2287 resultaten.
Geen echt gedicht, alleen wat woorden
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
554 Je moet nu zuinig zijn met woorden,
en beelden moeten duister zijn, verborgen
en zeker nog niets zeggen over morgen
want niemand kent de dag die komen gaat.
Ik denk dat ik het hier nu maar bij laat
want anders wek ik boosheid op
van echte dichters die het weten
en mag ik mooie cijfers weer vergeten.…
Het Smeulend Vuur
poëzie
4.0 met 3 stemmen
925 Ik min u in de morgen,
die in het Oosten staat
met aarzelend gelaat
en houdt haar gloed verborgen.
Ik min u in de avond,
die sterft in lang verbloeden,
met diepe en diep're gloeden
zijn duistre moorder lavend.
Ik min u in de zang,
die in zijn klare kracht
betóómt de zware pracht
van Hartstochts hoog verlang.…
In vertegenwoordiging van heldere geest.
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
459 Zo sprakeloos, hoe jij alles echt verborg
tussen de hooglanden en laaglanden
van je ziel , geïnteresseerd in al het pure.
Vertel gerust hoe dagen achtereen
wereld na de wereld zich in je ziel
ontvouwt, vogel zijn of zangnoot,
jij een goed oog gefotografeerd hebt,
mist optrekkend via bomende wortels.…
Een paar opmerkingen
gedicht
3.0 met 2 stemmen
5.440 Alles weggestopt, keurig zoals de kelders
die in dochters worden verborgen. Laag op laag
geordend: eerst het gras, dan de grond,
eerst de grond, dan de kast, eerst de grond,
daaronder strijdhelmen, houten bedden
dan de grond, daaronder een verloren
boerenhoeve ten slotte een aan de god
geofferde hond.…
Schakels van de taal
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
543 voortschrijdend inzicht van
elk verhaal, soms in eenzaamheid
geschreven tot aan de grenzen
van de moraal of een ander
woord gebruikt als het
hemeldak zich sluit in een
tijdloze melodie, een
kameleon
van geluid, zijn zwijgzame
boreling waarin ik meer te biechten
heb dan schrijven kan
de geschiedenis is nog niet
gedrukt en ligt verborgen…
Oer wortels?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
423 De blik star gericht op een punt nog verborgen in de mist,
een uitkomst die tegen elke voelbare prijs wordt gevernist?
Zijn we niet gebaat bij een aardse diversiteit,
de oorsprong in de oer wortels van intimiteit?…
75 jaar toch vrede
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
499 In dromen hoor en zie ik soms soldaten nog stampen
het verborgene, de zichtbare tranen en hun zielenpijn
denk ik wie begon waarom toch die zware rampen
alsof de ene mens beter dan de andere mens zou zijn.
Ja stoïcijns marcheren nu ook elders vast soldaten
daar waar hun heersers echte vrede hebben logelaten.…
Ons enige wapen?
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
426 moraal of een ander
voorteken gebruikt als het net
zich sluit in een eindeloze
ethiek, een kameleon die
dwaalt onder de hersenpan
kookpot van waarheden waar
ik als zwijgzame boreling meer
te biechten heb dan ik schrijven kan,
in elk gestolen woord
zich omdraait in z’n graf
opgedragen in een metafoor
houdt de geschiedenis verborgen…
De zeester
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
590 Er is een zeester diep in de zee
Je zult hem af toe zien
Als die komt boven drijven
Eerst durfde hij zichzelf niet te laten tonen
Aan de oppervlakte van de zee
Het was daar voor hem te heftig en te druk
Door de golven die langs hem heen gingen
Te diep in de zee was hij verborgen
Door een storm was hij bijna zichzelf verloren
Dat hij dacht…
Als was het gisteren...
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
613 Bij het huisje waar mijn moeder woonde,
ligt een groot deel van mijn hart verborgen,
met zoveel blijdschap, zoveel vreugd.
Mijn kind zijn zonder zorgen.
Ik zie in mijn gedachten,
het vrouwtje met haar schort.
