardoor de vloer begint te beven
en alles begint te trillen
Daar staat ze en houdt me vast
in haar hunkerende pupillen
Ze brengt het voorhanden
Een plotseling smachten
naar iets nooit eerder gevoeld
Als licht in het duistere
voorbestemd, exact zo bedoeld
Het hart haar dichterbij smekend
In een verliefdheid…
De plas en het water
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
974 Wandelen zeg ik je,
lopen loopt,
zie ginds in de verte,
de grachten,
de sloot;
pas op voor de plassen,
niet met je nieuwe kleren,
kijk uit voor je schoenen,
mama wordt boos,
stop met knoeien;
niet te diep in het water,
je kan nog maar pas zwemmen,
papa is moe,
hij wil zonnen in zijn stoel,
papa heeft een kater,
gisteren was het laat…
AFSCHEID VAN HET DORP
poëzie
2.9 met 20 stemmen
4.372 De verte lokt.
de zee en 't bronzen duin
die golfden om mijn jeugd
versmalden langzaam tot de kleine tuin
waarin mijn moeder nu begraven ligt.
dit was haar raam, dit is de stille brink
waarlangs zij schreed in 't vroege schemeruur.
alles wat aan het leven vreugde gaf en vuur,
zij heeft het meegenomen in haar graf.…
Twist met Grete
poëzie
3.1 met 15 stemmen
3.828 De muur, zo opgebouwd,
Hij breekt de één-wijde verte
Van kleuren, die rillen in d’adem
Der geurende herten;
Hij is als een man die, stram en oud,
Leeft te midden van een heel fris woud.…
Honderd duizend keer zij.
netgedicht
4.9 met 12 stemmen
1.168 Zij, in de verte buiten. staan.
Mijn honderd doorweekte benen. Ik zwom
zeven dagen. Ik voelde mij wegebben in
haar stroom. Ik waadde in haar bloed-
end nalatenschap van hemels witte watten
en steriele, onbegrepen verbanden. Haar
snijdende wind. Ze is uit. buiten. mezelf.…
Observatie
netgedicht
4.2 met 45 stemmen
1.641 Een witte zwaan
geleewiekt vleugellam
zoekt altoos in de verte
nog wiekslag van haar maatje
dat in de mist verdween.
Het nest reeds lang verlaten,
temidden van bevroren water
wacht na einderloze vrieskou
toch nieuwe lente op.…
met hart en nieren een wielrenner
hartenkreet
4.5 met 10 stemmen
1.398 in de verte zie je je huis al staan
nog maar een paar km te gaan.
eenmaal thuis aangekomen
helemaal bont en blauw van de kou
denk je 'morgen weer'.
wat is het toch een prachtige sport,
dat wielrennen.…
Muziek
poëzie
3.7 met 11 stemmen
4.327 Als 't avond is, avond aan 't strand en de zee,
En de duistere hemel bewoekert het Oosten,
En daaronder bukt zich de donkere wereld,
En daarin verdwijnen de toppe' en de torens,
En daarachter leven de lelijke steden,
En de mense' en hun witte gezichten -
Dan rijst vaak uit die verten
Een vlucht van muziek.…
Bij sneeuw
poëzie
4.1 met 7 stemmen
1.959 Het land der Leye, waar
De luchten diep en klaar,
En verten plots verrassen
Met galm van liederen?
Naar heel de wereld reiken
Mijn vrome wensen.
Toch voelt mijn hart alleen,
Vol troost, de Lente trêen
Beneden eenzame eiken
Naar moede mensen.…
Veergeld 1
gedicht
2.1 met 237 stemmen
28.196 waar is je kussen, hoe laten ze anders los -
De ochtend wekt ons met geluid van vracht
wagens door de straat, de muren trillen
en we kijken naar buiten, het raam hangt scheef, in de verte
zien we de bergen, maar op de manier van de vlieg.
-----------------------------------------------------------
uit: onderdeel van een reeks die te lezen…
EEUWIGE VRIJHEID
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
769 Teruggegaan naar mijzelf
ingekeerd naar mijn binnenste ik
test ik mij op gevoelens
wanhopig trek ik conclusies
nadenken brengt mij nader
mijn kern legt zich bloot
dat is dus mijn binnenste gezicht
ik raak nu de verten van mijn geest
het heelal omsluit mijn wezen
als vuurvliegjes raken de atomen mij
opgesplitst in de waarden der vervolmaking…
Februari
gedicht
2.5 met 38 stemmen
18.791 Het is zo ver weg, wij zijn zo stram vertederd
het huiverig oog stuit op de kerktoren
in de verte tussen onzichtbaar bezige bomen.…
what a wonderful world...