Hoe ze de kippen voerde,
zo lang geleden... en toch zo kort.
De vlier met grote witte schermen,
viooltjes in wel duizendvoud.…
Metafysische fonteinen
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
412 stede weet door het lot getekende
ook niet van kous en rand en hoed
noch van het naadje hoe het moet
Decorum morum Moriae
Erasmencyclopediae
weet niet hoe teen zowel als tander
zich corporaal alsmee mentaal psychosomatisch etaleert
Doch voelt des al en niet te min
aan thee en water tot zijn kin
dat hormonale sluizen door
aorta en verborgen…
Sint Sa Maria
netgedicht
4.9 met 23 stemmen
759 Hij was een "Koene Ridder"
De Rode Mantel
Stofferig in de kou
Wilde hij zijn lied zingen
Ik hou van jou
De “Duizendjarige Mijters”
Ze bestonden nog niet
Verborgen in een nis
Lag een gehavende naakte
’s Ridders Sint’ sneed met zijn scherpe 'Zwaard
Zijn eigenste "Mantel" in twee
warme hoeven
Samaritaans ontmoeten
ontroeren…
Shake the rules
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
612 'k Zei 'm nog zo
'k had niet eens
een telescoop
noch een drone
dat mag van big
brother niet meer
'k Kwam, zag en overwon
rala's blues, verborgen
in korte anekdotes
en onaffe anakoloeten
'k Zei veni vidi vici
stak de rubicon over
en verplaatste mij
meewarig lachend
in zijn walking shoes...…
nieuwjaarsmijmering
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.759 dat ook zou doen
is het ongemakkelijk en nieuw
al schudt soms ook de wereld
contact en verrassing vragen lef
binnen immers, in jou en in mij
ligt het fundament daarvoor
adem de frisse lucht van de ochtend
word stil en laat de tijd even vrij
vertraag en sta stil bij wat was
zie jezelf én de ander dichtbij
wees benieuwd naar het verborgene…
Jaren van lood
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
684 De dromerige diepte van
oude verhalen in bonzende
trommels en de weemoedige luit
in verborgen straatjes
In deze nacht droomt Asmae
over de glanzende feestjurk van
haar grote zus en smeert
Samara haar kinderlippen rood
In een andere droom in dezelfde
nacht stampen laarzen
op vermorzelde dromen
in de aardedonkere nacht
Nachten…
Als de zee in mij spreekt
netgedicht
1.0 met 3 stemmen
473 Haar
fluisteringen raken de stilste verlangens, ze onthult wat in mij verborgen ligt.
De oceaan weerspiegelt
mijn angsten en dromen. In haar diepte vind
ik pijn, maar ook mijn hoop. Aan de kust raken haar golven
mijn ziel, haar ademhaling beroert mijn innerlijk, ik ben één met haar kracht.…
Khayyâms wens
netgedicht
2.4 met 7 stemmen
416 De Zee van Zijn rees uit
de diepste duisternis
het hoe blijft steeds een parel
die verborgen is
Waarom werd zij zo fraai verbeeld: als tijdverdrijf
haar rozezacht gelaat en
haar cipressenlijf?
Welk doel had Hij, de Schilder van nog vóór de Tijden
met haar in dit Genotsgewelf, dit aards verblijf?…
Empathie
netgedicht
1.6 met 8 stemmen
549 In elk detail gloeit
een verborgen waarheid, alsof het leven me voortdurend zachtjes aanraakt.
Maar in dit diepe weten
schuilt er ook rust: de zekerheid dat
verbondenheid de kern vormt. Dat mijn gevoeligheid geen
breuk is, maar een brug, een stille kracht die ruimte maakt voor het geheel.…
De rust in zijn stem
hartenkreet
2.4 met 23 stemmen
1.730 Hij, die zong van eenvoud
en verlangen, met een stem die troost
bracht aan verloren uren, die het kleine groot maakte,
het alledaagse bijzonder, en in elk refrein een stukje menselijkheid verborg.…
De mystiek van de wintertuin
netgedicht
1.8 met 8 stemmen
504 Wanneer ik de tuin verlaat
draag ik mee wat verborgen was, een
diepgewortelde levenskracht, die zich niet haast maar
wacht op het geheime moment om zacht door mij heen te stromen.…
Stille tuin
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
359 Stille Tuin
In de verborgen
tuin waar schaduwen
zacht vallen, daalt
een fluisterende stilte
neer als dauw
op donzig mos.
Een rode roos
ontluikt, rijk
aan vergeten beloften –
haar scherpe doornen
delen de diepe
prijs van passie.
Bijen brommen
traag hun blijvend,
oud refrein terwijl
dauwdruppels dansen
delicaat op teer,
groen blad.…
Fluisteringen van een Empaat
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
279 Jij bent de echo van wat de wereld vergeet,
een vlam in de vorst,
een bewaarder van pijn,
en van schoonheid verborgen in wanhoop.
Zelfs als de duisternis nadert.
Zelfs als de rivieren tranen dragen,
die niet alleen van jou zijn.
Weet dit: Wij zien je,
en in de stilte van de holte,
eren wij de moed van je hart.…
De Orpheusspotvogel
hartenkreet
1.4 met 5 stemmen
502 Als ik blijf staan in het zachte
ruisen van de wind, vouwt zijn stem zich
rond de stille ruimte tussen mijn ribben, alsof hij weet
hoe kwetsbaarheid klinkt wanneer ze niet verborgen hoeft te blijven.…
Wat de wereld fluistert
netgedicht
1.5 met 4 stemmen
121 Stil bospad in licht
schaduw verschuift in de wind
fluister van de dag
In de zachte ruimte waar
geluiden oplossen tot bijna niets, voel
ik hoe een verborgen laag van de dag zich opent,
een plek waar mijn binnen luistert naar wat nog ontstaan wil.…
Alleen wat woorden
netgedicht
2.7 met 10 stemmen
135 Je moet nu zuinig zijn met woorden,
en beelden moeten duister zijn, verborgen
en zeker nog niets zeggen over morgen
want niemand kent de dag die komen gaat.
Ik denk dat ik het hier nu maar bij laat
want anders wek ik wrevel op
van mensen die het beter weten -
die mogen zeker dit gedicht vergeten!…
DOOR EEUWEN HEEN
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
161 dan klanken uit
die de wijzen der tempel
voor het volk verklaarden
deze geschiedenis zweeft al
langer dan tweeduizend jaren
langs monden en door boeken
mag tenslotte de wereld
van Tom Poes en heer Bommel
vloeiend binnenstromen
wijzigt haar aangezicht hier
een wijze dwerg laat
her tovermiddel gagel
neerdalen in een kuil
vol verborgen…
Nachtvlinder
hartenkreet
2.2 met 9 stemmen
206 Je beweegt door het duister
als een verborgen herinnering aan alles wat nog mag ontstaan.
Nachtvlinder, je mystiek
zweeft als nevel door de kamers van
mijn eindeloze gedachten. Je brengt licht aan mijn
innerlijke horizon, waar verbeelding en gevoel elkaar ontmoeten.…
de mot
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
114 Mijn kleuren zijn als delicate mist,
een verborgen pracht die je niet wist.
Jij ziet mij misschien als eenvoudig grijs,
maar in mijn wereld ben ik wijs.
Met poederig stof weer ik gevaar,
zo blijf ik vrij, jaar na jaar.
De nacht omarmt me als een vriend,
waar ik ben, word ik altijd bemind.…
Wat een vlinder mij leert
netgedicht
2.1 met 8 stemmen
310 Haar broze vleugels raken
het veld alsof ze luisteren naar wat in het
zachte licht verborgen blijft; een beweging ontvouwt
zich in stilte, een dun spoor dat blijft zonder zich volledig te tonen.…
De smaak van spin
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
146 Als dauw zich verzamelt in
het ragfijne weefsel, wordt zichtbaar wat
het prille ochtendlicht verborgen hield, een patroon
dat zich langzaam ontvouwt tussen helderheid en breekbaarheid.…