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
600 eight days a week
die deuntjes kwamen in mijn hoofd
door de openstaande deuren in een nu vredig akoestiek
what a wonderful world had Louis Armstrong mij beloofd
de wereld had voor mij een prachtig optiek
die deuntjes zijn een vlam die nooit meer wordt gedoofd
(reprise)
40 jaar later
ga ik vaak bij de molens vissen
in de verte…
vrijheid
netgedicht
4.9 met 12 stemmen
1.158 Aan ’t einde van de verte vinden zon en zee elkaar
en zorgen voor het allermooiste schouwspel, waar
ik met immens ontzag naar kan verlangen, dag na dag.…
roerei en champignons
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
536 Met stemverheffing deint rode wijn
in pas gevulde glazen
Een donderwolk daalt neer waar
onenigheid blijft hangen in de
zware lucht
De warme lunch wacht koud op
nutteloze borden
Onaangeroerd het roerei en de
champignons
Ogen die vol angst in niet vermoede
verten staren waar een palm van een
hand neerdaalt op tafel die de
polka danst…
Aandacht voor de aarde...
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
658 Serene stilte in de verte, een adelaar
die loert naar zijn buit.
De natuur vol groen, water, geur van limoen
elders.
En dan de stranden wit, zeeen helder en schoon.
Seizoenen sneuvelen als het leven.
Eenvoud in al haar pracht, vogelgezang en
sterren in de nacht die betekenis geven aan
een bestaan waar langs men beter kan gaan...…
- De wereld proeft -
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
554 zet gebeden in warmte onder dromen neer
gepassioneerd wordt smeekbede werkelijkheid
straffeloosheid wilt het leven genieten
oesters, zalm, de wereld proeft geborgen
dompelt mij onder in aangepaste wijnen
machtige Vader ..jij bent Heer
verlaat mij niet, toevlucht die ik bid
vergeet mij niet onbegrepen, mijn verdriet
wees niet in de verte…
SPIJTIG MEILIED
poëzie
4.0 met 2 stemmen
903 En houden d'adem in en zien weer uit
Naar verten,her en der, of mocht uitkomen
Uit ietwat land, het orgelende stromen,
Onmetelijk, dat dreunende geluid!…
Dooie gemak
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
602 Langzaam huiswaarts kerend, mijmer ik,
peins een beetje meer,
zie mijn huis in de verte, HOME SWEET HOME
Nog steeds op mijn dooie gemak en ditto akkertje
ietwat versneld niet kijkend waar ik mijn onderdanen
plaats, stap ik niet op, maar naast de stoep.
Dan lig ik languit!…
Over de steile heuvels
gedicht
2.5 met 2 stemmen
3.085 land afduwend zoals vanuit een vliegtuig
de wereld langs een diagonaal wegdrupt
een slinkend stuk grond waarop mijn schaduwen elke dag
kruispunten maken waar ik sta
tegen alle gele bloemen zeg ik dat het boterbloemen zijn
omdat ze groeiden langs de sloot en al het goede in mijn hoofd
door slootkanten wordt omrand
een linie bosrand in de verte…
Blomme
poëzie
5.0 met 4 stemmen
1.123 O, moedertjies wat in die verte nog ween
om blompies ontnome, wat God had geleen,
kom kyk, uit elkeen en elk bittere traan
is 'n heldere blompie weer opgestaan.
Dis net of die Vader sê 'Vertrou!
My blomme sal groei oor die kranse van rou,
Ek gee weer terug wat gegee is aan My:
waar blomme gesaai is, sal blomme gedy.'…
druppels
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
736 druppels
in de oneindig zwarte verte
hangt vaag een vreemd verlangen
naar een geurende bloemenblouse
kijkend door de wazige bril van toen
zag ik haar steeds door de polder
gaan, op weg naar de volwassenheid
zwaaiend in een open Lotus Elan
beten haar witte vriendelijke tanden
een afdruk van vele jaren in haar foto
zoute tranen liepen…